Merhaba Sevgili Sarah, öncelikle Fotoritim’e hoş geldin… Seni dergimizde ağırlamak bizim için çok hoş, teşekkür ederim.

Ben de teşekkür ederim. Ben de dahil olmaktan onur duydum. Sanırım bu benim Uzak Doğu’daki ilk yayınım, ve müzikal olarak Balkan geleneğinin içinde yer aldığım için bu benim için heyecan verici.

Seni daha yakından tanımamız için fotoğraf yolculuğunun şu ana kadar olan kısmını bize anlatabilir misin?

13 yaşımdan beri hayatımın geri kalanını fotoğraf çekerek geçirmek istediğimi biliyorum. Daha keyifli olamaz- hiç bir zaman çalışmak gibi değil; adeta oyun oynuyormuşum gibi.

1979 yılında Washington DC’de doğdum. Ebeveynlerimin ikisi de müzisyen. Lise yıllarımın büyük bölümünü kızıl saçlı, çilli küçük kız kardeşim Rachel’in fotoğraflarını çekmekle geçirdim. Okul sonrası saatlerimin çoğunda evimde ve ve arkadaşlarımın evinde fotoğraf çekimleri yaparak ve etrafımdaki insanları görüntülemekle geçirirdim. Pentax K1000 fotoğraf makinem neredeyse her zaman yanımdaydı. 7’inci sınıftan 12’inci sınıfa dek her yaz fotoğraf atölyelerinde fotoğraf çalıştım. Daha sonra Rhode Island School of Design (RISD)’a devam ettim ve 2001 yılında Güzel Sanatlardan mezun oldum.  Lise, yüksekokul öğrencilerine ve yetişkinlere fotoğraf dersleri vermenin yanı sıra moda, editoryal ve ticari işlerde de çekim yaptım.

Şanslıydım, fotoğraftan esinlenemediğimde genellikle müzikten esinlendim, ya da tam tersi. Bu iki durumda da esinlenemediğimde, zamanımı çok sayıda insanla konuşarak, yeni kapılar açmakla geçiririm. New York’u çok seviyorum çünkü orada, gözlemlenebilecek ve içine dahil olunabilecek sayısız etkileşim ve enerji var. Özellikle metroyu kullanmaktan çok zevk alıyorum. Sadece, normalde birbirleri ile vakit geçirmeyi tercih etmeyecek farklı tipte insanları, yan yana otururken izlemek bile bana ilham veriyor. Sonuç olarak, gerçekten de insanları izlemek ve onlarla etkileşimde bulunmak benim asıl ilham kaynağım.

Sanat eğitimi aldığın dönemlerde seni etkileyen fotoğrafçılar kimler oldular?

Çalışmaları beni etkileyen ilk fotoğrafçı Sally Mann’dır. Henüz lise öğrencisi bir çömez iken, onun “İmmediate Family- Yakın Aile” kitabından gerçekten çok etkilenmiştim. Neden ondan bu kadar etkilendiğimi hemen fark ettim, stilinden. İlk olarak, Sally Mann’in stilinde çalışan lisedeki fotoğraf öğretmenim Karen Keating tarafından verilmiş bir proje hazırladım. Karen, Mann’ın fotoğraflarının bir kaç tanesinin birebir replikalarını yapmamı istedi. Böylece, başka bir fotoğrafçının çalışmalarını kopyalamanın mümkün olmadığını keşfettim. Ne kadar çok denediysem de, benim kendi stilim ortaya çıkıyordu ve kendini tanımlıyordu. Bu çalışmayı sevmiştim.

Bir de fotoğrafçı Francesca Woodman’dan çok etkilendiğimi hatırlıyorum.

1997’den beridir, her gününü fotoğraflıyorsun…  Hangi düşüncelerle bu işe başladın?

Üniversite birinci sınıfta iken, Martha Madigan ismindeki sanatçıyı duymuştum. Bu sanatçı, 10 yıl boyunca, her üç ayda bir kendinin, eşinin ve aynı ağacın fotoğraflarını çekmişti. Bunu öğrendiğim zaman inanılmaz bulmuş ve yurt odama gider gitmez her gün için bir fotoğraf çekme kararı almış ve çekmeye başlamıştım. Şu an 13 yıl oldu ve bunu ömrüm boyunca devam ettirmeyi planlıyorum. İnsanlar hiç kaçırdığım gün oldu mu diye soruyor. Eh, elbette oldu, sonuçta ben de bir insanım- 13 yıllık dönemde az miktarda gün kaçırdım. Bununla birlikte bu benim projem olduğu ve kurallarını ben koyduğum için bu tür problemlerin üstesinden gelebilmeyi kendim belirliyorum. Bu başkalarına komik gelebilir ama, eğer bir gün atlarsam Polaroid’den ve projemden özür diliyorum. Çekmeyi unuttuğum günleri makyajlamak için çokça fotoğraf çektiğim halde, sonrasında Polaroid’e bunun sahte bir fotoğraf olduğu ve o gün fotoğraf çekmeyi niye unuttuğumu ya da çekemediğimi açıklayan bir özür yazıyorum.

Bu projeye başladığımda, yaşlanma sürecimin inceliklerine ve stilimdeki değişim-dönüşüme odaklanmayı düşünmüştüm- başlangıçta aynı pozisyon, aynı poz, aynı saç ve herşey aynı olacaktı ama bu son derece sıkıcı olmaya başladı. Polaroid’ın kalitesi nedeniyle, tendeki, dokudaki ve yüzdeki ifade çizgilerindeki yaşlanmayı görmek pek mümkün değil. Çıktı sırasında bir çeşit yumuşak banyo var. Projenin bu halinden sıkılmaya başlayınca, kendimi farklı pozisyonlarda çekmeye, polaroidlere yazılar yazıp ve resimler çizmeye başladım ve arkadaşlarıma, aile üyelerime, çalışma arkadaşlarıma, yabancılara “Benim Günün Fotoğrafım”ı çekmelerini isteyerek projeme başka özneler ekledim. Hala bunu yapıyorum ve çok da hoşuma gidiyor. Ben konseptin sanatsal yönünü yönetiyorum ve onlarda fotoğrafı çekiyor. Bazen de sen karar ver diyorum. Önceden fotoğraflar benim yatak odamın duvarlarını tavandan yere kadar kaplıyordu, sonunda beni çıldırtmaya başlayınca, şimdi kutularda arşivleniyor. Çalışmalardan bir seçkiyi Polaroid Artist Exhibition in Dumbo Brooklyn’de sergiledim. Farklı yayınlarda seçkileri paylaştım, ama hepsini topluca sergilemek için en az yirmi yıllık bir vurgu olmasını beklemek niyetindeyim.

Bu projeye olan ilgim, diğer insanları fotoğraf kanalı ile inceleme isteği ile aynı sebepleri paylaşıyor. Bununla birlikte, bu projede özne ben olduğum için, kişinin mahremiyetini tümüyle farklı bir mercek ile araştırma özgürlüğüm var. Amacım altından kalkabileceğim kadar derinine gitmek.

Gelecek vaat eden fotoğrafçılar arasında gösteriliyor ismin. Kanımca fotoğraf dünyasına birazdan değineceğimiz gibi kendi tarzını yaratan ve kabul ettiren bir fotoğrafçı olarak geçme yolundasın.

Sanırım sizin “tarz” diye adlandırdığınız şeyi ben fotoğraf çekmeye başladığımdan bu yana onyedi yılda oluşturdum. Bir adım geriye çekilip, yıllar içinde kendi stilimin gelişimini izlemek çok heyecan verici. Her zaman etrafımdaki insanları tiyatral anlamda samimi portreler, yakın çekimler ile belgeledim.

Yakınlarda galerici Brian Clamp’a lise zamanlarımda çekmiş olduğum siyah beyaz fotoğraflardan bir demet gönderdim. http://www.sarahsmall.com/archive/v1/index.php?a=1&b=3 Bana yazdığı cevabında, bu çalışmalar ile bugünkü projem arasındaki bağlantıların çok net olarak görüldüğünü- hatta bugünkü çalışmalarımın temelde, ilk araştırmaya başladığım zaman ürettiğim işlerin gelişmiş yorumları olduğunu eklemişti. Bende aynı düşüncedeyim, stilim belli bir süre gelişti ve aslında özünde hep bir şekilde benzerdi.

Modellerin kimler? Ve onlarla nasıl çalışıyorsun? Çalışma ortamını da biraz anlatır mısın?

Genellikle çevremdeki insanları- genellikle metroda gördüğüm insanları, arkadaşlarımın arkadaşlarını ve ailemi kullanıyorum. Örneğin, bir modelin ertesi sabah çekimini iptal etmesi sonucu çılgınca yeni bir model arayışı ile girdiğim dans stüdyosunda bulduğum Laura. Zayıf, zaman problemi olmayan ve sıra dışı yüzü olan birini arıyordum. Laura’yı gördüm ve hemen o anda ertesi sabah bana modellik yapıp yapamayacağını sordum. O zamandan beri, hem durağan fotoğraf çekimlerinde, hem de Canlı Tablolar performanslarında beraber çalışıyoruz.

Rol dağıtımı çok fazla vaktimi alıyor,  özellikle şu sıralar, bu sonbaharda hazırlayacağım Canlı Tablo için 120 modelin araştırması ile ilgili çalışıyorum. Modellerimle kişisel ilişkiler kurmaktan özellikle çok zevk alıyorum- bana ilham veriyor!

Modellerimle sanatsal hedeflerimi anlatmaya ve onların hedeflerini hakkında konuşmaya fotoğraf çekimlerden daha fazla zaman ayırıyorum. Böylece onların sınırlarını öğrenmeyi ve belki de öğrenmeyi isteyebilecekleri şeylere dikkatlerini çekmeyi deniyorum.

Modellerimin mutlu ve güvenli hissetmeleri ve benim kadar bu tecrübeden faydalanmaları hoşuma gidiyor. Diyalog içinde çalışıyoruz, böylece karşılıklı beyin fırtınası oluşuyor. Tek yönetmen ben değilim.

Modellerimden sıkça, özgürleştiren ve yargılamayan bir ortamda kendilerini keşfedebildikleri için,  benimle çalışmanın dönüştüren bir deneyim olduğunu duyuyorum. Bu kendimi iyi hissettiriyor.

Web sayfamda rol paylaşımı için ilan var, yani bununla ilgilenen herkes başvurup, fotoğraflarını bana gönderebilir. Yeni modellere her zaman ihtiyacım var.

Çekimlerin esnasında yaşadığın ilginç bir anını paylaşabilir misin?

Çekim sırasında olan pek çok harika hikaye var. En sevdiğim, unutamadıklarımdan biri, Surface Dergisi’ne, Yves Saint Laurent’in moda hikayesi için, 75 yaşındaki modelim Sandy’nin giyimli bir başka model yanında, ilk kez nü fotoğraflarını çekiyordum. Sandy bana baktı ve “Sarah, benim torunum olur musun” dedi ve ben de “elbette! Sen benim büyükannem olur musun!?” diye cevapladım. Çok sevimliydi. O zaman, orada birbirimize bağlandık. O zamandan beri beraber çokça vakit geçirdik. Her ay Sandy’nin doğu köyündeki dairesinde, mahallesinden farklı farklı kişileri davet ettiği, gelenlerin şarap içip, bir şeyler sunduğu (şiir, şarkı, resim, günden bir anı) “Dışavurum Akşamı”na gidiyorum.

Çekim anılarının en iyilerinin tümü, modellerimle benim, ya da modellerimin kendi aralarında spontan etkileşimleri sırasında olmuştur.

Fotoğrafın “teknik” kısmı senin için ne anlam ifade ediyor, özelikle karanlık oda ile başlayan biri olarak şimdi dijital ile devam ediyorsun, bunu biraz açarak anlatır mısın?

Bu ilginç bir soru, çünkü hiç bir zaman tekniğin içerikten veya tematik arayışlardan daha önemsiz olduğunu düşünmedim. Farklı farklı zamanlarda, gerçekten de zanaatın süreç içinde yerini, anlık mekan çekimlerinde bile, kendiliğinden bulduğunu keşfettim. Işıklandırmayı bir örnek olarak vereceğim.

Sahneleri basit bir aydınlatma ve Canon 5D Mark II ile çekiyorum. Dynalite strobe’ları tavan ve duvarlara çıplak kafaları ile bağlıyor, öyle çekim yapıyorum. Mümkün olabildiğince basit çalışmayı deniyorum, çünkü modellerin önüne garip ekipmanlar (büyük soft box ve büyük metal kutular)  koymak onların doğal olarak insani dikkatlerini dağıtabilir. Sette ekipmanlarımla, uygulayacağım tekniklerle ve pratiklerle ilgili mümkün olabildiğince az zaman harcıyorum. Modellerime fotoğrafik objeler olarak değil, insan olarak odaklanmayı istiyorum.

İnsanlar bana hep aydınlatma “stilim” hakkında soruyor, bu çok komik çünkü hiç bir zaman özel bir aydınlatma stili üzerine kafa yormadım. Stilim ihtiyaçtan doğdu; setteyken herşeye cevap veren bir ortam olmasını istiyorum. İmgeleri genellikle üstten, yumuşak bir ışıkla aydınlatıyorum. Işığı kontrol etmek, baskılamak modellerime maksimum kapasite ile doğaçlama yapma imkanı tanıyor. Benim onlara “Hayır, o şekilde bakma, bu tarafa bak, ışığa doğru” dememe gerek kalmıyor, çünkü ne yaparlarsa yapsınlar, doğru yerdeler ve doğru şeyi yapıyorlar. Bu,  şu sıralar üzerinde düşündüğüm, ilginç bulduğum, hatta süreç içinde stilistik de hale gelebilecek bir şey.

The Delirium Constructions portfolyonun her karesi ile bir izleyici olarak karşılaştığımda, beynimde önce bir hayret ifadesi beliriyor. Nasıl? diyorum… Ve arkasında çözüp içine giriliyor. Ve bir sonraki kare merakla açılıyor “şimdi ne gelecek?” diye… Bu serideki amacın şaşırtmak mı? Bir sanatçı olarak nelerin altını çizip aktarmak istiyorsun fotoğraflarınla?

“The Delirium Constructions” serisini çekerken, tüm sahneyi sıfırdan oluşturmaya niyet ettim- bunlar belgesel imgeler değiller- böylece doğaçlama çalıştım, böylelikle modellerime ve kendime beklenmeyen noktalara gidebilme şansı verdim. Çekimde olduğumda, kendimi daha ziyade bir tiyatro doğaçlamasında hissediyorum. Web sitemde gördüğünüz her bir fotoğrafın çekiminin başlaması ile bitmesi arasında geçen süre en az 3-4 saattir.

Tanımlayamayacağım ve durup takılamayacağım bir kararsız dinamik gördüğümde, her zaman yeni bir imgenin oluştuğunu bilirim. Ben sadece,  sorular soran, provakatif ve aynı anda hem karanlık hem de esprisi olan imgeler yaratmak istiyorum. Eğer çok çabuk bir çözüm bir cevap bulursam, ilgilenmiyorum.

Portfolyon içinde yaşlı-çocuk, hayvan-çocuk, çıplak-hayvan, güzel-hayvan, yaralı uzuv-insan, ikizler, tezatlıklar vs. gibi bazı tekrarlamaların var. Bunlar bazen sempatik-sıcak bazen de kışkırtıcı-rahatsız edici boyutlara gidiyorlar. Bu iniş çıkışlar ve geçişlerle çalışman bir senfoni ile benzeşiyor. Bundan sonra bizi neler bekliyor bu çalışmada?

“The Delirium Constructions”, farklı tema ve karakterlerin aynı mekanda biraya getirilmesi olarak tanımlanabilir. Modelleri,  gençlik ve olgunluk, histeri ve disiplin, trajedi ve neşe, cinsiyet ve cinsiyetsizlik gibi,  uzak sosyal ve grafik etkileşimlerin zıtlıklarını incelemek için bir araya getirdim.

İmgelerimi tanımlamak için müzikal bir metafor kullanmanız çok hoşuma gitti. Bunu düşünmek çok heyecan verici. Bana göre en şaşırtıcı imgeler müzik gibi ritmi, tonu, sesi, harmonisi olan, yükselten ve rahatlatanlar. 

Beni izleyenlerin, kafaları karışık, sorular soran ve cevaplayan, ve sonra daha fazlasını soran, gözlerini kaçırmalı mı yoksa gülmeye devam etmeli mi,  ilgi mi duymalı yoksa tümüyle kayıtsız mı kalmalı,  her şey aslında bir şaka mı yoksa son derece ciddi mi, veya gerçek mi yoksa fantastik mi, heyecan, provakasyon, projeksiyon ve iç hesaplaşmayı sorgulayan basit bir görsel oyun alanı mı diye düşünen kişiler olarak düşünüyorum.

Aynı zamanda şarkıcısın ve Balkan müziklerini seslendiyorsun. Türk müzikleri de repertuarında var mı?

Balkan grubumla hiç Türk müziği söylemedim. Repertuarımız çoğunlukla Bulgar ve Makedon, az Romen ve Yunan müzikleri. Dörtlümüzde yer alan diğer bir şarkıcı Willa Roberts, aslında Türkçe şarkı söylemeyi ve kemençe çalmayı seviyor. Benim son Canlı Tablo sunumumnda, Willa Türk şarkısı, Efem’i seslendirdi.

Geçen yaz Kaliforniya’daki Balkan Kamp’ında, Brenna Mac Crimmon isimli öğretmen ile ilk kez biraz Türk müziği çalıştım. Çalıştığımız parçaların isimlerini yazıyorum, belki içlerinden bildiğiniz vardır J

Dut Filizi Boyunca

Huseyin Derler Adima

Yildiz Dagi

Sira Sira Siniler

Ey Bostanci

Geleceğe dair planların neler fotoğraf üzerine, bu konuda neler hissediyor ve düşünüyorsun?

Şu sıralar, Delirium Constructions serisine, hem mevcut fotoğraf halindeki formu hem de performans ve film olarak süresiz olarak devam etmeyi planlıyorum.

Sürdürmekte olduğum fotoğrafçılığın yanı sıra, şu sıralar, Delirium Constructions serisindeki fotoğrafların temaları ile işlenmiş büyük ölçekli bir Tableau Vivant- Canlı Tablo (http://www.livingpictureprojects.com) sunumu üzerine çalışıyorum.

Geçen yıl, otuzbeş modeli (farklılığa sahip yaşlılar, zarif balerinler, profesyonel modeller ve normal insanlar) interaktif kurgu sahnelerinde çıplak olarak bir araya getirdim. Brooklyn’de konuk olduğum etkinlikte ilgi merkezi olan canlı, nefes alan bir eser ortaya çıkardılar.

Törensel bir girişten sonra, modeller benim direktiflerimle “Canlı Tablolar” serisini içinde rollerini canlandırdılar. Etkinlik bir performanstan, modellerin durağanlıktan çıkıp diğerleri ile doğaçlama yaptığı,  bulundukları görsel karakterleri vücuda getirdikleri bir deneye dönüştü.

Bu deneyim beni ve birlikte çalıştığım kişileri öylesine alıp götürdü ki, bu yıl daha büyük bir ölçekte (120 model ile) ve yeni bir doğrultuda yeni bir Tablo yaratmaya karar verdim.  Müzikal düzenlemeler için  benim de dahil olduğum,  Bulgaria  a Capella Dörtlüsü, Black Sea Hotel (www.myspace.com/blackseahotel), Shara Worden (www.sharaworden.com) ile işbirliği yapacağım. My Brightest Diamond, Sufjan Stevens, The Decemberists, and David Byrne gibi sanatçılarla klasik ve rock söyleyen Shara Worden, opera eğitimi almış bir şarkıcı. Beraber, Tablo’daki görsel uyum ve ses uyumsuzluğunu sesli olarak yansıtacak vocal düzenlemeler oluşturmayı planlıyoruz.

16 Kasım 2010’a yetişmesi planlanan 120 modelli Tablo çalışması için, büyük parçayı oluşturacak bağımsız küçük tablolar serisi hazırlıyorum.

İlk Mini –Tablo Union Meydanı’nda Manhattan’a bakan bir çatı katındaydı. 12 model biraraya getirildi ve farklı karmaşık kompozisyonlarda göz hareketleri ve duruşlar için yönetildi. Black Sea Hotel’den Willa Roberts geleneksel bir Türk şarkısı, Efem’i seslendirdi, ve sahnede modeller gülme ve ağlama ifadeleri ile yer alırken ben de ona geleneksel bir Bulgar şarkısı ile düet yaptım.

İkinci Mini –Tablo Mart’da,  tablomda çıplaklık ve kareografik dans unsurlarının da yer aldığı performansı denediğim 92YTribecca’daydı. Şu sıralar, Dumbo NYC’de arka fonunda Brooklyn ve Manhattan Köprüleri olan Clocktower binasında bir Mini-Tablo oluşturdum.

Canlı Tablolar projesi için uluslar arası bir tur düşünüyoruz ve önümüzdeki yıl tura başlamayı istiyoruz. Sizin kentinize de gelmekten mutluluk duyarız. 
 
Röportaj (interview by) : Levent YILDIZ
Çeviri (translated by) : Şebnem AYKOL

Thank you as well. I am honored to be included. I think this is my first publication in Eastern Europe, and this is exciting to me because I am musically immersed in Balkan tradition.

Can you tell us some about your photographic journey till beginning in order to get to know you better?

I’ve known since I was thirteen that I wanted to spend the rest of my life making photographs. Nothing is more fun - it’s never feels like work; it always feels like I’m playing.

I was born in Washington DC in 1979. My parents are both musicians. I spent most of my high school years photographing my younger sister, Rachel, who is redheaded and freckled. Most of my time after school was spent setting up shoots at home and in friends’ houses as well as documenting the people around me. I was almost always equipped with my Pentax K1000. I studied photography each summer, from 7th grade to 12^th grade at photo-workshops. Then I went on to study at the Rhode Island School of Design (RISD) and graduated with a BFA in 2001. Later in 2001, I moved to Brooklyn, NY (actually, the day right before September 11^th) to work as a professional photographer. Since moving here, I have worked as a fine art photographer, exhibiting images in galleries. I have also worked shooting fashion, editorial, and commercial jobs, as well as teaching photography to high school students, college students and adults.

Luckily, when I’m not feeling inspired by photography, I am usually feeling inspired by music, and vice versa. When I’m not feeling inspired by either of these mediums, I normally spend time opening new doors by talking to a lot of people. I love New York so much because there are always countless new interactions and energies to observe and engage in. I particularly enjoy riding the subway. I get a lot of my inspiration from just watching all the different types of people near each other who normally wouldn’t choose to spend time together. So, really, the thing that inspires me most is people watching and interacting. I love talking to strangers.

By which photographers you were affected during your art education?

The first photographer whose work was inspirational to me was Sally Mann. I got really excited about her “Immediate Family” book when I was a freshman in high school. I realized quickly why I was so drawn to her, stylistically. I did a project early on, as assigned by my high school photo teacher, Karen Keating, in the style of Sally Mann. I was challenged by Karen to exactly replicate a few of Mann’s images. In turn, I made the discovery that it isn’t possible to copy another photographer’s work. No matter how hard I tried, my own style shined through and therefore defined itself. I loved this assignment.

I also remember being very moved by the photographer, Francesca Woodman.

You have been photographing yourself till 1997… What were the startup thoughts?

My freshman year of college, I learned about an artist named Martha Madigan. She took a photograph of herself, her husband, and the same tree every month, I think, for ten years. I found it fascinating and the day I learned of her, I went back to my college room and I started shooting 1 a day.  It’s now been 13 years and I plan to continue for life. People always ask me if I miss days. Well, of course I do, since I am only human- I’ve missed handfuls over the course of 13 years. However, because it’s my project and the rules are self-inflicted, I can choose how to manage mistakes like this. This may sound funny, but I apologize to the Polaroid and my Project if I miss a day.  I take however many pictures are needed to make up for days forgotten and then I write something on the Polaroid about how it’s a “fake” picture and try to narrate some sort of excuse about how or why I forgot or avoided the day.

When I started this project, I thought it was going to focus more on the subtly of the aging process and my transformation of style- I was originally taking pictures all of me in exactly in the same position, pose, hair, everything, but this got extremely boring. Because of the quality Polaroid, it’s really difficult to see aging in skin, texture, and facially expressive subtleties. There’s sort of a soft wash over the finish.  When I started getting bored with the project, I began taking pictures of myself in different positions, drawing and writing on the Polaroids, and incorporating other subjects in the project by asking my friends, family members, co-workers, and strangers to take my Picture-of-the-Day. I still do that and I really like it. I’ll art direct the concept and then they’ll take the picture.  Or sometimes I’ll say, “you decide.”  The images used to cover my bedroom walls from floor to ceiling, but eventually that started to make me crazy, so now they’re archived in boxes. I exhibited a selection of them in a Polaroid Artist Exhibition in Dumbo Brooklyn last summer. I’ve showed selects and installation shots in various publications, but I think I’m waiting till at least the 20-year mark to exhibit all of them at once.

The reason I am so interested in this project is the same reason I am interested in exploring other people through photography. However, in this project I am allowed to explore the person through an entirely different lens of intimacy, because the subject is me. I get to go as deep as I can handle.

Your name is shown among promising photographers. I think you are on the way to become a photographer who is accepted with her own style.

I think I’ve been building on what you could call my “style” for seventeen years, since I started taking pictures. It’s exciting for me to take a step back, and observe how my style has evolved.  I’ve always shot intimate portraits, very close-up, as documentations of a theatrical characterization of the people around me.

Recently, I sent the gallerist, Brian Clamp, a batch of black and white images that I had made during high school

(http://www.sarahsmall.com/archive/v1/index.php?a=1&b=3).

When he wrote back to me, he noted how clearly he saw connections to my current work – that my current work is simply a more developed version of what I was doing when I started exploring. This makes sense to me- that my style has been evolving for a while, and that thematically it has always been similar in a way.

Who are your models? And how do you work with them? Can you tell us about your working context?

I cast people who I find around me- generally people I see on the subway or friends of friends and family. I found Laura, for example, by walking into a dance studio when I was frantically trying to re-cast a model who had cancelled for a shoot happening the following morning. I was looking for somebody lightweight and extremely flexible with timeless, with otherworldly facial features. I saw Laura and asked her on the spot to model for me in the morning. Since then, we’ve worked together on both still photo shoots and recent performative Tableaux Vivants.

Casting takes a lot of my time, especially now considering my recent ventures, in search of 120 models for my upcoming Tableau Vivant this autumn. I deeply enjoy developing personal relationships with my models - this inspires me!

I spend a good amount of time prior to my shoots just talking with my models about my artistic goals and asking them about their goals. I try to find out what their boundaries are and take interest in the things that they might also want to explore.

I like my models to feel safe and happy, and I like them to be getting as much out of the experience as I am. We work in a dialogue, in the sense that we both brainstorm ideas. I am not the sole director.

Often times, I have heard my models tell me they’ve had transformative experiencing working with me, because they have been able to explore themselves in a freeing, non-judgmental environment. This makes me feel really good.

There is a casting call on my website, so that anybody interested in applying can sign up there and send me pictures. I am always looking for new models!

Can you tell us an interesting memory happened during shooting?

There are so many great stories from shooting. One of my favorite recent unforgettable moments is when I was photographing Sandy (my 75 year-old model) nude for the first time next to another model (clothed) for a Yves Saint Laurent fashion story for Surface Magazine. Sandy looked up at me and said “Sarah, will you be my adopted granddaughter?” and I reciprocated, “for sure! Will you be my adopted grandmother!?.” It was all very cute. We adopted each other right then and there. Since then, we spend a lot of time together. I like to go every month to Sandy’s Evening of Expression, an event she holds at her apartment in the east village, in which she invites all of her eclectic friends from the neighborhood to come drink wine and express something (a poem, a song, a drawing, an anecdote from the day).

Most of the best memories from shooting are all based around unpredictable interactions between my models and I and between my models and each other.

What does photographical “technique” means to you? You began with dark room and now going on with digital, can you tell this a little expanded?

This is an interesting question, because I don’t think that technique is ever peripheral to the content or thematic explorations. Time and time again, I find that the craft is actually enlisted into the process itself, to even be to create a space for the moments to appear. I will use lighting as an example.

I shoot with a Canon 5D mark II and I light my scenes simply. I use Dynalite strobes and generally shoot with bare heads bounced off the walls and ceiling. I try to stay as simple as I can, because putting alien equipment (like large soft boxes and big metal boxes) in front of models distracts from the comfortable humanness in the interaction. I spend as little time as possible playing with my equipment and/or thinking about techniques and practicalities on set. I want to focus my energy on the models as people, not as photographic subjects.

People always ask me about my lighting “style,” but it’s funny because I never decided upon a lighting style. My style is actually born out of necessity; I like to maintain a ‘yes’ environment on set. I light my images softly, and generally from above. The light falls in a blanket around the entire scene. Blanketing the light gives my models the ability to improvise to maximum capacity. They don’t have to hear me saying, “No, don’t look that way, look this way, more in the light,” because no matter what they do, they are in the right space and doing the right thing. This is only something I have recently thought about, and I find it pretty interesting, that a practicality can become enlisted into the process such that it becomes stylistic as well.

An astonishing statement appears at once in my brain,  as I face with each of your photos in “The Delirium Constructions” portfolio. And I say how?... Then after you get into it. Then, the other frame opens with curiosity “ what is next?”… Is your  goal for this serial is surprising? What do you want to highlight in your photographs as an artist?

When I’m shooting for “The Delirium Constructions” series, I tend to construct scenes from the ground up - they’re not documentary images - so I work with improvisation and allow for chance to take my models and I to unexpected places. It feels more like theatrical improvisation once I’m at the shoot. For every one shot you see on my website, the shoot will normally last 3-4 hours from start to finish. I always know an image has been made when I see an undetermined dynamic that I can’t explain and can’t stop looking at.  I only want to create images that are provocative, and simultaneously dark and humorous; I only want to create images that ask new questions. If I can land on a quick solution, I’m not interested.

You have repetitions such as elder-child, animal-child, naked-child, beauty-animal, organ-human, twins, contradictions etc. in your portfolio. These are seems to be in sometimes sympathetic and sometimes unlikable dimensions. These rise and fall’s and transitions look like an symphony. What else is expecting us in this study hereafter?

The Delirium Constructions, by definition, explores these disassociated themes and characters brought together into the same space. I bring models into improbable, close interactions to examine the social and graphic contrasts of youth and experience, hysteria and discipline, tragedy and hilarity, and sexuality and desexualization.

I like that you used a musical metaphor to describe my images. This is exciting to imagine. I think the most magical images to me are the ones that do feel like music, that have rhythm, and tone, and volume, and harmony, and builds and releases.

I imagine my viewers in an unbalanced state of mind, asking and answering questions, and then asking more, wondering if they should avert an eye or continue laughing, or if they should feel aroused or feel entirely turned off, or if the whole thing is a joke or is deadly serious, or if it’s actual or fantastical, or is simply a symphonic visual playground through which to explore excitement, provocation, projection, and introspection.

At the same time you are singer and performing Balkan musics. Do you have Turkish music in your repertoire as well?

I don’t sing any Turkish music with my Balkan group. Our repertoire is mostly Bulgarian and Macedonian, with some Romani and Greek. Willa Roberts, one of the singers in my quartet, however, loves singing Turkish music and playing Turkish violin. At my last Tableau Vivant performance, Willa sang the Turkish song, Efem.

Last summer, at Balkan Camp in California, I studied some Turkish music for the first time with a teacher named Brenna MacCrimmon. I will list the songs we worked on, in case you happen to know any of them:  J

Dut Filizi Boyunca

Huseyin Derler Adima

Yildiz Dagi

Sira Sira Siniler

Ey Bostanci

What are your future plans about photography, and how do you feel and think about it?

Right now, I envision expanding upon my Delirium Constructions series indefinitely, both in the form of still photography, as well as in the form of performance and film. 

Alongside my still photography, I am currently working on a large-scale Tableau Vivant performance (www.livingpictureprojects.com) based on themes from my still photographs of The Delirium Constructions.

Last year, I brought together thirty-five models (from distinguished elders to willowy ballet dancers, professional models and normal people) in various stages of undress into interactive narratives. They created a living, breathing image as a centerpiece for an event that I hosted in Brooklyn.

After a processional entry, the models followed my live direction to enact a series of ‘living pictures’. The event transitioned from performance to experiment as models were prompted to abandon stillness and improvise with one another, further embodying their visual characters. The evening crystallized a collision between human experiences, which are rarely allowed to intersect in public.

This experience was so thrilling to me and my collaborators that I decided to create another Tableau, this year on a grander scale (with 120 models) and with new axis of experimentation. I will incorporate my musical arrangements made with my Bulgarian a Cappella Quartet, Black Sea Hotel (www.myspace.com/blackseahotel), and will also collaborate with Shara Worden (www.sharaworden.com). She is a singer who has been trained operatically, but sings as a classical and rock musician with artists including My Brightest Diamond, Sufjan Stevens, The Decemberists, and David Byrne. We are planning to create vocal arrangements with which will to sonically reflect the visual harmony and dissonance in the Tableau.

Working towards the 120-model Tableau planned for October 16^th 2010, I am currently creating a series of Mini-Tableaux to explore individual components of the larger piece.

The first Mini-Tableau was at a penthouse in Union Square overlooking Manhattan. Twelve models were brought and directed into an intricate composition of subtle shifts in eye movement and posture. Willa Roberts of Black Sea Hotel sung the traditional Turkish song, Efem, and I joined her in a duet at the end singing a traditional Bulgarian song, as the models exited the stage, emoting in laughter and tears.

The second Mini-Tableau was in March, at 92YTribeca where my experiment was to study the Tableau sans nudity and interweave elements of choreographed dance within the performance. Most recently, I created a Mini-Tableau against the backdrop of the Brooklyn and Manhattan bridges in Dumbo, NYC in the Clocktower building.

We plan to tour the Tableau Vivant project internationally, and hope to start touring it next year. We would love to come to your city!

www.sarahsmall.com

---

 

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.