KAMPALA BOKS KULÜBÜ

KAMPALA BOXING CLUB

Sean Kernan

Kampala Boks Kulübü’nün kapısından içeri girdiğimde, beynim kafamdan fırlayacak gibi oldu. Bu yıllardır beklediğim bir şeydi ve ilk kez gerçekleşiyordu.

Kendi dünyamdan dışarı çıkıp bu sıcak, gürültülü odaya indim. Bağrışlar ve üflemeler, ter ve toz kokusu, ikindi güneşinin duvarlardaki kovalar dolusu saf renkleri…

Fotoğrafçı olmuştum ve bundan sık sık kaçıp kurtulmak istedim. Yıllar önce fotoğrafçılığın keşfi, ormandaki bir açıklıkta beyaz bir atla karşılaşmak, onun sırtına tırmanarak ve onu koşturarak  hayallerimin ötesindeki yerlere gitmek gibiydi. Ve sonraki yılları, istediğim şeyi yapması için atı eğitmekle geçirdim.

Sonra anladım ki, eğer yetenek istiyorsam öncelikle onun bana verilmiş olması gerekiyordu. Ona yeniden kaçmayı öğretmeliydim.

Kampala Boks Kulübü’nde geçirdiğim zaman bana, tasasız ama aptalca olmayan, daha sonra hatırlayamayacağım yoğun bir farkındalık dolu saf huzur deneyimini anımsattı. Her gün tepedeki otelimden aşağıya Kampala sokaklarından geçerek gürültülü pazar yeri ve spor salonunu barındıran parçalanmış stadyuma inip saatlerce çalışıyordum. Fotoğrafların nasıl olması gerektiğini ya da yaptığım şeye bir hikaye şekli vermeyi hiç düşünmemiştim veya Boks, Afrika ya da Şiddet hakkında büyük düşüncelerim yoktu. Her şey kendiliğinden gelişti.

Bir kez daha geldiğim nokta; bir fotoğrafın sözlü yollara yahut kendinden başka şeyleri temsil etmeye ihtiyacının olmadığı. Gerçekte, en iyi fotoğrafların gücünün çoğu, onun doğrusal olmayan dolaysızlığında yatar. Örneğin Robert Frank’in “Amerikalılar”ı devamsızdır ama bizim kristalize algılarımızı çatlatan bu süreksizlik ve beklenmedik değişiklikler bizi şaşırtarak, görmeyi bıraktığımız şeyleri yeniden görmemizi sağlayan iç görüleri harekete geçirir.

Her gün klübe gidiyor ve bu anlaşılması güç dünyada bildiklerimin aksine neler olduğunu anlamaya çalışıyordum. Gladyatörlerle takılan ve kendilerini tehlike ve şiddetin yakıcı parfümüyle ıslatarak şafakta saraylarına dönen Romalı asilzadelere mi benziyordum?

Aslında tehlikeli olmaktan daha öte, bu adamlar odaklanmış, disiplinli ve çok çok çalışkanlar. Onlar Amerika’da atletlerin sahip olduğu hiç bir aletle eğitim görmezler. Orada yalnızca 50 pound ağırlığında bir halter var (kimsenin kullanmadığı) Çoğunlukla kendi vücutlarının marifetine güvenirler (şınav ve mekik çekmek, duvarlara tırmanmak, odada ileri geri sonsuz bir şekilde koşmak, takım arkadaşlarının omuzlarına çömelmek gibi)Vücudun, vücutla eğitiminde bu tür bir saflık vardır.

Tabii ki boks yoksulluktan çıkış için geleneksel bir yöntemdir. Ama burada, Kampala’da para bulmak zordur ve bu adamların çoğu kendilerini geçindirmek için başka işler yaparlar. (Sokaklarda ayakkabı satmak, konfeksiyon endüstrisinde parça başı iş ya da Snde Kizito Swico gibi masalarda beklemek gibi )

“Eskiden sokaklarda dövüşürdüm ama sokaktaki birilerini yenmek hiçbir şey ifade etmiyor”.dedi. Eğer boks yaparken birini yeniyorsan onun bir anlamı vardır.”

Afrika’da seyahat etmiş ve Avustralya’da dövüşmüş ama parayla dövüşmeye daha yeni başlamış.

Para konunun bir kısmıdır ama boks yapmada şiirsel bir yan vardır. Eğer sizi yakalarsa bir kedi tarafından yakalanmış fareye benzersiniz ve artık hiç bir anlam ifade etmediği zamandan sonra bile yapmaya zorlanırsınız.

Marifetli bir adamın rakibini defalarca yenmek için yemlemesini izlerken öğrendim ki boks satranca benzer, düşünme işidir. Snde’nin dediği gibi “Eğer sinirlenirsen seni bir çanta gibi döverler”

“Ve eğer kaybettiğini görürsen ne hissedersin? O zaman yapacağın tek bir şey var: Klas bir şekilde yenil. Boks şiir sanatı gibidir.”

Koç Med günde beş defa bir köşeye gidip yüzünü Mekke’ye dönerek dua eder. Mohamed Hassan her yönden büyüktür, bir güçtür, bir ustadır, bir varlıktır.

Yerinde duramayan, dans eden ve etrafında gölge boksu yapan boksörlere sessizce yaklaşarak yavaşça hareket eder.

Bir boksöre koçluk yaptığında çok ciddidir, tüm dikkatini ve gücünü dövüşçünün çalışmasına verir. Istediği yumruklar için haykırır ve ellerinde onları yakalar. “Düz yumruk dedim. Hayır! Düz yumruk! Ah!” Durur ve boksörün elini alır, istediği şekli verir. Geriye adım atar ve ona bir heykeltraşın yaptığı gibi değer biçer.

Açıyı ve kuvveti ölçebilmek için ellere dokunur.

Eller öğrenir.

Eğer fotoğrafları çekerken bir nevi yapılmayanı deneseydim burada onları bir sıraya koymam gerekirdi. Gerçekten bir hikaye dizisi olmasa da renk ve şekillerin kafiyelemesine istinaden müziğe daha benzer bir şey. Susan Sontag bunu “şekillerin içinde eriyen meseleler” olarak tanımlar. (Burada kesinlikle güçlü dramatik bir içerik var ama esas konu bu değil)

Çalıştığım anlarda esas amacım fotoğrafları düşünmek değildi, sürprizler aramaktı. Işıkla, renkle, enerjiyle ve vücudun arzularıyla doğrudan çalışıp çalışamayacağımı görmek istiyordum. Ve beyaz atı hiç görmemiş olsam da tüm o zaman süresince yakınımda bir yerlerde olduğunu hissedebiliyordum.

Kampala Boks Kluübü, Nakivubo Stadyumu altına sıkıştırılmış daracık bir odaydı. Yaşam, kapıdan gürültüyle akıp geçiyordu. İçerisi sessizdi. Ringde tembelce sarkan tek bir boksör vardı. Baş antrenör köşede oturmuş Kuran okuyordu.

Işığı, rengi ve insan yapıtlarını (kuruması için asılmış ince t-shirtler, kuyu kovası içindeki su yüzeyindeki motifleri) çekerek yavaşça hareket ediyordum.

Derken sesler. Pop-pop-pop! Birileri dışarıda havaya fişek atıyordu.Koç, ilahi okumayı bırakıp sessizce bir şeyler söyledi. Onu işitemiyordum.

Dışarı bakmak için kapıya doğru hareket ettim. Adam tekrar konuştu. “Anlamıyorum” dedim. “Bubet mi?” diyordu? “Bubet” nedir?

Döndüm ve boksörü ringde yerde yatarken gördüm, kafasını kaldırdı sinirli bir şekilde etrafına bakındı. Yaklaşarak fotoğrafını çektim sonra soğukkanlı çalıştırıcısına döndüm.

“Ses kurşunlardır.” dedi sabırla. Oh tabii ki! Kurşunlar!

Ses durdu.

Ter tanecikleri galaksiler gibi parıldıyordu. Yakınlaştım ve fotoğraflamaya başladım. “Dövüşmek istiyorum” diye üst üste ilan etti. Dövüş yıllarından çok uzaktı ve kafasından yaralandığından şüpheleniyordum. Işıklar altındaki yüzüne odaklanmış olarak kaldım.

Bir şeyler söylediğini fark ettim ve kameramın yanından baktım, elini boğazında tekrar tekrar yokladığını gördüm. Dinlemeye başladım.

Yüzünü buruşturarak “Beyaz bir adam öldürmek istiyorum” dedi. Diğer dövüşçüler gülerek kafalarını sallıyordu.

Geri dönecek kadar tedirgin değildim ama durum biraz gerginliğe dönüşmüştü. Üst üste fotoğraf çekmekten sıkılmıştım, düşünebildiğim tek şey yapmaktı.

Ayaklanmalarda ve göz yaşartıcı gaz arbedelerinde bulunmama rağmen daha evvel hiç gerçek bir tehlike içinde olmamıştım. Öyle zamanlarda olaydan kopuyor ve görmeye odaklanıyordum. Ama bir defasında: Kuzey İrlanda’da 70’lerdeki sıkıntılar sırasında güneşli bir sabah boş bir sokağa kıvrılmak üzereydim ki birileri bana yapmamamı söyledi.

Yapmadım.

Her nasılsa o an adam sakinleşti ve ilgisini kaybederek geri döndü.

Afişte dövüşün 4:30’da başlayacağı yazıyordu ve oraya vardığımda saat gelmişti. Başkaları ne yapar bilmiyorum ama müsabaka 7’den sonraya kadar başlamayacaktı. Kameramı kontrol edip etrafa bakınarak bekledim, uçuş sonrası sersemliğim vardı, açtım ve o sıcakta eriyordum.

Sonunda insanlar gelmeye başladı. Salona giren herkesin üstünde silah arandı. Güvenlik saygı gösterdi ve benim üzerimi aramadı ama kamera çantamda ufak silah olup olmadığını sordu. Cevabım “hayır”dı. Bir kaç kez içeri girip çıktım ve her defasında bana aynı soruyu sordu.

Öyle olmam mı bekleniyordu merak ediyorum.

Çeviri (translated by) : Berna AKCAN

When I wandered in the door of the Kampala Boxing Club, it felt as though the top of my head came off and I flew out. I always hope that’ll happen, but it almost never does.

I stepped out of my world down into this hot, noisy room. Shouts and blows, smell of sweat and dust, late afternoon sun flung on the walls like buckets of pure color.

I often long to get away from the photographer that I've become. Finding photography years ago was like coming across a white horse in a clearing in the forest, climbing onto its back and having it run away with me to places far beyond my imagining. And I spent the next years training the horse, making it do whatever I wanted.

Then I realized that if I wanted the gift it had first given me, I'd have to teach it to run away again.

My time at the Kampala Boxing Club brought me back to such an experience of pure presence, thoughtless but not stupid, full of an intense awareness that I couldn't recall later. I walked through the streets of Kampala every day, from my hotel-on-a-hill down to the noisy market and the crumbling stadium that houses the gym, and I worked there for hours. And I never once thought about what the  pictures should look like, or giving a narrative shape to what I was doing or any big thoughts about Boxing or Africa or Violence. It all just unfolded.

What I came to_once again_was that a photograph need not mean in ways that can be spoken, or represent anything other than itself. Indeed, much of the power of the best photography lies in its non-linear immediacy. Robert Frank's The Americans, for example, is discontinuous, but it is the discontinuity and the abrupt shifts that crack our crystallized perceptions and, by surprising us, spark insights that let us see again what we have stopped seeing and only think about. What might be a flaw in some other context is the very thing that makes photography a language for this time.

I went to the club every day and sunk myself into the what was happening there, a hermetic world, so unlike what I knew. Was I like the high-born Romans who used to hang out with gladiators, dousing themselves with the acrid perfume of violence and danger, returning to their palaces at dawn?

In fact, far from being dangerous, these men were focused, disciplined and very, very hard working. They train with none of the products that athletes in the US have at their disposal. There is a single 50 pound barbell (that no one seems to use), and they mainly rely on ingenious uses of their own bodies, doing pushups and sit-ups, climbing against walls, running endlessly back and forth across the room, doing squats with fellow boxers on their shoulders. There's a  kind of purity in this training of the body with the body.

Of course, boxing is a traditional way up out of poverty. But here in Kampala it is not easy to find the money in it, and most of these men do something else to support themselves,  like selling shoes on the street, doing piecework for the garment industry, or in the case of Snde Kizito Swico, waiting on tables.

"I used to fight in the street," he says, "but beating someone in the street means nothing. If you beat someone in boxing that means something."

He has traveled around Africa and fought in Australia, but has yet to break into the money.

That money is some of the point, but there is also a way in which boxing is like poetry: if it catches you, you are rather like a mouse that has been caught by a cat, and you are compelled to do it even after it stops making sense.

In another way, though, boxing is thinking, rather like chess, as I learn when I watch a particularly skilled man lure an opponent to defeat over several rounds. As Snde said, "If you get angry, they beat you like a bag."

And if you see that you are losing?  What does that feel like? "The only thing you can do then is go down in style. That's boxing poetics."

Five times a day Coach Med shuffles over to a corner that faces Mecca and prays. Mohamed Hassan is big in every way, a force, a master, a presence.

He moves slowly, stalking among the boxers who shuffle, dance and shadow-box around him.

When he coaches a boxer he is very serious, focusing all of his attention and power on the fighter as he works. He calls out the punches he wants, and catches them on his hand. “I said jab! No, jab! Agh!” He stops and takes the boxer’s hand and molds it into just the shape he wants. He steps back and appraises it like a sculptor would.

Then he touches the hand so he can gauge the angle and force.

The hand learns.

My aim during the moments I was working was not to think about photographs, to court  surprises. I wanted to see if I could work directly with the color, light, energy and the eros of the body. And although I never saw the white horse, I could feel it was there near me the whole time.

If I practiced a kind of non-doing when taking the pictures, still I have put them here into a sequence. Not really a narrative sequence, though. It is something more like music, relying on the rhyming of colors and shapes. Susan Sontag called this "dissolving issues of content into those of form." (There is certainly strong dramatic content, but it is not the main point.)

The Kampala Boxing Club is a cramped room tucked in under Nakivubo Stadium. Life streams noisily past the door. Inside things are quiet. There’s a single boxer lopping lazily in the ring. The head coach sits in a corner chanting the Koran.

I move slowly, taking in the light, the color and the artifacts (thin t-shirts hung to dry, patterns on the water in the spit bucket.)

Then sounds. Pop-pop-pop! Someone tossing firecrackers outside. The coach stops chanting and says something calmly. I can’t hear him.

I move toward the door to look out. The man speaks again. “I don’t understand,” I say. Is he saying bubet? What’s a bubet?

I turn and see the boxer lying down in the ring, head raised, looking around nervously. I step over and take his picture, then turn back to the unperturbed coach.

“Sound is BULLETS!” he says, patiently. Oh, of course! Bullets!

The sound has stopped.

The beads of sweat shine like galaxies. I step close and start photographing . "I want to fight," he declares, over and over. He is far past his fighting years, and I suspect he must have been hit in the head quite a bit. I stay focused on the lights in his face.

I notice he is saying something, and I look up past my camera and see him dragging his hand across his throat again and again. I begin to listen.

“I want to kill a white man,” he says, grimacing. The other fighters are smiling and shaking their heads.

I'm not nervous enough to back away, but the situation has turned a little tense. I bore in, picture after picture, the only thing I can think of to do.

I have never been in real danger that I know of, although I have been in riots and a tear-gassed melee. At those times I kind of disconnected from the situation and focused on seeing. But once in Northern Ireland, during the Troubles of the '70s I was about to turn down an empty street on a sunny morning when something told me not to. I didn't.

Somehow this moment winds down, and the man loses interest. He turns away.
 

The poster says the fight starts at 4:30, and that's when I arrive. I don't know what everyone else does, which is that the bouts won't actually begin until sometime after 7. So I wait, jet-lagged, hungry, and melting in the heat, checking my cameras, looking around.

Finally people start to arrive. Everyone who enters the hall is frisked for weapons. The security guard defers and doesn't frisk me, but he asks if I brought any small arms in my camera bag. I say no. I go in and out a few more times, and each time he asks me the same question.

I wonder, was I supposed to? 

 

Sean Kernan geniş çapta sergilenmiş bir fotoğrafçı, yazar ve yaratıcılık alanına odaklanmış öncü bir öğretmendir. Fotoğrafçılığa tiyatrodan gelmiştir ve “Gizli Kitap” (Jorge Luis Borges ile) ve “Ağaçlar Arasında” adlı iki monogramın yazarıdır. Aynı zamanda aktif ve başarılı bir ticari atölyeyi devam ettirmektedir.

Sergileri: Centre Regional de la Photographie, Duchy, Fransa; Biblioteca Alexandrina, Mısır; Photosynkiria, Thessaloniki, Yunanistan; William Benton Sanat Müzesi, University of Connecticut; Hellenic-American Union, Atina; Sala Bustos, Guanajuato (Meksika); Museo de la Ciudad, Queretaro, Meksika; Kunsthaus Santa Fe, San Miguel de Allende (Meksika); Friends of Photography (San Francisco;  Wesleyan University, Connecticut;  Whitney Museum (New York).

İran, Yunanistan, İtalya ve İsviçre’deki dergilere ilaveten; New York Times Magazine, Smithsonian, New York, Harpers, Bloomberg, Communication Arts, Graphis, Polyrama (İsviçre), Photo World (Çin)’de yayınlanmıştır. 

New School/Parsons, Art Center (Pasadena), ICP, University of Texas, Austin Peay University, Wesleyan University, Hallmark Institute ve hem the Maine hem de Santa Fe Atölyelerinde dersler ve konferanslar vermiştir. Konferanslar, kurumlar ve diploma törenlerinin alışılmış konuşmacısıdır ve pek çok ödüller kazanmıştır. Son olarak Pasadena Sanat Merkezi’nden bir Onursal Doktoralık almıştır. Yaratıcılık, sanat ve ticaret hakkında yazılar ve diğerleri arasında Communication Arts, Graphis ve Lenswork’de makaleler yazmıştır.

About Sean KERNAN

Sean Kernan is a widely exhibited photographer, writer, and pioneering teacher who has focused on the area of creativity. He came to photography from theater, and is the author of two monographs, The Secret Books (with Jorge Luis Borges) and Among Trees. He also maintains an active and successful commercial studio.

His exhibitions include: Centre Regional de la Photographie, Duchy, France; Biblioteca Alexandrina, Egypt; Photosynkiria, Thessaloniki, Greece; William Benton Museum of Art, University of Connecticut; Hellenic-American Union, Athens; Sala Bustos, Guanajuato (Mexico); Museo de la Ciudad, Queretaro, Mexico; Kunsthaus Santa Fe, San Miguel de Allende (Mexico); Friends of Photography (San Francisco;  Wesleyan University, Connecticut;  Whitney Museum (New York).

He has been published in the New York Times Magazine, Smithsonian, New York, Harpers, Bloomberg, Communication Arts, Graphis, Polyrama (Switzerland), Photo World (China), as well as magazines in Iran, Greece, Italy, and Switzerland.

He has taught and lectured at the New School/Parsons, Art Center (Pasadena), ICP, University of Texas, Austin Peay University, Wesleyan University, Hallmark Institute, and both the Maine and Santa Fe Workshops. He is a frequent speaker at conventions, corporations and graduations, and has won numerous awards, most recently an Honorary Doctorate from Art Center in Pasadena. He has written about creativity, the arts and commerce, with articles in Communication Arts, Graphis, and Lenswork, among others.

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.