Kendinizden ve fotoğraf yolculuğunuzdan kısaca bahseder misiniz ?
Ben Amerikalıyım, 1952'de Philadelphia da doğdum. Ohio'da büyüdüm, Utah ve Arizona'da liseyi ve koleji okudum. Siyaset bilimi ve uluslararası ilişkilerden mezun oldum. ``Donuk işler`` serisi beni Loisville Kentucky'e götürdü. Orada 1984' de sabrım tükendi ve fotoğrafçılığı, halkla ilişkiler, gazetecilik, gösteri ve portre çalışmalarında bir kariyer yaparak, tam zamanlı bir meslek olarak yapmaya karar verdim. 1997' de evlenip tekrar Londra'ya taşındıktan sonra, geçici şirket işleri yapmaya devam ettim ( hepsini dijital kameralarla yaptım) ama çoğunlukla sokak fotoğrafçılığını takip ettim. 2001 yılında uluslararası sokak fotoğrafçılığı grubuna davet edildim, In-Public.com.
Bu çalışmam dünya üzerinde bir çok galeride sergilendi. Bunlar, Almanya, Amerika ve Meksika'da düzenli sergilerdi. Fotoğraflarımdan oluşan koleksiyonlarım, Bibliotheque National de France, Paris, George-Eastman Evi/ Uluslarası Fotoğraf Müzesi Newyork, Kraliyet Müzik Akademisi, Londra ve Tate St.Ives bunların arasındadır. Galeri Kasten, Mannheim, Almanya ile sokak fotoğrafçılığı ile ilgili -henüz yayınlanmış olduğum- ilk kitabım photo-eye adlı web adresinden görülebilir.
http://www.photoeye.com/templates/mShowDetailsbycat.cfm?Catalog=ZD044
Can you give us some brief information about yourself and your journey in photography?
I'm an American, born in Philadelphia in 1952, growing up in Ohio, Utah and Arizona where I finished, High School, College, and Graduate School, earning degrees in Political Science and International business. A series of lackluster jobs led me to Louisville, Kentucky. There in 1984 I lost my head and decided to pursue Photography full time as a vocation, building a career in public relations, public events, performance and portrait work. Since marriage and relocation to London in 1997, I’ve continued to do occasional corporate work, (all now done with digital cameras) but mostly I pursue Street Photography. In 2001 I was invited to join the international Street Photographers’ collective, In-Public.com.
My work has been shown in galleries around the world. There are regular exhibitions in Germany, America, and Mexico. My photographs are in the collections of the Bibliothèque national de France in Paris, the George Eastman House/International Museum of Photography in New York, the Royal Academy of Music, London and the Tate St. Ives among others. With Galerie Kasten in Mannheim, Germany, my first book of Street Photography has just been published, available on the Web at photo-eye books.
http://www.photoeye.com/templates/mShowDetailsbycat.cfm?Catalog=ZD044
Sokak Fotoğrafçısı olmak nedir ? Bir sokak fotoğrafçısının ne gibi özellikleri olmalıdır?
Sokak fotoğrafçısı olmak demek, daima kamerayı hazır olarak yanında taşıman demektir. Çoğu zaman bu rahatsızlık verebilir ama arada, orda bir fotoğraf vardır. Eğer yanında kameran yoksa en iyi fotoğraf , hiç bir zaman çekemediğin fotoğraftır.
Sokak fotoğrafçılığı halka açık yerlerde insanları gözlemektir, küçük hareketleri jestleri aramaktır. Beni özellikle heyecanlandıran şey günlük yaşamın çevreyi saran tuhaflığıdır. Bu işte sana tamamen aşina olan şeyleri görmek zordur. Burda gösterilen iş kurgulanmaz. Gerçeklik yeteri kadar tuhaftır. Bu şu demektir, bazen fotoğrafı çekersin, bazen çekemezsin ama onu oluşması için zorlayamazsın çünkü o zaman zorlandığı anlaşılır.Çok iyi sokak fotoğrafları siz nerede iseniz , çevrenizdeki herhangi bir caddede de çekilebilir.Fotoğraf çekmek için tek bir doğru yol yoktur.
Sokakta çekilen bir fotoğrafın mutlaka sokak fotoğrafı olması gerekmez. Kyle Cassidy şöyle der: "egzotik sokaklarda fotoğraf çekmek seni sokak fotoğrafçısı yapmaz, o seni turist yapar". Ve demiştir ki : "biri , insanların arkasından fotoğralarını çekmeyecek ve onu sokak fotoğrafçılığı olarak adlandıracak -bu seni korkak yapar", utangaç olamazsın, sokak fotoğrafçılığı utangaç insanlar için değildir.
Sokakta çalışmak sakin olmayı, fazla öne çıkmamayı ve çok hızlı olmayı ifade eder. Kameran ne olursa olsun, dijital, film, SLR yada telefon, kesinlikle emin olduğun ve tamamen onunla rahat ettiğin bir kamera her türlü koşul için ayarlanmış ve hazır olmak zorundadır. Gördüğün şey kısacık bir anda hemen olup bitiverir, fotoğraftaki herşeyi bir araya toplayacak olan küçük bir hareket bir daha tekrarlanmayacaktır. Ayarlamalarla oyalanacak vakit yoktur. Yeteneğin parmaklarındadır, kafanda değil, böylece vizörün içinde ne olduğuna konsantre olabilirsin.
Bütün hislerin canlı olmak zorunda, antenlerin açık olmak zorunda ve etrafındaki herşeyin farkına varmak zorundasın . Eğer kulaklıkla müzik dinliyorsan ya da gazete okuyorsan dikkatini vermiyorsun demektir.
Kolayca başarılı olmazsın . En sert eleştirilere dayanıklı biri olmayı öğrenmek acıtıcıdır fakat gereklidir. Fotoğrafları yayına hazırlamak sancılıdır.- İyi bir tanesi için birçok kötü fotoğraf bakarsın.
What does it mean to be a street photographer? What are characteristics of a street photographer?
To be a Street Photographer means to always, always have a camera with you loaded and ready. Most of the time it may be an inconvenience, but once in a while there's a picture there. And if you don't have a camera, it's the best one you've never taken.
Street photography is about observing people in the public arena, looking for that little gesture. What excites me particularly is the ambient weirdness of everyday life. It's hard to see things that are utterly familiar to you. The work that is shown here is not set up. Reality is plenty weird enough. This means that sometimes you get the picture, sometimes you don't, but you can't force it to happen because it will look forced. Great street photographs can be taken anywhere you are, on any street in any neighbourhood. There is no one right way to take photographs.
A picture taken on the street is not necessarily a Street Photograph! Kyle Cassidy said that “Photographing in exotic locales does not make you a great street photographer – it makes you a tourist.” He also said that “One shall not photograph people from behind and call it Street Photography – this makes you a coward.” You cannot be shy: street photography is not for shy people.
Working on the street means being quiet, unobtrusive, and very fast. Whether the camera is digital, film, SLR or phone, it must be ready and set for the conditions, a camera you're absolutely sure of and completely comfortable with. What you saw was a fleeting instant, a little gesture that pulls everything in the photograph together and it will not be back. There is no time to mess around with settings. Your skills are in your fingers, not in your head, so you can concentrate on what’s in the rectangle.
You have to have all your senses alert, have your antennae open and aware of everything. If you're listening to music on your headphones or reading a newspaper, you're not paying attention.
You cannot to be easily satisfied. Learning to be one’s own toughest critic is painful but necessary. Editing photographs is agony - so many bad frames looking for the right one.
Bu yeni bir trend mi yoksa fotoğrafın türlerinden biri mi ?
Sokak fotoğrafçılığı, fotoğrafçılık aleminin en eski türlerinden biridir. Bir insanı gösteren bilinen ilk fotograf, 1838’de Daguerre tarafından çekilendir. 1838’de Paris’in geniş sokaklarında parlak çizmeli bir adam. Fotoğrafçılığın başlarında insanlar bulunması zor değişmemiş gerçekliği yakalamayı denediler. Zamanla gelişerek fotoğraf makinaları daha küçüldü ve emülsiyonlar(banyo kimyasalları) daha hassaslaştı. 1900'lere kadar bugünün sokak fotoğrafçılığı olarak bildiğimiz şey teknik olarak alelade idi.
Is it a new mode or is it a part of mainstream photography?
Street Photography is one of the oldest genres in the universe of Photography. The first known photograph to depict a human being was made by Daguerre in 1838: In a large street in Paris in
Kendinize örnek aldığınız veya sevdiğiniz fotoğrafçılar kimlerdir?
Benim başlıca ilham kaynağım olan ve hala da olmaya devam eden Andre Kértesz, belki bugün bildiğimiz ilk sokak fotoğrafçısıdır. Onun nazik ama keskin güzellik duygusu, merakı ve çok hızlı gözü benimle hala konuşur. sonra Henri Cartier-Bresson şöyle demiştir: "Hepimiz Kertesz' e borçluyuz". Cartier-Bresson'un kendi fotoğrafları değişmez bir açığa vurmadır. Diğer ilham kaynaklarım olarak Robert Frank ve Garry Winogrand gelir. Sürekli ilham ve eleştiriler In-public'in üyesi diğer çalışma arkadaşlarımdan gelir.
Which one photographer is your favourite; do you imitate other photographers?
My chief inspiration, was and still is, Andre Kértesz, perhaps the first street photographer as we know it today. His gentle but sharp sense of beauty, curiosity, and a very quick eye still speaks to me. The late Henri Cartier-Bresson said that 'we all owe a debt" to Kértesz. The photographs of Cartier-Bresson himself are a constant revelation. Inspiration also comes from Robert Frank and Garry Winogrand. Constant inspiration and criticism comes from my fellow members of In-Public.
Kullandığımız ekipmanlar nelerdir ?
Ben eski modayım: çoğunlukla film kullanırım . Ortalama bir günde, muhtemelen beni elimde 50 yada 35 mm lensleriyle güvenli ve eski püskü Lecia M6 ve TMax 400 ile görürsünüz. Bu Neopan, Tri-X veya HP5 de olabilir. Film olduğu sürece benim için sorun yoktur. Bugün ise renkli çalışmalarımı çoğunlukla dijital Nikon D200 ile yaparım .
Kameranın türü, iş gördüğü sürece çok önemli değildir. Filmi olan ya da hafıza kartı çalışan herhangi bir kamerayı kullanırım. Sıklıkla küçük Olympus XA kullandım. 1970'lerin sonunda yapılmış ve sigara paketi boyutunda, hiç dikkat çekmez ve parlak keskin bir lensi ve pozlama sistemi vardır. En güzeliyse, birisi senin küçük kamerana bakarak senin bir turist olduğunu düşünür ve seni görmezlikten gelir, zaten sizin istediğiniz de budur.
What is your equipment?
I’m old-fashioned: I mostly use film. On an average day, you will probably see me with my trusty and battered Leica M6 in my hand with a 50 or 35mm lens and TMax
The type of camera is NOT important as long as it works. I use any camera in hand, as long as there is film in it or a memory chip that works. Often I have used a little Olympus XA. Made in the late 1970’s and the size of a pack of cigarettes, it attracts no attention and has a brilliantly sharp lens and exposure system. At best, someone will look at the little camera, think of you as a tourist and ignore you, which is what you want.
The French photographer Marc Riboud says that the most important equipment of all is a pair of sturdy comfortable shoes.
Sokakları fotoğraflamanın kuralları nelerdir ? Nelere dikkat edilmeli ?
Fotoğrafçıların hakları bugünlerde ülkeden ükeye değişen yeni mahremiyet yasaları nedeniyle daha da gri bir alana kaymıştır. Amerika ve İngiltere'de halka açık yerde ticari amaçla kullanmamak şartıyla herhangi bir kişinin fotoğrafını çekebilirsin. Fransa'da şimdi herkesin kendi görüntüsü konusunda hakkı vardır dolayısıyla teknik olarak öncelikle fotoğraf çekmeden önce kim olursa olsun ya da neresi olursa olsun izin almak zorundasın. Bir çok ülkede altyapısı, ulaşım ve askeri yerleşimlerde fotoğraf çekmeye izin verilmeyebilir.
(Birçok batı ülkesinde yasal hakların güzel bir özeti için buraya bakabilirsiniz:
http://digital-photography-school.com/blog/photographers-rights-and-photography-privacy-advice/ )
"İzin alır mısın? Eğer biri itiraz ederse ne olur?" eğer izin alırsam, yakaladığım an gitmiş olacak. Çoğu zaman çektiklerim fotoğraflandıklarını bilmezler. En iyi teknik , kameranla tamamen açık olmaktır-böylelikle sokaktaki herkes senin orada olduğunu bilir.Ama fazla uzun kalırsan insanlar senden sıkılır, uzaklaşır ve işlerine geri dönerler.
İnsanların hayır deme hakları vardır. Geçenlerde Newyork'da bir tatlı (tatlı küçük ekmek) ve kahve satıcısının fotoğrafını çekiyordum .Sıradaki bir adam onun fotograflarını çekmememi söyledi .Böyle olunca ben de tamam dedim ve fotoğraf için başka birini buldum. Onları rahatsız etmeyi ve gizli bir şekilde etraftan sokulmayı deneme. İnsanlar bir kamera camı altında çalışılan böcekler değildir.
Kameralar büyük mücevher parçaları gibidir. Onlar dikkatin yanlış türünü çekebilirler.Sokakta uyanık olmak zorundasın ve kendini iyi bir şekilde korumak için uyanıklığını kullanmak zorundasın.
What are laws of street photography? What are things to be careful about?
Photographers’ Rights become more and more of a grey area today as new privacy laws vary from country to country. In the USA and the UK one can take pictures of someone in a public place as long as you do not use that image for a commercial purpose. In France, everyone now owns the rights to their own image, so technically you have to ask permission from everyone everywhere in advance. In many countries infrastructure, transport, and military installations may not be photographed. (For a good summary of legal rights in several Western countries, visit: http://digital-photography-school.com/blog/photographers-rights-and-photography-privacy-advice/ Also in today’s climate of tabloid-induced pedophile hysteria, photographing children has become difficult, and is often forbidden by society if not by the law.
“Do you ask permission? What if someone objects?” If I ask permission, the moment I see will be gone. Most of the time, my subjects don’t know they have been photographed. The best technique is to be completely open with your camera - after all, everyone in the street knows you are there. But if you just hang around long enough, people get bored with you, look away and go back to their business.
Human beings have the right to say no. I was photographing a bagel & coffee vendor in New York recently and a man in line said “Don’t take my picture.” When that happened, I said “OK,” and found someone else to photograph. Don’t try to sneak around furtively and continue to irritate them. People are not insects to be studied under a camera glass.
Cameras are also like large pieces of jewelry: they can attract the wrong kind of attention. You have to be street-smart, and use that alertness for your own protection as well.
Fotoğrafınıza bakan kişilere kendiniz ve duygularınız hakkında iletmek istedikleriniz nelerdir? Ne amaçla fotoğraf çekersiniz?
Iletişim kağıtlarını gözden geçirdiğim zaman fotoğrafların kendisi kadar o andaki ruh halimi de görürüm ve bazılarının gerçekleşmesini umarım.
Garry Winogrand der ki, “ ben fotoğraf çektiğim zaman, çekilenin neye benzeyeceğini bulmaktan hoşlanırım “
What do you want to transfer about yourself and your feelings to people looking at your photographs? What is your purpose in taking photographs?
When I go through contact sheets I see my state of mind at that moment as much as I see the photographs themselves, and hope that some of that comes through.
Garry Winogrand said “I like to find out what something will look like when photographed.”
Lomografi ile sokak fotoğrafı farklı mıdır ?
Hayır. Lomografi, basit, güzel bir obtüratöre sahip, Rus malı bir bak-çek fotoğraf makinesi olan lomo ile çekilen resimler için akıllı bir pazarlama departmanından çıkan kolayca akılda kalan bir isimdir. Sloganı ise “düşünme, çek”tir ama bu sık sık bir çok dağınık görüntüye sebep olur. Hem obtüratöre basmadan hem de sonra düşünmek önemlidir.
Is there any different between Lomografi and street photography?
No. Lomografi is simply a catchy name from a clever marketing department for pictures taken with the Lomo, a Russian point-and-shoot with a good shutter. The slogan is “Don’t think, shoot,” but this often simply leads to a lot of loose fast images that mean very little. Thinking IS important both before and after one clicks the shutter.
Sokak fotoğrafları ekseri siyah beyaz sunuluyor. Bunun sebebi nedir?
Bu konuda sizinle aynı fikirde değilim – gerçekte, bu uzun zamandır doğru değildir. Fotoğrafçılığın siyah beyaz doğduğu ve uzun zaman öyle kaldığı hala etkili bir gerçektir. Bugün ise gerçekten bireysel estetik bir seçenektir. örneğin bugün birçok kişi S/B çalışmaya başlamasına rağmen In-Public.com‘un çoğu renkli çalışıyor. Kişisel olarak daima daha fazla siyah beyaz çektim, soyutlama düzeyi tercihi ve dağınıklığın ortadan kaldırılması renkliye gore daha çekici olabilir. “siyah beyazda yüzlere, renklideyse giysilere bakarsınız.” Bununla beraber çok sayıda renkli de çektim. In-public.com sitesinde, son renkli çalışmalarımın olduğu bir galeri vardır.
http://www.in-public.com/RichardBram/gallery/64
Usually, street photographs are in B/W. What is the reason for this?
I must disagree with you here - this is no longer really true. It’s something we have carried over from the fact that Photography was born in black-and-white and stayed that way for a long time. Today, it is really an individual aesthetic choice. For example, most of In-Public.com are working in colour today, though most began working with B/W. Personally I've always been more drawn to black and white, preferring the level of abstraction and the elimination of distraction that colour so often can bring. "In black and white you look at the faces; in colour you look at the clothes." However, I shoot plenty of colour as well. On the In-Public.com website, there is a gallery of recent colour work.
http://www.in-public.com/RichardBram/gallery/64
Bir fotoğraf sizce dünyayı değiştirebilir mi ?
Evet ama çok nadiren. İnsan sıkça " dünyayı değiştiren fotoğraflar" gibi isimli kitaplar ve web siteleri görür. Bununla beraber bu fotograflarıele aldığınızda ; insanın dünyayı değiştiren olayları kaydetmiş olduğunu ama nadiren , bizzat fotoğrafın kendisinin o anda gerçekten önemli olduğunu görür. Onun yerine,still life fotoğraflar bir çağın noktalama işaretleri ve bir olayın kesin temsilcisi haline geleceklerdir.
Her ikisi de Vietnam savaşında olan bir çift ender durum akla gelir. Eddie Adams'ın Saygon caddelerinde bir idam görüntüsü , Vietnam savaşının yararsızlığı ve acımasızlığının sembolü olmuştur. Diğer örnekse Nick Ut'un yanan My Lai köyünden kaçan çıplak çocuk fotoğrafıdır. Bu iki fotoğraf gerçekte , Amerika’da savaş karşıtlığının canlanmasına yardım etmiştir.
Do you think that a photograph can change the world?
Yes, but very rarely. One often sees books or websites called something like ‘Photographs that Changed the World.’ However, when you go through these photos, one finds that while they record events that may have changed the world, but rarely was the photograph itself truly important at the time. Instead, still photographs become over time the ‘punctuation marks’ for an era or the definitive representation of an event.
A couple of rare exceptions come to mind, both from the Vietnam War: Eddie Adams’ image of an execution in a Saigon street became a symbol of the the futility and cruelty of the Vietnam War. Another example is Nick Ut’s photo of the naked child running from the burning village of My Lai. These two photographs indeed helped galvanize opposition to the War within the United States.
En çok hangi sokaklarda fotoğraf çekmeyi seviyorsunuz?
Nerde olursam olayım ben iyiyim. Orda yaşam var , orda insanlar var. Bununla beraber en iyi fotoğraflarımı yaşadığım yerde çektim. İnsan, iyi bir sokak fotoğrafı çekmek için seyahat etmek zorunda değil, sadece etrafında ne olduğunu görmek zorunda.
Which streets (or what country) do you prefer for taking photographs?
Wherever I am is good. There are people, there is life. However, my best pictures have been taken where I live. One doesn’t have to travel to make good street photos, one just has to see what is there around you.
Türkiye'de hiç bulundunuz mu ? Türkiye hakkında düşünceleriniz nelerdir?
Aralık 2003' te İngiliz Konseyi sponsorluğunda program yapan ingiliz orkestra müzisyenleriyle birlikte çalışmak için Ankarada'ydım. , orkestra Türkiye'nin ilk kadın orkestra yönetmeni İnci Özdil idaresindeydi ve Ankara konservatuarından genç Türk müzisyenleri ile birlikte çalışıyorlardı. Harika zaman geçirdim, Türk bestecilerinin bazı yeni ve parlak müziklerini duydum ve benim uzun dönemli bir projem olan "iş başındaki müzisyenler" için fotoğraflar çektim. Bununla birlikte Ankara'yı dolaşmak için biraz şansım oldu ama harika sokak fotoğrafları çekecek zamanı
bulamadım.Çok yakında yeniden geleceğim ve bu sefer sadece sokakları dolaşacağım.
Have you ever been to Turkey ? What do you think about it?
I was in Ankara in December of 2003, working with UK Orchestral musicians in a program sponsored by the British Council. They were working with young Turkish musicians from the Ankara conservatory as well as with Orkestra@Modern, an Ankara-based ensemble under the baton of Turkey’s first female conductor, Inçi Özdil. I had a great time, heard some brilliant new music by Turkish composers and got some fine photographs for a long-term project of mine, “Musicians At Work.” However, I had a little chance to wander around Ankara, but not quite enough time on my own to get any particularly great street photos. I will just have to come back soon and the next time just wander the streets.
Sokaklarda yaşadığınız ilginç anılardan bir ya da birkaçını anlatabilir misiniz?
1992 yılının Ekim ayında kişisel fotoğraf projem için Rusya'da St.Petersburg' daydım. Yaşadığım yere dönmek için tramvaya bindim. Eski bir ev sandalyesi almış olan iki adam beni ve kameramı fark etti ve parmaksız elivenlerime güldü. (Hava çok soğuktu.) Daha yaşlı olanı İngilizce konuştu ve bana nerden geldiğimi sordu. Bir yandan titrerken, konuştuk ve eski Rus Deniz Kuvvetleri bilimcisi ve LCD ile dijital görüntülerde uzmanlaşmış olduğunu öğrendim. Aynı zamanda bölgedeki amatör bir fotoğraf dergisi için teknik makaleler yazıyormuş. Ailesinin yanına gitmeye karar verdik ve saatlerce çay, ekmek,peynir ve sosis eşliğinde dünyadaki herşey hakkında konuştuk.
1981 yılında, Londra'da evimin dönüş yolundaki metrodaydım. Alışveriş sonucunda aldığım bazı şeyleri taşıyarak perona indim. Bir adamın benim yolumun üzerinde reklam posterinin tam önünde durduğunu farkettim fakat, doğru pozisyonda değildi. Benden birkaç adım uzakta 4-5 kişiden oluşan bir grup heyecanla aynı şeyi konuşuyordu. Onların durduğu yerden adam doğru pozisyonda görünüyordu dolayısıyla posterin karşısında adam meleğe dönüşmüştü. Gruptaki insanlar " keşke kameramız olsaydı, şuna bak" diyorlardı. Doğruca onlara doğru gittim nazikçe ama kesin bir şekilde " Özür dilerim, benim kameram var ve bunu fotoğraflamam için tam olarak sizin durduğunuz yerde durmalıyım" dedim. Anlayışlı davranarak yana çekildiler ve en çok bilinen fotoğraflarımdan birini adamın treni gelmeden hemen önce çektim ve Melek, şehre doğru gözden kayboldu.
Can you tell us one or two interesting memories of your life on the streets?
In October, 1992, I was in St. Petersburg, Russia on a personal photo project. I got on a tram to go back to my quarters. Two men, taking an old chair home, noticed me and my cameras and laughed at my fingerless gloves. (It was very cold.) The older of the two spoke English and asked me where I was from. We spoke as we rattled along and I learned that he was a former Russian Navy scientist, specializing in liquid crystal displays and digital imaging! He also wrote technical articles for the local amateur photography journal. We ended up going back to his family’s flat and talking for hours over tea, bread, cheese and sausages about everything in the world.
In 1998 I was here in London, on my way back home on the Underground. I came down to the platform carrying some shopping. I noticed a man standing in front of an advertising poster across the tracks from me, but he wasn’t in quite the right position. A few feet from me was a group of 4 or 5 people all talking excitedly about the same thing. From where they were standing, the man was in just the right position so that against the poster, he had turned into an angel! The group of people were saying “Don’t you wish you had a camera? Look at that!” I moved right into them, politely but firmly saying “Please excuse me. I DO have a camera and I have to stand just THERE to get the picture!” They understood and moved aside and I got one of my best known images just before his train came and the Angel vanished into the City.
Bundan sonrasında yapmak istediğiniz plan ve projeleriniz nelerdir?
Sadece ilgiyi devam ettirmek için panoramik kameralarla sokak fotoğrafları çekiyordum. Yıllar boyunca tamamen plastikten "oyuncak" kameralardan şimdiki favorim olan 1970’ ten kalma ve 120 derece görüntü açısı olan eski bir Rus Horizont'una kadar bir çok çeşidini kullandım. Çünkü New York fotoğrafçısı Gus Powell bana " panoramik fotoğraflar muhteşemdir ancak görüntüyü doldurabilmek için gerçekten de maharet gerekir" demişti. Zorluğu düzenlemesindedir. Görüntülerin en iyisi, ister plastik kamerayla ister büyük horizontla taransın 1 metre genişliğinde büyütülür ve fotoğraf kağıdı üzerine dijital olarak basılır. Bu kadar büyük yaptığınızda bir oyuncak kameranın görüntüsü nasıldır? Başladığınız görüntü iyi olduğu sürece, cevap: HARİKA. Eğer kötü bir fotoğrafsa 3 metre genişliğinde bile olsa asla iyi görünmeyecektir.
"İşbaşındaki müzisyenler" adını verdiğim uzun dönemli bir projeye de devam ediyorum. Ankara'da çektiğim fotoğraflar bunun bir parçası. Her çeşit müzisyeni- orkestra, pop, ve sokak çalgıcıları- 20 yılı aşkın bir süredir fotoğraflıyorum ve konuyla ilgili gerçek bir kitap için yakında yeterli sayıda fotoğrafa sahip olabilirim. Kesin olmamakla birlikte Glasgow Kraliyet İskoç Müzik ve Dans Akademisi’nde bu sonbahar planlanmış bir sergi var.
Bu arada, beni sokakta elimde makinamla fotoğraf ararken görebilirsiniz. Sizi bile çekebilirim.
Looking forward, what are you planning? Have you got a new project?
Just to keep things interesting, I have been making Street Photographs with Panoramic cameras. I’ve used a variety of these over the years from all plastic ‘toy’ cameras to my current favorite, an old Russian Horizont from 1970 that takes a 120-degree view. As New York photographer Gus Powell said to me, “Panoramics are great, but it’s a lot of real estate to fill.” The difficulty is in the editing. The best of the images, whether with the plastic camera or the big Horizont are scanned, enlarged to
I am also continuing with a long-term project called ‘Musicians At Work.’ The photos from Ankara are part of this. I’ve been photographing musicians of all kinds - orchestral, pop, and street players - for over 20 years and may soon have enough for a real book on the subject. There is an exhibition tentatively scheduled for the Fall at the Royal Scottish Academy of Music and Dance in Glasgow.
Meanwhile, you may see me on the street somewhere with a camera, looking around for a picture. I might even get one.
Richard Bram, May 2007
LINKS:
http://www.in-public.com
http://www.in-public.com/RichardBram/gallery/64
http://www.galerie-kasten.de/
http://www.kunstraum-bernusstrasse.de/home.html
http://digital-photography-school.com/blog/photographers-rights-and-photography-privacy-advice/ Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
Röportaj : SFG
Çeviri : Ayşegül KANBAK-Berna AKCAN
I`ve read your ``interview`` with pleasure, I`m really thankful that you have shared your work with us...
I`m living in Ankara and I can be your company and guide you in Ankara with pleasure.
Regards.
Faika Berat Pehlivan
Şahsen hayranlık duyduğum fotoğrafçılardan biri olan "in-public" fotoğrafçılarından Richard Bram ile yaptığınız bu röportaja derginizde yer vermeniz olağanüstü...
Fotoğrafa ve fotoğrafın bu tarzına gönül verenlere çok iyi bir kaynak sağlamış oldunuz... Kutluyor ve teşekkür ediyorum...
Saygılarımla
TFSF Onaylı Yarışmalar
Photo Contests Under TFSF Patronage
28 Kasım 2008 MERSİN VALİLİĞİ 1.ULUSAL FOTOĞRAF YARIŞMASI "Türkiye Mersin'i Tanıyor"
06 Mart 2009 ZEYTİN DOSTU DERNEĞİ 1.ULUSLARARASI FOTOĞRAF YARIŞMASI "Zeytin ve Zeytinyağı"
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. Eserlerin İzinsiz Olarak Kısmen veya Tamamen Kopyalanması ve Kullanılması, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına Göre Suçtur.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
