1968 Sakarya-Geyve doğumluyum. Çocukluğumu çocuk gibi yaşayanlardanım... S/B televizyonların Türkiye' de daha yeni olduğu, bilgisayar, cep telefonu, v.s.. teknolojisinin henüz bulunmadığı, Kıbrıs çıkartması nedeniyle akşam karartmalarının olduğu, devamında dağa-taşa ''Karaoğlan'' yazıldığı, komşu kapılarının her daim açık olduğu, et ve yağ kuyruklarına girildiği ve daha nicesi sıralanabilecek bir dönemde geçti çocukluğum.... Erik ve kiraz çalmanın heyecanını, ilk yüzme eğitimlerini aldığım Sakarya Nehri'ni, deliler gibi arkasından koşturduğum futbol topunu, annemin; '' Akşam ezanı okundu, haydi gel eve artık '' bağırmalarını ve elini bile aylarca tutmaktan utandığım, kızardığım, yüreğime düşen ilk ateş; Ayşe kızı da eklemeliyim çocukluğuma dair....

Eğitimim ve sonrasında halen çalıştığım kamu kuruluşuna ilk girişim hep Sakarya'da gerçekleşti... Uzunca bir süre (13-14 yıl) amatör olarak futbol oynadım. 20 yaşındayken profesyonel imzayı bir arkadaş hatırına atmadım... (arkadaşım hala pişman..) Benim de içimde uktedir hep.... Son 15 yıldır İstanbul'da yaşıyorum. Evliyim ve 8 yaşında bir kız babasıyım. Malum konumuz fotoğraf ya; öğretmen babamın - hala çalışıyor mu bilmiyorum - 40 yıllık makinasına ve fotoğrafa ilgi duymadım yıllarca... Ta ki bundan 4 yıl öncesine kadar... Hafta sonu okuduğum bir gazete ekinin fotoğrafçılıkla ilgili küçük yazısını okuyunca, hayatımda da bir dönüm noktası oldu fotoğraf... İstanbul Fotoğraf Merkezinde sevgili Mehmet Kısmet ve Nevzat Çakır hocalarımdan 5 haftalık bir temel eğitim aldım...Ve ilk makinam Canon AE-1'le vurdum kendimi İstanbul sokaklarına... Anlayacağınız 4 yıldır bu işin içindeyim... Boş olduğum neredeyse tüm zamanları çekerek ve izleyerek fotoğrafla geçirmeye çalışıyorum... Fotoğraf sayesinde çok güzel dostluklar kurdum... Bu dostlarımla birlikte olmaktan müthiş keyif alıyorum. (fotoğraf çekmesek bile..)

Fotoğraf dışında özel hayatımda kayda değer birşey yok...Satranç oynamayı ve TV' de bilgi yarışmalarını izlemeyi seviyorum.. Tabi ki vakit buldukça Galatasaray maçlarını da takip ediyorum.. Dostlarımla birlikte rakı içmeyi de çok severim ayrıca...

Çektiğim fotoğraflarda insan ögesini çok önemsiyorum. Özellikle ifadeleri,insan-mekan ilişkilerini,zıtlıkları kompozisyonlarımda kullanmaya çalışıyorum... Yakın ve uzak hiçbir hedefim yok fotoğrafa dair. İleride çocuğumun benimle gurur duyabileceğini düşünmek istiyorum sadece... Bu da sanırım yeter bana....

Fotoğraf sayesinde tanıdığım (aslında tanışamadık bile) sevgili Levent Yıldız dostuma, bana böyle bir tanıtım fırsatı tanıdığı için çok teşekkür ediyorum.... Kalın sağlıcakla...

TACİ YÜKSEL : ÇOCUK'ÇA