For English: Please Scroll Down and Read the Page ↓

STILL LIFE

Perian Flaherty

I

Başlangıçta kemiklerden bir alfabe hayal ettim.

Sadece başka bir seyahate başlamak için, kemikler sıklıkla hayatın özellikleriyle giydirildiğinden: kürk, tüy, deri, pul.

Kemiğe ulaşmak için onun kendi seyahati.

Bir iş.

Bu fotoğraflar kıkırdak ve sessizlik, ilik ve zamanla tasarlandı ve haberdar edildi.

Dikkat ve sevgiyle yapıldılar, eğer gerçek söylenseydi daha fazla kendimden emin olabilir miydim emin değilim.

II

Hayvanları bulduğun yerden benimle birlikte geri getirdim ~ genellikle Cape Cod sahillerinden ayrıca gerçek bir coğrafyanın olmadığı anlardan, öldükleri yerlerden. (Bunun tek istisnası Stop & Shop’tan bir ahtapottu). Ve şunu eklemeliyim asla yoldan geçerken ölen çok fazla ceset toplamadım. Çarpışmanın onlara etkisi benim kapasitemi aşıyor.

Her seferinde aşık olduğumu ve her seferinde uygunsuz beklenti sebebiyle dehşete kapıldığımı söylemek çok doğru olacak ~ onları görmek, onları boylu boyunca görmek, onları içleri boşalmış, kürksüz ve parçalanmış görmek. Hazır bulunmak, başlarında beklemek, tekrar gözlerini açabileceklerini anı düşünerek seyretmek.

III

Onları kollarımda ve kalabalık sahillerde çantalarda taşıyorum; arabada sandıklarda, arabada feribotla, teknede saklıyorum ve uçakta bavullarla eve taşıyorum (sadece çok küçük olanları). Topuklarınızı üç kez birbirine vurun modasında, toprağı hatırladım, tuzu kutladım, mineralleri keşfettim ve sonsuz miktarda kumu taşıdım. Ve, suyun uyanışında, ani bir soğuk şakırtıyla, buza miras bıraktım.     

IV

Görsel sözlük dağarcığı, doğası gereği çok rahatsız edici: ama evrensel ve işin altındaki devinim, pek çok yönden geleneksel ya da biçimsel. Ortamın talepleri ~ fotoğrafçılık değil ama et & kemik, metal, taş, kağıt vb.nin simyası ~ özel bir dinamik yaratıyor. Bozulma ve erozyon, gerçek ve organik tansiyon arasında zarif fırsatlara vesile oluyor, devamlılığın illüzyonu ve değişim gerçekliği arasındaki kavramsal sınırın ya da kompozisyon ve bozulma arasındaki yarışmanın keşfi.

V

Bunun ilginç ama şeylerin çözümlenmemiş yönlerini sunmasının dışında bu çalışma ve ifade şekli arasındaki özel ilişkiyi nasıl anlayacağım konusunda hala kararsızım.

Kesinlikle ve çok uzun bir süre bunun için herhangi bir ifade şeklim yoktu ~ sadece bu çalışma için değil, ne yaptığım ve niçin yaptığım için de ve bu daima hayvanların kendileri için değil (bununla beraber zaman geçtikçe bir dişi, bir ayak parmağı ya da yüzeyde kalan bir parça kürkün onlara bağışlandığını öğrendim).

Her zaman kolaylıkla ve sıklıkla olmuyor, ifade şeklinin ötesine geçme şansı, açılmamış bir manzaraya giriş. Ve sadece size şunu söyleyebilirim, bu benim için bir çeşit cennet, sahra.

Çok sonra, bu çalışmayı gösterme şansını yakaladığımda, insanlar için bunun altında bir ifade şekli bulmaya çalışmanın ne kadar önemli olduğunu keşfettim, tam olarak ne aradıklarını biliyorlardı. Ama bunun kendilerini bir yere koyma ya da mesafe koyma çabası olup olmadığından emin değilim. Bu sebeple, ikincisi olma ihtimaline karşı bir noktada herhangi bir kelime sunmamaya karar verdim.

Çeviren (translated by): Hülya YELTEPE ERCAN

I

In the beginning, I imagined an alphabet of bones.

Only to begin another journey, since bones are often still clothed in the particularities of a life: fur, feather, skin, scale.

To get down to the bone is it’s own journey.

A certain kind of work.

These images are formed and informed by gristle and silence, marrow and time. They are made from attention, and a kind of love I wasn’t sure I possessed any longer, if the truth be told.

II

I bring the animals back with me, from wherever I find them ~ mostly the shores of Cape Cod, but also from moments without any real geography, from wherever they have died. (The only exception to this was my one commercial acquisition early on ~ an octopus from  the frozen aisle of a Stop & Shop.) And I would add that I never gather the too-many bodies of those killed crossing the roads. The impact renders them past my capacities, every which way.

It’s fair to say that each time I fall in love, and each time I am horrified by the prospect of the proposition ~ to see them through, to see them along, to see them uncoil, unfurl, and unravel. To be present, keeping an open-ended vigil, watching for the moment they might begin again to bloom.

III

I have carried them in my arms, and in bags on crowded beaches; carted them in crates, ferried them in cars, stored them in sinks, and flown them home in suitcases (only two tiny ones). In click-your–heels-three–times fashion, I have remembered earth, celebrated salt, discovered minerals and hauled endless amounts of sand. And, in the wake of water, following a sudden cold snap, I inherited ice.

IV

The visual vocabulary is, by its very nature, unsettling; but it is universal, and the movement beneath the work is, in many respects traditional, or formal. The demands of the medium ~ not photography, but the alchemy of flesh & bone, metal, stone, paper, etc. ~ create particular dynamics. Decomposition and erosion afford exquisite opportunities to mediate between very real and organic tensions, whether exploring the conceptual border between the illusion of permanence and the reality of change, or the literal competition between composition and decomposition.

V

I’m still uncertain about how to understand the particular relationship between this work and language, except to offer that it’s an interesting but unresolved aspect of things.

Certainly, and for the longest time, I had no language for any of it ~ not for the work, for what I was doing and why, and not always for the animals themselves (although over time I would come to know them, a tooth or toe or some smattering of fur giving them away eventually).

It doesn’t come often or easily, the chance to go beyond language, to enter an unopened landscape. And I can only tell you that for me it is a kind of heaven, that wilderness.

Much later, when I had the opportunity to show the work, it interested me to discover how important it is for people to try to get some language underneath it, to literally know what it is they are looking at. But whether in an effort to ground themselves or distance themselves, I can’t be sure. And because of that, at some point I decided not to provide any words, in case it was the latter.

Perian FLAHERTY Hakkında

Perian Flaherty, New England School of Photography’de iki inanılmaz öğretmenle asistan olarak çalıştı: Nick Johnson ve Thomas Petit.

2007’de batı sahiline taşındığından beri yeni görünümüne cevap verecek bir ortam ve topluluk aramaktadır. Hala fotografik çalışmayı umut ederken, onun çalışma ortamı aşkı dijitale kadar uzanmıyor.

About Perian FLAHERTY

Perian Flaherty worked for several years as an assistant to two remarkable teachers at the New England School of Photography: Nick Johnson and Thomas Petit.

Since moving to the west coast in 2007, she has been searching for a community and a medium in which to respond to her new landscape.  While still hoping to work photographically, her love of the medium does not exactly extend to the digital.   

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.