Sokağın köşesinde 55 - 60 yaşlarında güleryüzlü bir amca harıl harıl bir işle uğraşıyor, yaklaşıyoruz yanına adı Said’miş. Elinde yarım dokunmuş bir sepet bize gülümsüyor ve hoşgeldiniz diyor. “Kolay gelsin amca” diyoruz ve başlıyoruz sohbete. Sepet yapımının inceliklerinden bahsediyor bize ve anlatıyor ;

“ 12 yaşımdan beri sepet yapıyorum, dedem öğretmişti bana. Bu sepetler kurutulmuş Kestane çıtalarından yapılır, çubuğun “şah” denen körpe devresi vardır ki, bu devre içinde kesilip kurutulmaya bırakılır ve daha sağlam sepetler yapılır. Ormandan getiridiğimiz bu kestane çubuklarını 1 hafta kurumaya bırakırız sonra bu çubukları çıtalar halinde keseriz ve suya batırıp yumuşamasını sağlarız. Sonra örümcek ağı gibi örmeye başlarız. Ölçü kullanmayız elimiz alışmış artık tecrübeliyiz bu konuda “ diyor ve şirin şirin gülüyor.

“Bu sepetlerin özelliği ağaçtan toplanan yaş meyvayı zedelemeden kabına ulaştırmasıdır” diyor Said amca. Ve devam ediyor: “ Günümüzde de meyva toplamakta bu sepetler kullanılıyor gayet pratik ve kullanışlı bir el taşıma aracı. Ama eskisi kadar rağbet görmüyor. Ne usta kaldı artık geride, ne de kestane ağaçlarının ve tarımın o eski bereketi. Dayanıklı olan kestane ağacının yerini de artık daha ucuz olan ve çok daha kolay bulunan fındık ağacı aldı” diyor.

Soruyoruz ; Said amca günde kaç tane yapabiliyosun bu sepetlerden diye. Said amca, “ Çok iyi bir usta günde üç dört sepet yapabilir. Alet edevat; bir bıçak ve bolca el emeği. O kadar emek harcamaya bir sepet 5 YTL ah ahh... işin ucunda iyi bir kazanç yok ki gençler heveslensin rağbet etsin” diyor. Ve ardından ekliyor: “ Fabrikasyonları çıktı artık daha zahmetsiz”

Said amcanın muabbetine doyum olmuyor ama gitme vakti geldi artık. Gene o güler yüzüyle uğurluyor bizi “gene gelin” diyor. Unutulmaya yüz tutumuş bu el emeği göznuru mesleklerden bir tanesini bir nebze de olsa tanıma şansı buluyoruz bu köyde ve eve doğru yola koyuluyoruz.