Merhabalar;
Öncelikle ifade etmeliyimki; fotoröportaj tarzı çalışmalar en çok ilgimi çeken türdür. Ve bu kapsamda bir amatör olarak Cezaevi fotoröoprtajıda en çok düşlediklerimden biriydi. Zira,içerisinde hayata dair ne ararsanız bulabileceğiniz bir yer. Sn.S.Haluk UYGUR, İbrahim YILMAZ, Orhan ŞEN, A.Niyazi SERTKALAYCI nın bu çalışmasını büyük bir dikkat ve heyecanla izlemeye çalıştım. Ama ne yazıkki giriş bölümü dışında fotograf altlarında o insanların duygularını,yarınlara ilişkin beklentilerini,düşüncelerini ve paylaşırlarsa yaşam öykülerinden kesitleri boşuna aradım "Kader Mahkumlarının". Hoş kadercilik, kadere inanamak toplum olarak en çok bizdedir sanırım. Kutsal kitabımızda bile kadere inanmanın imanın şartlarından olduğu yazılıdır. Ancak kim ne kadar kader mahkumudur, o da ayrı bir sorudur göreceli olarak. Fotoroportajı gerçekleştieren dostların (S.Haluk UYGUR, İbrahim YILMAZ, Orhan ŞEN, A.Niyazi SERTKALAYCI) dediği gibi "UMUTLA EĞİTİM BİRLEŞİNCE" tesbihe gerek kalmazmış. Aslında umutla eğitimi hayatın her alanında birleştirdiğimizde "Kader mahkumlarının" sayısı azalacağı aşikrdır, o nedenle birde bu pencereden daha doğrusu tersten bakmak lazım kader mahkumu oluş nedenlerimize.
Fotograflara söz söyleme,eleştiri getirme hakkını kendimde çokta göremiyorum bir amatör olarak. Açıkcası her biri ayrı güzel,her biri ayrı anlam ve ifadeler içermekte. Az önce fotograf altında görmek istediğimi söylediğim cümleleri, modeller bakış,duruş ve tavırları ile söylemekte. Belkide sanatcı dostlarda bunu yapmak istediler,izleyici ile karelerdeki insanlar bakışları ile,duruşları ile ifade etsinler birbirlerine kendilerini,bu şekilde anaşsınlar istediler.
Haklılarda;şöyle bir göz attığımızda karelere, cama yapışmış el, özgürlüğe hasretin uzanmanın, dışarısı ile insanlar ile temas kurmaya özlemin cama yansıması değilmidir? Güvenlik görevlisinin mütebessim yüz ifadesi altında yapılan Tiyatroya, her şeyin her adımın özgürlük adına kısıtlandığının göstergesimidir? Yada kısa bir özgürlük anı olarak koğuşun dışında telefona sarılıp,tanıdık bir ses,bir nefes için birazdan üzerine kapanacak demir kapıya arkasını dönen bayanın bir anlık mutluluğu nelere karşılık bulur ki hayatta? Çocuk demek, özgürlük demek,oyun oyuncak demek değilmidir hayatta. Koşmak,oynamak,zıplamak, cıvıl cıvıl arkadaşlarla içiçe olmak demek değilmidir. Peki ya içeride çocuk olmak? Oyuncağı elinde ama mutlu olamayan,ağlayan bir çocuk,yada birazdan yüzüne kapanacak demir kapının kirli camından dışarı bakarken,üzerindeki sürgülü kilidin şakır şukur kilitlenmesinin onun ruhunun derinliklerinde bıraktığı izleri,derin yaraları kim nasıl tamir edecek.Hangi merhem ilaç olacak onun çocuk ruhuna.?
Sanırım tüm bunların cevabı "EĞİTİM" olsa gerek. Çalışmalarda da görüyoruzki, şuça eğilimi azaltmak,topluma yeniden kazandırmak,mesleksizlere meslek edindirmek ve özgür yaşama kavuştuklarında,tekrar burdaki yaşamlarına dönmemek için Adana Cezaevi yetkilileri Kader mahkumlarına hemen tüm meslek gruplarında eğitim vermekte olduklarını karelerden izleyebiliyoruz. Günlük yaşamlarını idame ettiren Kader mahkumlarının gerek eğitim gerekse yaşamsal anlamda bu güzel dayanışmalarının karelerde çok güzel resmedildiğini görmekteyiz. Bunun en güzel örnekleriden birimidr sizce davulcunun önündde kenetlenmiş ellerle halay çekmek...
Sözü daha fazla uzatmadan, bu projeyi hayata geçiren Sn.S.Haluk UYGUR, İbrahim YILMAZ, Orhan ŞEN, A.Niyazi SERTKALAYCI nın konunun ana teması olarak sundukları "UMUT VE EĞİTİMİN BİRLEŞTİRİLMESİ" projesinin bir önleyici tedbir olarak yeni "KADER MAHKUMLARI" yaratmadan önce hayata geçrilmesini diliyorum.
Ve bu vesile ile, içerdeki tüm KADER MAHKUMLARININ bir an önce GÜN IŞIĞINA; ÖZGÜRLÜKLERİNE kavuşması dileklerimle, proje sahiplerini içtenlikle kutluyor ve siz değerli Fotoritim ekibine paylaşım için teşekkür ediyorum...
Selam,sevgi ve dostlukla.Esen kalın...

Öncelikle Haluk UYGUR Hocamızı ve projedeki tüm arkadaşlarımızı bu güzel çalışmaları için tüm içtenliğimle kutluyorum. Selam, sevgi ve dostlukla...

kelimelere ihtiyaç duymayacak kadar etkileyici fotoğraflar...çok etkilendim.
ellerinize sağlık

teşekkürler

Kusursuz ve eksiksiz.Harikulade.Hepinizi kutluyor,selam ve sevgilerimi gönderiyorum.

Ali Rıza AKALIN

Bayıldım,bayıldım,bayıldım.
Uzun zamandır bu denli bütünlüklü,öznel bakışlı,kaba saptamacılıktan uzak,humanist yapılı bir çalışma izlemediğimi düşünüyorum.
Özellikle "bakış açıları" nı çok farklı ve yetkin buldum.
Fotoğraflar; salt bir durumu,mekanı ya da bireyleri anlatmakla kalmıyor,bakan herkese "insan" olduğunu hatırlatıp,umutlu olmamız gerektiğini çağrıştırıyor.
İstenir ise,böyle bir "hapishane" de oluşturulabiliniyormuş.
S Haluk UYGUR,İbrahim YILMAZ, Orhan ŞEN,A.Niyazi SERTKALAYCI, arkadaşlarımı teker teker kutluyorum.

Ali Rıza AKALIN

Sevgili Dostlar,
elinize,gözünüze ,fikrinize sağlık..
ışığınız bol olsun.
sevgiler,saygılar..
Hulki Muradi

Konu bütünlüğü ve iyi bir ekip çalışması ile onların yaşamlarına bir ışık, umut bırakan görselliği ilede etkileyici çalışmalarınızdan dolayı öncelikle sevgili hocam Haluk Uygur' u ve diğer arkadaşlarımı kutluyorum.