Şanlı Urfa’nın Harran İlçesinden Adana’ya gelen göçer tarım işçilerinin, sel felaketinden sonra tehlikeli boyutta yükselen sulama kanalı kenarındaki çadırlarını toplarken yaşadıkları trajedinin öyküsüdür.

Binlerce tarım işçisi birkaç ay için, tarlalarda çalışmak üzere aileleriyle birlikte doğu ve güneydoğudan Çukurova’ya göçer. Pamuk ekimi yapılan en geniş araziler Adana’nın Karataş ilçesindedir. Bu sebeple en fazla göç Karataş ilçesinde olur.

Tarım işçileri çalışacakları alanların yakınında ki sulama kanalları kenarlarında, çalışma süresinde yaşamak üzere çadır köyler kurar. 


Genelde 10–30 aile ile kurulan çadır köylerde yaşayan nüfus ortalama 100 kişidir ve sadece bir içilebilir su çeşmesi bulunur.

Tarla sahipleri ile irtibatta olan, köyün işçilerinin nerede,  kaç kişi, kaç liraya, nasıl çalışacağı hususlarını organize eden bir kişi;  elci vardır. Tarlada çalışmaya gidildiği zaman sırayla annelerden biri nöbetçi olarak köyde çocuklarla birlikte kalır. 


8–10 yaş arası kız çocukları anne babaları tarlada çalışırken köyde kalarak küçük kardeşlerinin bakıcılığını yapar. 10 yaşın üzerindeki tüm erkek ve kız çocuklar tarlada çalışır.

2002 yılından beri göçebe tarım işçilerinin yaşamını fotoğraflıyorum. 2005 yılında Anadolu Ajansı’na Karataş yurt muhabiri olarak atandığım dönemde, Milli Eğitim Bakanlığı Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO)  desteğiyle; pilot bölge olarak Adana Karataş İlçesinde “ Pamuk Kadar Beyaz Bir Gelecek “   sloganıyla,   “Çocuk İşçiliğinin Eğitim Yoluyla Sona Erdirilmesi Projesi” ni başlattı. Bu proje çok sayıda kişi gibi beni de heyecanlandırdı.

2006 yılının Kasım ayı başlarında tüm Türkiye’de etkili olan ani ve yoğun yağışlar sel felaketini getirdi. Sel felaketi Adana ve İlçelerinde can kaybına varan hasara yol açtı, tarlada henüz toplanmamış pamuğu mahvetti.

 
Yaşadıkları iptidai çadırlarda, çoluk çocuk göçerler perişan oldu. Bu konuda çalışma yapmak üzere Karataş’ın Sirkenli Köyüne gittim.

“Çadır köyün kurulu olduğu sulama kanalının suyu aniden bastıran yağmurla birlikte yükseldi ve tehlikeli boyutlara ulaştı. Çadırlar ve eşyalar çamura battı.


Tarlada toplanacak pamuk yediği suyla şisti. İş tarlada kalınca,  elci tarla sahibiyle alacak verecek yüzünden tartıştı.


Gece olmadan toplanmış olmalıydılar. Yoksa nehir onları sürükler alır, götürürdü.  Büyük tarla fareleri  (cardon) çadırları arasında cirit atıyordu. 


Anne babaları toplanma telaşındayken; soğuk hava, yağmur ve açlığa rağmen, küçük çocuklar çadır iskeletleri arasında oyuncak arama telaşındaydı.


Cardon yakalamayı bile oyuna dönüştürmeye çalışsalar da çocuk gözlerinde derin bir keder; yüzlerinde,  ellerinde, duruşlarında sağlıksız yasam koşullarının izleri okunuyordu.

Belki lazım olur diye çadırlarından kalan bezleri,  demirleri, sazlıktan örme savanları, yorgan,  döşek, yakacak odunu birkaç saat içinde topladılar ve göçtüler.”

Yer:  Adana’nın Karataş İlçesinin Sirkenli Köyü