Arşivimizden - From Our Archives
Erwin Olaf
|
Fotoritim duyuruları için e-posta kaydı. Join our mail-list. |
Öykülerin fotoğrafını çekmek istiyorum
O'nu, bir pasajın girişinde gördüm...
Elinde şemsiye vardı...
Ayağında ise sandelet...
Üzerinde kısa kollu bir gömlek...
Yanında boş bir tabure....
Arkasında yeşil bir duvar...
Bir taburenin üzerinde uyukluyordu...
...Ve yüreğim ağladı o an...
Bayramdan bir gün önceydi....
Yani, "Arefe" günü..
Yani herkesin karınca kaderince bayram hazırlığı yaptığı, çarşıda, 'iğne atsanız yere düşmez' denilen günlerden bir gün...
Alışverişten geliyor ve işyerime çıkıyordum..
İşte öylece gördüm O'nu orada...
Birden dudaklarımın kuruduğunu, gözlerimin ıslandığını farkettim...
Boş tabureyle birlikte orada uyuklayan adam beni alıp alıp duygu fırtınalarının içerisine attı...
Çantam da bulunan Coolpix makinamı çıkardım...
Flaşı kapalı halde fotoğrafını çektim.... Ekrandan baktım fluuu.. Çünkü ışık yetersizdi... Bir giyim mağazasının boşalttığı karton kutuların üzerine makinayı koydum ve fotoğrafını çektim... Sadece iki kare...
Sonra döndüm arkamı gittim...
İşyerine gelince fotoğrafları bilgisayarıma aktardım... Bir kaç satır yazar, gazeteye 'fotoğrafaltı haber' koyarız diye düşünüyordum...
Bilgisayara aktardığım fotoğrafa dikkatlice baktım...
Sadece baktım.... Hiç birşey yazamadım... Öylece baktım durdum...
Tam 25 yıl gazetecilik yapmıştım...
Bu ülkenin hemen hemen her yerinde haber fotoğrafı çekmiştim...
Doğu'da, Güneydoğu'da..
Yurt içinde yurt dışında...
İdamlıklar koğuşuna gizlice girmiş, haklarında idam hükmü verilmiş mahkumlarla konuşmuş, GAP'ın temeli atılırken fotoğraflamış, Fırat'ın sularının sevdası Harran'a kavuşmasını belgelemiştim...
...Ve daha neler neler.... Hayatım haber fotoğrafı çekmekle geçmişti...
Bir nehre düşen otomobilin içerisinde boğulan yavrusunun cesedini çıkaran babanın feryadını çekmiştim...
Bir annenin en acı anlarına ve en tatlı anlarına şahitlik etmiştim...Bir damadın düğün gecesi kanlıları tarafından düğün evinde, halay da öldürülmesini fotoğraflamıştım... Ama beni hiç bir fotoğraf bu kadar etkilememişti...
Öylece baktım durdum O Amca'nın fotoğrafına...
Yazamadım iki satır...
...Ve ben o fotoğrafa yazamadan Bayram tatiline gittim... Gittim gitmesine ama aklım hep O Amca'daydı...
Yeşil bir duvarın önünde oturan, elinde şemsiyesi olan, yanında boş bir plastik sandalye, kirli bir pasaj girişi ve O Amca..
İşte O Amca benim 25 yıllık fotoğrafa bakış açımı değiştirdi...
Haber fotoğrafı çekerken aslında, yaşamın kıyısında oyalanmıştım... "Fotoğraf Yaşamın Ta Kendisi"ydi aslında.. Ben bunu 25 yıl sonra farketmiştim...
Ben fotoğrafları yazdığım haberlere meze yapmıştım tabiri yerindeyse... Ama haber yaşamsa eğer , yaşamı anlatan aslında fotoğrafın ta kendisiydi... Ben bundan sonra fotoğraf çekmeliydim... Yani yaşamı anlatmalıydım... Biraz geç kalmıştım belki ama olsun... Bundan sonra hiç olmazsa bu güzellik ile yaşamalıydım...
O Amca, benim "Fotoğraf Sevdamın" başlangıcı olmuştu...
O Amca sayesinde tanıştım ben fotoğraf ile...
Fotoğraf çekmeye başladım ve O Amca'nın fotoğrafını şu satırlarla paylaştım Fotoğraf sitelerinde:
"Daha o zamanlar D200’ümü almamıştım...
Bayram haftasında rastladım ona...
Bir pasajın girişinde...
Başı öndeydi...
Yanında boş sandalye...
Elimde Coolpixim...
Pasaj karanlık...
Flaşlı çekerek Amca’yı rahatsız etmek istemiyorum...
Coolpix , "Flaşsız çekmem" diyor...
Ben, "Çekeceksin" diyorum..
...Ve çektim...
Bu kadar oldu...
Ama ben Amca’yı, ne Bayram’da ne Bayram tatilim de unutamadım...
Niye başı öndeydi acaba...
Peki yanındaki sandalye niye boştu...
Acaba, yanındaki sandalye kimsesizliğini mi, yanıbaşında kimsenin olmadığını mı söylüyordu bize...
Bilmem...
Ama Bayram boyunca, ellerinden öpmek istedim Amca’nın...
Amcamın...
Beğeninize..."
Sonra arkası geldi....
Fotoğraf artık hayatımın vazgeçilmez bir parçasıydı...
Hani klasik bir deyim vardır, "Dünyaya vizörden bakmak" ben artık dünyaya vizörden bakmaya başlamıştım... Nereye baksam hemen orayı bir çerçevenin içerisine alıyordum...
Yaşamım artık daha da bir anlamlıydı...
Fotoğraf inanılmaz değişimleri beraberinde sunmuştu bana... Fotoğraf görünmeyen ya da benim görmediğim bir çok değeri gösteriyordu ve dünyama zenginlik katıyordu...
Daha sorumlu, daha dikkatli, daha duyarlı bakmaya başlamıştım yaşama..
ÖYKÜLERİN FOTOĞRAFI
-------------------------
Mut'un bir dağ köyünde dostlarla birlikte gezerken yaşlı bir karı kocayı gördüm.. Baktım bir kanepenin üzerinde oturuyorlar... İyice yaklaştığımda tezekten yapılmış evlerinin bahçesinde oturdukları kanepenin bir tarafının tamamen kırık olduğunu, kanepenin sağlam tarafına sıkışarak oturduklarını ve sohbet ettiklerini anladım.. Yüzlerinde bir tebessüm vardı..
Kenapenin bir tarafı tamamen kırılmıştı... Evin halinden ve karı kocanın kılık kıyafetinden maddi durumlarının hiç iyi olmadığı ve yeni bir kanepe alacak güçlerinin olmadığı hemen anlaşılıyordu...
Selamlaştıktan sonra, "Kanepe kırılmış" dedim... Yaşlı adam büyük bir bilgelikle cevap verdi, " Biz de sağlam tarafına oturuyoruz... Yetiyor bize.."
Kadın da tamamladı, " He ya yetiyor bize bak ne güzel oturuyoruz"
Sevdiğimin elini daha sıkı sıkı tuttum...
Öyle ya," Aşk bu kanepe neden kırık, neden yeni bir kanepe almıyoruz" diye dırdır etmek, şikayet etmek yerine, "Kanepenin sağlam tarafını paylaşmak" değil midir?
...Ve işte yukarıda da yer alan bu fotoğrafı büyüterek evimin en görünür yerine astım...
Fotoğraf derin düşünme, görülemeyenleri görebilmek için çaba harcama yetisinide beraberinde getiriyordu...
Ve kararımı vermiştim... Öyle fotoğrafflar çekmeliydim ki her fotoğraf bir haber olmalıydı, hatta ve hatta her haberim bir öykü anlatmalıydı..
Öykülerin fotoğrafını çekmeliydim..
İşte o günden bu yana Fotoğraf ile öyküler anlatmanın peşinden koşuyorum...İnsanı fotoğrafıma baştacı yapıyorum...
Göçer çadırlarında Küçük bir kız çocuğunu gülen gözlerinde dahi, "Yarınsızlığı" anlatmaya çalışıyorum...
Yine dağ başında bir Göçer Çadırı'nda 50 yaşında bir kadının öfkesinin, 60 yaşında adam ile evlendirilmiş, daha 20'sine bile gelmemiş genç kızın sessizliği ile buluşup "KUMA sorununun çığlıkları" olmasını istiyorum...
Karadeniz yaylalarında ayakları tutmayan bir kadının, "Yüreği ile dünyayı gezmesini" vurgulama çabasındayım...
Bir fabrika işçisinin, " Yarınlara haykırışını" kareye sığdırmak istiyorum...
Kahramanmaraş'ta Bakırcılar Çarşısı ve Büyük Sır Köyü'nde, Kastamonu Abana'da, İnebolu'da, Rize'nin Hemsin'inde, Levent Köyü'nde, Antakya'nın Samandağı'nda, Kırıkhan'ında Mersin'in Mut'unda, Zeyve'sinde, Karaman'ın Yeşildirek'in de, Ereğli'nin Meke'sinde hep öykülerin peşinde koşuyorum...
Fotoğraf ile öyküler anlatabilir miyim?
Bilmem...Ama en azından onun için çabalıyorum...
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
bir solukta kadrajladım...İyiki varsın sen güzel adam
paylaşan ve selam veren adam...........hemde yürekten....
hikayeleri fotoğraflara hapseden ve görsel bir duyguya dönüştüren adam
iyiki varsın....sevgi seninle olsun....
attila
herkesin yazdığı sıradan şeyleri yazmak istemiyorum...
o yüzden tek kelimeyle mükemmel..
Senin için o boynu büyük amcanın fotoğrafı neyse benim içinde bu yazı o oldu...
Tane tane.. Kelime kelime okudum.. her kelimede ayrı bir his her his de ayrı bir dünya var... Her kelime düğüm düğüm oldu boğazımda.. Acıttı.. Kazındı beynime.. yüreğime..
Şuan gözlerim dolu dolu, biraz önce ise okurken resmen ağladım.. İş yerinde odamda yalnızım ama kimseler görmese bile asla işyerinde ağlamayacağıma söz vermiştim kendikendime.. Ama ağlıyorum işte..
Şuan yazdığım sözlerin hiç bir anlamı yok inan... Bu yazının bana hissettirdiği o tuhaf şey yok hiç bir sözde.. Kifayetini kaybetti kelimeler birden..
Bugün fotoğraf çekmeye yeniden başlıyorum.. Sıfırdan başlıyorum.. ...Daha bir kulak vererek başlıyorum o denklanşörün sesine...
Senin için en büyük dileğim Tahir Abim, içindeki o tarifsiz duyguyu kaybetme...
EŞSİZ İNSANA TAAA YÜREKTEN SEVGİLERLE..
Elif Yılmaz
sabah sabah gözlerime dolan bu iki damlanın sorumlusu sensin...
öykün öyle etkili ki....
tüylerim diken diken oldu.. boğazım düğümlendi...
yazmak da dostuma yakıyşıyor...
iyi ki öykünü paylaşmışsın...
amcanın fotoğrafı ise çok etkili..
ellerinden öpmek geldi içinden...
baki sevgile sana...
ve komacaman öpücüklerimle...
yazıyı okurken duygu seline kapılmamak elde değil
bu işe gönül verdiniz ve daha nice öykülü fotograflar paylaşacağınıza ve cok başarılı olacagınıza da inanıyorum
yüregi sevgi dolu ve dost canlısı insanı tanımış olmanın mutluluğu var içimde
selam ve sevgilerimle
Yüreğine kalbine sağlık abim...
Bazılarına göre fotoğrafta gerçek bir anın gerçeğidir. Zamanın dondurulduğu, gerçeğin en yalın ve basit ifadesi olan o anın gerçeği. Hatta fotoğrafın ifade ettiği şeyin gerçeğin bütünü değil, gerçeğin o anla sınırlı olan kısmını, gerçeğin bir yüzünün ifadesi olduğu söylenir.
Acaba gerçek bir anla sınırlı mıdır? Bir kareye sığdırdığımız fiziksel dünyaya ait gerçeğin somut bir yansıması, zamanın bir an içinde dondurulması mıdır? Yada gerçek tek yönlü, tek anlamlı mıdır?
Bizim gibi Doğu Toplumlarında gerçek tek yönlü olamaz. Sahibi olduğumuz kültürden olsa gerek aynı gerçek hepimiz için aynı gerçek değildir. Bizzat kullandığımız dilde dahi bunu görebiliyorsak, aynı durumu fotoğrafın dilinde görmemek mümkün mü? Fotoğraf Bize zamanın ve mekânın toplumsal olguları içinde sentezleyerek ortaya koyduğu gerçeği ifade edemez mi?
Bana göre işte Tahir Özgür, burada devreye giriyor. Neredeyse bir yıldır fotoğraflarını izlediğim, zaman zaman yazıştığım, önce elektronik ortamda sonra gerçek hayatta tanımaktan zevk duyup, güzel anlar paylaştığım Tahir Özgür’ün fotoğrafları, gerçeğin bu günkü ifadesi olduğu gibi, bundan on yıllarca öncesinin de gerçeğinin ifadesi. Belki yarına da bir şeyler bırakacaktır.
Yukarıdaki sunumda yer alan fotoğrafları tek tek dikkatlice izleyiniz. İnsan yüzlerine, detaylara, dokulara tek tek bakınız. Sadece on ana ait olan tek bir şey bulamazsınız. Yüzlerdeki ifadeleri inceleyin. Fotoğrafların ifade ettiği şeyin sadece bu güne ait olmadığını, aynı ifadeyi bir başka insan yüzünde gördüğünüzü, aynı sıcaklığı başka bir ortamda yaşadığınızı, insan sıcaklığının başka bir mekânda ve zamanda Sizi sardığını düşünürsünüz. Yani Tahir Özgür fotoğrafları içinde yabancı, itici, sıkıcı şeyler barındırmaktan öte, yerine göre bunları belli bir estetik ve disiplin içinde Bize sunar. Sıradan insanları, köylüleri, yerine göre özürlüleri, belki sokakta gördüğümüz zaman rahatsız olduğumuz insan tiplerini hissettirmeden bize aktarır. Ve beklide ilginçtir, birçok Tahir Özgür modeli ile kendimi hep duygudaşlık halinde bulmuşumdur.
Özellikle kıl çadırdan kafasını dışarıya uzatan Göçer Kızı fotoğrafına vuruluğumu belirtmek isterim. Daha önce birçok fotoğrafını görme şansım olmasına rağmen ilk kez bu fotoğrafı izliyorum. Belki güce sadeliğinden geliyor ama çok etkileyici buldum..
Kendisini bizzat tanımakla ne kadar heyecanlı, coşkulu ve hayata bağlı olduğunu bildiğim, coşkusu ve heyecanı bulaşıcı Bu Güzel İnsanı tanımaktan ve fotoğraflarını izlemekten zevk duyuyorum. Türk Fotoğrafçılığı adına da seviniyorum.
Dostlukla…
Çok etkilendim...
Fotoğraflarınızla zaten o mekana o duyguya taşınıyordum ama sizin kelimelere döktüğünüz duygularınızla daha da etkilendim..Tek bir kare ile bir yaşamı anlatabilmek zordur izleyene, istersinizki o çektiğiniz an ki hissiyatı izleyen de görsün tek bir kare olarak bakmasın hayatı görsün tüm çıplaklığı ile...Ve siz bunu anlatıyorsunuz ve sizi izlemek son derece keyif verici...
Işığınız bol hayatı paylaşımlarınız daim olsun..
Sevgiler
Ali Sözer
içimde acayip kocaman bir coşku yazdıklarını okudum....
hiçbir şey söyleyemiyorum... seni tanımak ne güzel...
yazdıklarını okuduktan sonra ne diyeceğimi bilemez bir haldeyim...
seni tanımak ne güzel...
Yüreğinizide en az D200'ünüz kadar güzel konuşturuyorsunuz.
Helal olsun size.
selam,sevgiler
Alpaslan Fırat
sevgilerimle.
Sonra dedimki ne şanslısın bu güzel insanları tanıma fırsatı yaptıkları güzel çalışmaları görme fırsatı bulmuşsun...
Fotoğraf dostlarının yüreği geniş insanların arasında bulunmak çok güzel...
Elinize yüreğinize sağlık..Selamlar saygılar
hüzünle okudum tüm metni ve bu cümle..
içimi acıttı...
Elinize sağlık Tahir Hocam..
Aşk,
ve gerçek bir fotoğrafçı portresi.
Sevgili Tahir ÖZGÜR.
Çalışmalarını izlemek benim için büyük keyif.
Dostlukla...
İçten paylaşımınızda insanı fotoğraflarınıza baştacı yapmış olduğunuz için baştacımızsınız.
Vizörden bakmaya devam.
Heyecanınız, coşkunuz hiç eksik olmasın.
Tebrik ediyorum.
Sayfaya Fotofanclubda Birgül Erken hanımefendinin yüklemiş olduğu fotoğraf sayesinde ulaştım. Başarılarınızdan dolayı sizi tebrik etmek istedim. Gönlünüzdeki görüntüleri istediğinizden daha başarılı fotoğraflamanız dileğiyle, saygılar...
Sayfaya Fotofanclubda Birgül Erken hanımefendinin yüklemiş olduğu
fotoğraf sayesinde ulaştım.Başarılarınızdan dolayı sizi tebrik etmek istedim.
Gönlünüzdeki görüntüleri istediğinizden daha başarılı fotoğraflamanız dileğiyle...
Saygılar.
Her fotoğraf bir öykü değilmi...
Zaten öyle olmasıda gerekmezmi...
Ne güzel demiş orada "he ya kanepenin sağlam yerine oturuyoruz"...
İşte ben tam burada kendimi gördüm biliyormusun...
Fotoğrafta izleyicisine birşeyler hatırlatırken, azda olsa umut verebiliyorsa ne mutlu o fotoğrafa, ne mutlu o fotoğrafçıya...
Öyküler hiç bitmez/bitmesin Sevgili Dost...
Selam ve sevgilerimle...
Fotoğraf çeken bir çok kişinin "neden fotoğraf çekiyorum acaba?" diye kendi kendine sorduğu sorunun cevabını fotoğraflarınızda bulmak mümkün. Sizin çektiğiniz gibi kareler çekebilmek için. Işığını, kompozisyonunu düşünmeden sadece kendisine baktırıyor fotoğraflarınız.
Teşekkürler
Tüylerim diken diken oldu okurken, çok teşekkürler.
kırık kanapedeki , kırık olmayan kalpli eşlerin resmi için çok teşekkürler.
''umutta mut varsa
umutsuzlukta da umut var''
takip ediyordum etmesine de..
bu kadar yüreğime işlememişti hiçbir cümleniz.
Kilitlendiğim cümleler okudum.
"Biraz hüzünlü, biraz kederli belki umudum var" diyebileceğim..
kanepe öyküsü... sanıyorum unutamayacağım...
sağ olun.
"Yalnızlık büyük bir yara"
Öğrendim ki...
Her yarayı saran zaman değil, sevgidir...
Yaşlı karı koca...
Kanepenin bir tarafı tamamen kırık...
Kırık kanepenin sağlam tarafına oturabilecek kadar ve bunu hiç dert etmeyecek kadar büyük olur sevgimiz... Dilerim ki; böyle büyük sevgiler hepimizi bulur...
Öğrendim ki...
Bazen tek ihtiyacımız olan bir el ve bizi anlayacak bir yürektir...
Yüreğine sağlık Tahir ÖZGÜR.
Yazdığım yazıya, çektiğim fotoğraflara anlam yükleyen herkese sonsuz teşekkürler...
Sözleriniz onur ve gurur vermiştir..
Saygıyla..
Yinede izin verirseniz bir seyler soylemek istiyorum, bir cok fotografinizi gordum hepsinin kendine ozgun ayri ayri hikayesi var ve hepside birbirinden ozel ve guzel.....Fotograflarinizda sadece goruntu yok cunku bakinca insani surukleyip alip bilinmedik yerlere goturen sahane fotograflariniz var...
Insanin en derinine icine dokunuyorsunuz adeta, her kareniz insana yeni bir sey ogretiyor, bazen sevmenin ne oldugunu, bazen aglamanin, bazen acinin, ve bazende sukretmeyi, en sonuncusunu ozellikle uzerine basarak belirtmek istiyorum, ''YASAMAK'' diye adlandirdiginiz fotografiniz bunun en guzel ornegi, tek kelimeyle muhtesem bir fotograf..
Tahir bey siz goruneni bilineni degil goremediklerimizi bilmek istemediklerimizi bize gosteriyorsunuz, fotograflariniz sizin diliniz, anlatamadiklariz ve kalbiniz kisaca sizin ruhunuz ve bence siz yasadiginiz dunyayi yasanacak bir yer haline getirebilecek kadar guclu bir ruha sahipsiniz, fotograflariniz sizin gozleriniz bazilarininsa goremedikleri, benimse gormek istediklerim....
Ellerinize ve yureginize saglik, sonsuz saygilarimla......
SON BIRSEY DAHA BENIM ''HAYALLERIM KOYUMDEN COK UZAKLARDA'' DEGILDI BEN COK UZAKLARDA ARADIM, SIMDIYSE HAYALIM KOYUM OLDU....!!!!
İkinizinde yüreğine sağlık... Çok çok teşekkür ederim...
Bütün dostlar, yazıma yorum yaparak bana onur veren bütün dostlar çok çok teşekkürler...
Sevgilerimle.
Kırık kanepenin hikayesi kadar, pozitif bir başka hikaye var mı?...
Düşünür "Neyin olduğu hiç önemli değil, neyle yetindiğin önemli" demiş.
Bu değerli sözün anlamı şüphesiz çok derin ve etkileyici. Ama kaç kişiye ulaşmıştır acaba?
Ya kırık kanepenin fotoğrafı?...
Bu sözden daha fazlasını anlatmıyor mu?
Hem anlatıyor, hemde görsel olarak insanın beynine işliyor.
Peki bu fotoğrafın ikinci hikayesine ne demeli?...
Eve asıp tekrar tekrar mutluluk için ne gerektiğini hatırlamak...
Bu hikaye çok daha güçlü.
Gören gözünüze sağlık üstadım.
Siz göstermeye devam edin, görmeye ihtiyacımız var...
Kahramanmaraş'ta Bakırcılar Çarşısı ve Büyük Sır Köyü'nde, Kastamonu Abana'da, İnebolu'da, Rize'nin Hemsin'inde, Levent Köyü'nde, Antakya'nın Samandağı'nda, Kırıkhan'ında Mersin'in Mut'unda, Zeyve'sinde, Karaman'ın Yeşildirek'in de, Ereğli'nin Meke'sinde hep öykülerin peşinde koşuyorum...
Fotoğraf ile öyküler anlatabilir miyim?
Bilmem...Ama en azından onun için çabalıyorum...
Tahir ÖZGÜR
Büyük bir heyacanla okudum sitenizdeki hikayenizi... ama son bölümde yıkıldım adeta :) bir gazeteci olarak Meke Gölü konusunda daha duyarlı ve titiz davranmanızı beklerdim. "Konya'nın Mekesinde" deseniz inanın olabilir derdim ama Meke Gölü Konya'nın Ereğli ilçesinde değil Karapınar ilçesindedir. Ha bu titizlik sana nerden bulaştı derseniz :) ben bir Karapınar'lıyım...
Fotoğrafı ve fotoğrafçılığı sizin gibi üstadların yüzünden sever oldum. Duygularınız benimde duygularımdır. Başarınızdan dolayı sizi tekrar tebrik ediyorum ve bu başarıdan dolayı sitenizin daha çok ziyaretçi alacağını düşünürsek bahsettiğim düzeltmeyi yapacağınız umuduyla selamlarımı iletiyorum...
Bir fotoğraf bin düşünce,
bir düşünce bin güzellik,
ömür saniyeden kısaca,
bir saniyeden kısaca bir düş yaşamımız...
hatırımıza getirdiğim geçen yaşamımız hep mutlu günler kareleri olsun,
kare dedimde aklıma geldi,
fotoğraf olmasaymış
yaşamadan gidecekmişim ben...
her saniye çok güzel kare yaşamım...
fotoğrafla birlikde beraberiz ikimizde çok güzel yaşıyoruz ikimizde...
Nayil Kabak
YÜREĞİNLE GÖR NE GÖRECEKSEN
SEVGİLER HİÇ EKSİLMESİN
Duymasını bilipte bakan; baktıklarını görebilen ve gördüklerini söyleyebilen ve fotograflayarak anlatabilen dosta selam olsun...
Fotograf altlarındaki öykülerde buluşabilen dostluklara.... sevgilerim ve selamlarımla....
yine aynı işyerimde..
yine aynı yazınla..
yine gözlerimde damlalar..
NE GÜZEL SENİ TANIMAK..
KEŞKE ASIRLARCA KALABİLSEN BU DÜNYADA VE SESSİZLİKLERE GÖMÜLMÜŞLÜKLERİN DİLİ OLMAYA DEVAM EDEBİLSEN..
YÜREĞİNİN YÜREĞİNE SAĞLIK..
e-Panel
M.Emin Tan Fotoğraf Kitaplığı
Türkiye Sanal Fotoğraf Müzesi
Anadolu Fotoğraf Dergisi
www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir. Eserlerin İzinsiz Olarak Kısmen veya Tamamen Kopyalanması ve Kullanılması, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına Göre Suçtur.
All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved. Use By Author Permission Only.
