Ne zaman fotoğraf çekmeye çıksam aynı yerlerde bulur oldum kendimi. Önceleri tesadüf sandığım bu durum, şimdilerde daha anlaşılır bir hal aldı benim için.

Neden buralarda olduğumu biliyorum; Altındağ’da izlerim var, izlerde saklı dünlerim, dünlerde çocuksu düşlerim... Altındağ’da olmak, o havayı solumak; o insanlarla, kendi kaderine terkedilmişliğiyle yaşama tutunmaya çalışan sokakları ve evleriyle iç içe olmak biraz hüzünlü olsa da, daha derinlerde bir yerlerde mutluluklar da yaşatır bana.

Daha küçücük bir kızken dolaştığım yerlerde; sardunya süslü pencerelerden el sallamasa da anılarda kalan dostlar, hala sessiz gülümseyen yüzler görürüm baktığımda... Sakalar İlkokulu’nun bahçesinde koşuşturan küçük çocuklarda kendi çocukluğumu, kalenin merdivenlerinden çıkan baba kızda kendi küçük adımlarımı gördüğüm gibi. Dokunduğum, çaldığım, sığındığım, ardında oyunlar oynadığım kapılar dünlerime tanıklık eden dostlar gibidir. Uzandığım her bir kapı tokmağıyla, şimdi çok gerilerde kalan çocukluğum karşılar beni.

Dünlerime yaptığım yolculukların en keskin virajları bu sokaklarda, bu yüzden belki bir kaç ay aradan sonra gittiğimde sökülen bir kapı tokmağının beni bu denli hüzünlendirmesi ya da eski bir tanıdığın evinin yandığını gördüğüm an içimde kırılan umutların derin acılar yaşatması... Öznel, ama bir o kadar gerçek; benim çocukluğumun tanıklarının yok edilmesi içimi acıtıyor. Belki de bu yüzden; sessiz bir çığlık gibi yitip gitmeden hemen önce, bir şeyler yapmam gerekti. Tam da bu duygularla ne yapabilirim diye düşünmeye başladığım an bu proje oluştu.

Dünlerimi düşlerime taşımaya karar verdiğimde; Altındağ insanlarını, sokaklarını, evlerini ve hayatlarını değil, fırtınalar koparan anıların haykırışlarıyla bezeli, rengarenk ve sıcacık dünyalara girişin simgesi kapılarını fotoğraflamaya karar verdim.

Var olabilme inadıyla direnen, kırık dökük ama renkli, fotoğrafik anlamda inanılmaz güzel imkanlar sunan kapıları; tokmakları, kolları, anahtar delikleri ve en önemlisi izleriyle detaylandırmak ve belki yakında tamamen yok olabilecek bu güzellikleri belgelemek, geçmişle gelecek arasında bir köprü kurabilmek, inanılmaz bir duyguydu.

Garip bakışlara aldırmadan önünde saatlerce kaldığım, üst üste kilitler vurulmuş kapılarda ne aradığımı merak eder oldu insanlar. Belediyeden mi gelmiştim? Gazeteci miydim? Ne zaman yıkılacağını biliyor muydum buraların? Yıksalar da kurtulsak diyenler de vardı, evini almak isteyenlere asla satmayanlar da... Kimi çoktan bırakıp gitmişti, kimi eski bir dosttan bahseder gibi anlatıyordu evini. “En acısı” diyordu Mustafa amca “bu evleri yakıyorlar, bir sene sonra gel bak kaç tanesini bulacaksın?”.

Yoğun duygular, umutlar ve umutsuzluklarla dolu altı ay sonunda bitti çekimler. Fotoğrafları alıp elime baktığımda, gönlümde yer eden kareler; geçmişte dokunduğum, çaldığım, açtığım, kapadığım, izler bıraktığım kapılardı.

Şimdi ürkek bakışlarla yıllara meydan okurcasına ayakta durmaya çalışan bu kapılarda, geçmişe yapılan yolculuğun kısa bir öyküsünü bulacaksınız ve o kısacık öyküde, dünlerden düşlere taşınan derin ve güçlü bir isyanı. 
 

 

Altındağ’da izlerim var

İzlerde saklı dünlerim

Dünlerde çocuksu düşlerim

Dünlerden kalan ne varsa çocukluğuma dair

Kuytularında dünlerim gizli

Mavisinde umutlarım

Bu kapının ardında oynadığım oyunlar

Aç kapıyı bezirgan başı

Elim sende

Artık sen de yoksun fatma teyze

Şakacı kapılarda geçmişe dokunurken

Eski kapılarda yeni hayatlar buldum ben

Günebakan gibi

Hayata tutunmak

Pas tutmuş kapılarda inadına var olmak

Kalabalıkta yalnız

İki dolu bir boş

Hayatın renkleri yaşlanmışlık izleri

Anahtarı başkalarında şimdi

Artık açılmayan kapılar eskiden açılırdı

Çocuksu korkulardan beni alır korurdu

Küçük bir kız gibi kapıları çalarken

Biliyorum artık evde yoklar

Babamla çaldığım kapılar bir bir yıkılıyor

Dünlere kilit vurulurken özlemim büyüyor

Kapanan her kapıyla uzaklaşırken anılar

Hüznümü çoktan yeşile gömdüm ben

Düşlerimi ararken dünlerime döndüm ben

 İnatla açılıyor olmasına şaşırmadan

Kapıları çalmak İstiyorum

Serpil ERİKCİ

Use By Author Permission Only.