Amerikalı gazeteci-fotoğrafçı Tom Carter son dört yılını Çin Halk Cumhuriyeti’nde 33 eyalette ve özerk bölgede geçirdi, üstelik bir kez değil tam iki kez. San Fransisko yerlilerinin ciltli kitabı : 800 görüntü içeren CHINA isimli kitap – İnsan Portreleri  bu kış Hong Kong’lu yayıncı Blacksmith Books yayınevinden çıkıyor. Tom Bir günün ayırarak Çin’de fotoğraf çekmenin güçlüklerini, sansürle nasıl başa çıkabildiğini anlattı ve dünyanın en büyük turizm pazarını ziyaret etmek isteyenler için öneriler verdi.

Yayına girecek olan kitap punk şarkıcıdan köylüye, etnik gruplardan girişimcilere kadar birçok portreden oluşuyor. Uzak bir ülkedeki yalnız bir yabancı olarak, tüm bu insanları nasıl gördünüz, onlarla fotoğraflarını çekebilmek için yakınlık mı kurmaya çalıştınız?

Birçok resim seyahatim sırasında Çinli insana dair merakımdan ve oluşan etkileşimden ortaya çıktı.  Seyahatimin sonuna kadar bunları bir kitapta derlemeyi düşünmemiştim.  Bu seyahat sırasında karşılaştığım tüm insanlara bir hediyedir.

Portrelerde subjeye yakın olabilmek için  samimi bir ilgi gerekir. Ben merceklerin arkasına saklanmayı doğru bulmuyorum; fotoğraflarını gördüğünüz insanlara fotoğraflardaki kadar yakın oldum, hatta bazen birkaç santime kadar yaklaştım.  Sokakta bir yabancı yürümeye başlayınca tüm aktiviteler sonra erer, hayat durmadan çekebileceğiniz anlık fotoğraflardır.

Bir kitabın, sadece belli yerlerin resimleriyle bir ülkenin gerçek ruhunu yansıtabileceğine inanmıyorum. Çin Seddi’nde bir günbatımı fotoğrafı hoştur, ancak bundan ne öğrenirsiniz ki?  Ben inanları göstermeyi hedefledim, Çinlilerin homojen bir millet olmadığını göstermeye çalıştım.

Dili oldukça iyi konuşmalısınız.

Bu ilk sorulan soru. Çin’de karşılaştığım birçok yabancı aynı şeyi sordu. Çin’e ilk vardığımda ingilizce öğrettim, resmi olarak çalışmak için hiç vaktim kalmadı. Sözcük haznemi gezerken kazandım.  Buna Yaşayan Çince diyorum. İletişim kurabilirim, iletişimde bazen herşey boşa giderken sadece bir gülümseme yeterli olur.  Ancak farklı bir yaklaşımla; birçok Çinli kendi kasabaları dışındaki Çinlileri anlamakta zorlanır çünkü her eyalette oldukça farklı bir dil konuşulur.

Çine İngilizce öğretmeni olarak gelmiştiniz, ancak 4 yıl sonra fotoğrafçı ve yazar olarak anılmaya başladınız. Bu kariyer değişikliğini planlamış mıydınız?

Asla, ancak burası Çin, gerçek bir fırsatlar dünyası. Seyahat öğrenmenin bir yolu. Yollarda geçirdiğim bu uzun yılların sonucu fotoğraf kollaksiyonum, bir kitap ve birçok dergide yayınlanan seyahat anılarım oldu ve bu beni Çin civarındaki ikinci seyahate götürdü. Yabancılar klübünde oturup atanmayı beklemiyorum. Kendi rotamı çiziyorum. Belki de bu nedenle hala Reuters’in ilgisini çekemedim.

Çin sansürüyle bazı görüntü ve makaleler nedeniyle sorun yaşayabilirsiniz. Aynı fikirde misiniz?

Basın özgürlüğü  kavramı Batılılara özgü, hala komünist Çin’e çok yabancı.Medya devlet kontrolünde ve ülkeye gelen ve giden her türlü bilgi Enformasyon Bakanlığı’nın iznine tabidir. Çılgınlık değil mi?  Ancak ben bağımsız çalıştığım ve arkamda herhangi bir haber ajansı olmadığı için resmi gazeteci ehliyetine sahip değildim. Birçok imajı çok büyük zorluklarla elde ettim, birçok çalışmam yabancıları tehdit olarak algılayan yerel otorite tarafından engellendi.

Örneğin, kitapta yüzleri kurum kaplı 3 adet maden işçisinin resmi var. Güney Shanxi dağlarına varmamız günlerimizi aldı, madene indik, çok az çekim yaptık ve yakalanmadan bir delikten kaçmayı başardık; işte bu fotoğrafçıların zorlukları. Bazı fotoğraflarım bunu gibi çek ve kaç şeklinde  oldu.

Bilmek istediğim birşey var; fotoğrafladığınız bir köylü kavgası,  sizin tutuklanmanıza yolaçtı. Bunu anlatabilir misiniz?

Köylü ayaklanmasını yakalamak – Çinli ve yabancı gazetecilerin çok nadiren duyum alabileceği bir durumdur ve yakalanırsa bir kitabın en güçlü görüntüsü olur. Yerel polis elimdeki fotoğrafları vermemi rica etti, aksi takdirde hapis cezası vardı. Ancak bir çift resim kitaba doğru süzüldü. Hala Çin'deyim, bu nedenle bu konuda çok fazla konuşmak istemiyorum. Kitap raflarda yerini almadan da fotoğrafları halka açamayız.

Gerilla stili dökümantasyon fotoğrafçılığı sizin gurur duyduğunuz birşey. Bazıları sizin Çin’deki sıradan hayatı sanata dönüştürdüğünüzü söylerken, bir eleştirmen sizin yaptığınızın rahat bırakılması gereken sıradan insanın hayatına saldırı olduğunu söyledi. Bu tepkilere cevabınız nedir?

Kritik nerde? (Güler) Sokak fotoğrafçılığı terimini tercih ederim ki gerçekte yaptığım budur. Hergün sabah altıdan akşam altıya kadar kaldırımlarda mesai yapıyorum, insanları izleyerek ve iletişim kullanarak kültürü öğrenmeye çalışıyorum. Birçok fotoğrafçı  işlerini mümkün olduğunca çabuk halletmeye çalışır, böylece objeden uzak kalır, ben objeyle eğleniyorum.  Fotoğraflarım için artistik ya da teknik herhangi bir ön koşul yok. Ben sürüp giden yaşamı olduğu gibi çekiyorum. Çekmek için bir saat beklemek ve sonra fotoshopla uğraşmak ölüm, ben bu olamam. Ben yaşamı olduğu gibi çeker ve devam ederim. Eğer fotoğrafta hile varsa, sorun ne ki?.. Hayatın kendisi hilebaz.

Çok hoş birşey yaratma çabasında değilim. Güzel bulunan fotoğraflarımın tamamen subjeden kaynaklandığını düşünüyorum. Komplimanları kabul etmesi gereken onlar.

Çin  gerçekten keşfedilmesi gereken çok büyük bir ülke – 33 eyalet, 200 den fazla şehir ve köylerde de bulunmalısınız. Yaşamın sesleriyle seyahat etme boş bir hayat gibi görünebilir, ancak gerçek bu mudur?

Bildiğiniz gibi fotoğraflarım ve seyahat yazılarımla, Çin turizmine katkıda bulunuyorum. Bunları gören CNTA’nin ( Çin Ulusal Turizm İdaresi) en azından otel masraflarımı karşııladığını düşünür. Ancak ne yazık ki bir kuruş bile finansal destek almadım.

Çini baştan başa gezdiğim iki yıllık seyahatim sırasında, geceliği 15 RMB(2 USD)olan yarı duvarlı – yabancıların kalması yasak olan – gençlerin kaldığı hostellerde ya da otobüs terminallerinde yerlerde yattım. Seyahatimden önceki 2 yıl İngilizce öğretmenliği yaptım böylece seyahat için para biriktirebildim. Ancak yaşadığım deneyimleri Sheraton’da kalarak yaşayamazdım.

Tüm seyahat edenler bir şeylerden kaçıyorlar. Peki sizin bahaneniz nedir?

Ben uzun bir göçebelik yolundan geldim. -Annem iyi bir Danimarka'lı Viking, babam ise melez Panamalı-Küba-İtalyan- dolayısıyla bu benim kanımda vardı. Hayalim dünyayı dolaşmak ve bunla ilgili resim çekerek yazılar yazmak idi. Hiç bir şekilde bu duygumun yok olmasına, sona ermesini düşünmedim. Dünya benim evimdi.

Peki gün gün Çin maratonuzla ilgili ne zorluklarla karşılaştınız?

Her halde saat ve saat zorluklar demek istiyorsunuz. Benim resimlerim bir çok potensiyel turisti heyecanlandıracaktır, fakat Çin seyahatimi ballandırmayarak seyahatimdeki gerçekleri ifade edeceğim. Herhalde hemen herkesin uzlaşacagı konu bir sırt çantalı gezgin olarak Çin dünyadaki keşfedilecek en heyecan verici ülke. Dil konusundaki zorluğu bir kenara koyarsak, 5000 senelik gelenek ve kültür farkı tipik bir batılının canı sıkmaya yetecektir. Bu tarz ince farklılıkları resimlerde yakalamak kolay değil, seyahat edenler bunları ve bunların eğlencesini keşfetmeli. 

Sizi devam ettiren ne idi?

Çin’in Batılılara sunduğu zorluklardan çok büyük keyif aldım. Çinde her köşebaşında bir macerayla karşılaşabilirsiniz. Benim için sıkılmaktan kötü birşey olamaz, Çinde sıkılmak imkansızdır. Yüzümdeki çizgilere bak. Daha önce yoklardı.

Güzergahınız ile ilgili planları nasıl yaptınız?

4 yıl önce Çin’e vardığımda tek bir rota planlamadım. Kendime sadece bir nokta belirledim ve hayatın gerçeklerinin beni buraya taşımasını bekledim.  Çinli insanlara her sorduğunuz soruya farklı farklı yanıtlar alabilirsiniz- hatta ne tarafın kuzey olduğu konusunda bile – keşfedilmeyen birçok köy vardı. Buralara ulaşmak bazen haritada göründüğünden çok daha uzun zamanlar alabilirdi, bu nedenle plan yapmak çok anlamlı değildi.

Bize yol boyunca karşılaştığınız sürprizleri ve tehlikeli birşey yaşadıysanız anlatabilir misiniz?

Sürprizler doğaldır, sıradışı değil. Çin’deki ilk yılımda olabilecek her türlü tehlikeyle karşılaştım. Wall Street’de yazdığım gibi hilebaz İngiliz okulları da buna dahil. Tüm yaşadıklarım şu an düşününce güldüğüm şeyler, ancak annem böyle düşünmüyor. 

Çin’in en tarihindeki en büyük değişim sürecini yaşadığı söyleniyor. Orda yaşadığınız sürece Çin’de neler değişti, yakın gelecekte neler değişecek?

Çin’in en dramatik değişikliklerini toplantı odalarında gerçekleştirdiğini düşünüyorum. Çin Hükümeti hiper-şehirleşme dediğim şeyi gerçekleştirdi. Beijing gibi tarihi şehirler var, bu eski şehirler saatler içinde yıkılıp iş kuleleri yapılabiliyor. Chonging’teki 2.000 yıllık Gongtan köyü bu yaz yeni bir güc merkezine dönüştürülüyor. Yerel bir dergide bu konuyla ilgili bir yazı yazmıştım ancak hemen sansürlendi; çünkü sansür kurulu bu bölgeye dikkat çekmek istemediğini söyledi. Mimari açıdan gökyüzü tamamen çelik ve camla dolmadan Çin’in eski çatılarına bakmanın zamanı.  ÇİN : Belki de bir tarih kitabı olacak, 20 yıl sonra Çinli insanlar bakacak ve “ A evet, anımsıyorum” diyecekler.

Bugünlerde herkes Çin hakkında daha çok şey öğrenmek istiyor gibi görünüyor. Sizce daha çok insan ülkeyi ziyaret etmeyi planlıyor mu?

Önümüzdeki on yılda Çin dünyanın en büyük turizm bölgesi haline gelecek, bundan kuşkum yok. 2008 Beijing Olimpiyatlarında ve 2010 Şangay Dünya Fuarında 50 ila 100 milyon arası turistin gelmesi bekleniyor Çin’in kapıları çok uzun yıllar kapalı kaldı ve insanlar doğal olarak merak ettiler. İnsan Portrelerindeki resimler Çindeki insan faktörüne kısa bir bakış ve National Geografik gibi günlük yaşamdan sahneler içeriyor.

Çin'de seyahat konusunda otorite oldunuz. Seyahat edenlere tavsiyeleriniz var mı?

Çinlilerin göstermek istediği Çin’in ne kadar muhteşem olduğu. Beijing’deki Yasak Şehir, Shaanxi’de Terracota Savaşçıları, Yangzte’de bir bot yarışı ve Şangay’da bir alışveriş içeren bir turist paketiyle bunu elde edebilirsiniz. Ya da kendinizi alışveriş merkezlerinden ve lüks otellerden uzak durursunuz ve bir harita ve konuşma diliyle seyahati seçersiniz. İnsanlar benim seyahat önerilerime uyarsa Konely Planet iflas eder.

Son olarak, Çin’deki her yeri gören biri için sonraki aşama nedir?

Yayıncım ve ben “İnsan Portreleri” kavramını çevredeki diğer ülkelere de yaygınlaştırmak istiyoruz. Bu fikre hemen atladım tabi ve önümüzdeki yıl nerde olacağım konusunda hiçbir fikrim yok.

Röportaj :
http://www.blacksmithbooks.com/China_portrait_Q&A.htm  

Çeviri (translated by) : Hatice KAPUDERE

...

American photojournalist Tom Carter has spent the past four years in the People’s Republic of China, traversing all 33 provinces and autonomous regions not just once but twice. The San Francisco native’s hardback book, a definitive 800-image volume aptly entitled CHINA: Portrait of a People, is due out this winter from Hong Kong publisher Blacksmith Books. Tom took a day off from travelling to discuss the challenges of taking pictures in China, how he evaded censorship in the tightly-controlled republic, and to share a few insider tips on visiting what is to become the world’s largest tourism market.

Your upcoming book focuses heavily on photographs of people, from peasants to punk rockers, ethnic groups to entrepreneurs. As a lone foreigner in a faraway country, how did you approach so many strangers, let alone become intimate enough with them to take their portraits?

Most of my photos came about as a natural result of my curiosity and interaction with Chinese people during my travels. It wasn't until the end of my trip that I thought about compiling them into a book. This is a tribute to all the people I met along the way.

For the portraits, it just takes a sincere interest in your subjects to get that close. I don't believe in hiding behind a zoom lens; I was actually as near to all those people as you see in the pictures, sometimes just inches away. The candid life shots, which comprise a good third of the book, were actually more of a challenge. As a foreigner walking down the street in China, all activity stops the moment you are seen, so it’s tricky to photograph life before life stops to stare at you.

I don’t believe any book can capture the true spirit of a country with only pictures of places. Sure, a photo of a sunset over the Great Wall is nice, but what do you really learn from it? I wanted to show the people, and dispel the stereotype of the Chinese as a homogeneous single nationality.

You must speak the language pretty well.

That's the very first question I always get from other expats I meet in China! It humbles me to admit that my Putonghua borders on offensively poor. I taught English when I first arrived in China, which left me no time to formally study Mandarin. I picked up my entire vocabulary while travelling. I call it Survival Chinese. I can communicate, but I'm usually left out of the gossiping granny circles. A friendly smile works well when all else fails. I might add, though, that Chinese dialects vary widely by province, so even most nationals have trouble understanding other Chinese outside their own hometowns.

You say you came to China as an English teacher, but four years later you’re a published photojournalist and author. Did you plan this career move?

Never, but that’s China for you, a real land of opportunity. Teaching was just a means to an end, which was travelling. Out of that first long year on the road sprung my collection of photos, which resulted in a book contract and travel assignments from various periodicals, which brought me full circle back to my second spin around China. I believe I stand apart from my contemporaries in that I'm not sitting around a cushy foreign correspondents’ club “networking” [makes mock quotes with his fingers] and waiting for my next assignment; I'm out on the road finding my own. But maybe that’s why Reuters still hasn’t called me.

You’ve had a few run-ins with Chinese censorship of your images and articles. Care to share?

The concept of Freedom of the Press, something the west takes for granted, is still entirely alien in Communist China. The media is state-run and every single word and image that comes in and out of the country needs to be approved by the Ministry of Information. Crazy, huh? But since I’m an independent freelancer without the backing of any news agency, I lack official journalist credentials. Most of my images I've had to get the hard way, which has often resulted in confrontations with local authorities who view foreign correspondents as a threat. 

For example, for the three single frames of coal miners with soot-covered faces that appear in this book, I and my Chinese travelling companion had to spend several days in the mountains of South Shanxi before we were able to sneak into a coal mine, grab a few shots then get the hell out before being caught. Mining is one of the most dangerous and controversial occupations in China, and is entirely off limits to journalists.  Some of my best photos are hit-and-run like that.

There’s one incident in particular I want to hear about: a peasant riot that you photographed and which almost got you arrested. Tell us about that.

To be caught up in a proletarian uprising – something both foreign and Chinese reporters in China rarely even hear about, due to rapid suppression of information, let alone eye-witness – was extremely frightening but probably one of the book’s most powerful images. I was subsequently “implored” by the local police to hand over all my photos, under penalty of incarceration, but a couple have managed to slip into the book [winks mischievously]. I'm still in China and would like to be able to leave without a trip to the clink, so it’s not something I can talk about in further detail, nor can we make the photo public until the book is on the shelves.

Guerilla-style documentary photography is something you are obviously proud of. Someone said you have “turned mundane daily life in China into a work of art” but one reviewer wrote that your photographs are “an assault on ordinary people who should be left alone.” What's your take on such extreme responses?

Which one was the criticism? [Laughs] Actually, I prefer the term ‘street photography’, because that's exactly what I do. I'm out pounding the pavement from 6am to 6pm every day, learning about the culture through observation and interaction. Many photojournalists cover their assignments as quickly as possible so they can remove themselves from the elements, but I revel in the elements. I don’t have any technical or artistic preconceptions to my photos. The whole idea of spending an hour setting up a shot and then photoshopping it to death afterwards is not what I'm about. I just capture life as it is, then move on. If the picture turns out crooked, so what! Life is crooked!

I have no desire to make something palatable, even if it means not getting on Getty. On the other hand, any of my photos that are considered beautiful I credit entirely to my subjects. They are the ones who deserve the compliments.

China really is a vast country to explore, and you have been to every corner of it – 33 provinces and over 200 cities and villages. Travelling for a living sounds like a life of leisure, but what’s the reality?

You know, for all the tourism I’ve promoted for China with my photos and travel articles, you’d think the CNTA [China National Tourism Administration] could at least have comped my hotels. But the truth is I’ve never received a cent in financial backing. During the two years I spent travelling across China, I slept in 15 RMB [2 USD] flophouses with particleboard walls – which are illegal for foreigners to stay in – with the occasional youth hostel or night on a bus station floor. I taught English for two straight years beforehand so I could save up to travel, and I really had to pinch my pennies to make it last. The upside is that my insolvency resulted in experiences that staying at the Sheraton could never produce.

All travellers are running away from something. What's your excuse?

I come from a long line of nomads – my mother a Danish immigrant of good Viking stock and my father a hybrid Panamanian-Cuban-Italian – so drifting is in my blood. It’s my dream to travel the world, take pictures and write about it. I have no intention of succumbing to that thirtysomething syndrome of settling down. The world is my home.

So what day-to-day difficulties did you encounter during your marathon journey across China?

You mean hour-to-hour difficulties. My photos might excite a lot of potential tourists, but I'm not going to sugar-coat the reality of actually travelling in China. The consensus among backpackers is that China is probably the single most challenging country in the world to navigate. Aside from the obvious language barriers, you have 5,000-year old customs and extreme cultural differences that can be quite vexing for the typical westerner. Most of these nuances are not something that you can catch on film; travellers have to discover them for themselves, and that’s part of the fun.

What keeps you going?

I delight in the challenges that a country like China poses to westerners. Sure, I occasionally catch myself pounding the wall in frustration, but the thing about the PRC is that every turn is a new adventure. For me there’s nothing worse than being bored, and boredom is just not possible in China. See these lines on my face? They weren’t there before.

How did you plan your routes?

I haven’t planned a single route since I arrived in China four years ago. I just point myself in a direction, then let life carry me on its current. Not only does every Chinese person you ask where to go have an excitedly different opinion – even about which way is north – but there are so many undiscovered villages that are off the charts. Not to mention that the time it takes to get to these places is often days longer than how it appears on a map, making an itinerary kind of pointless.

Tell us more about surprises along the way, and any dangerous situations you’ve been in.

Surprises are the rule, not the exception. In addition to clashes with the authorities over my pictures, I’ve had everything from a near-lethal bout of encephalitis during my first year in China, to getting shanghaied by crooked English schools, which I wrote about for the Wall Street Journal. One of my favourites is the time I found myself at the business end of a North Korean machine gun when I accidentally crossed into the DPRK at Changbaishan. These are all stories I can laugh about now, though my mother doesn't think so.

It’s said that China is now undergoing the most prolonged period of sustained change in history. How has it changed since you have lived there, and how will it change in the near future?

I think China's most dramatic changes have been brought on by itself and that the now-clichéd term “New China” was something methodically planned out in their boardrooms. The Chinese government is addicted to what I call hyper-urbanization. You’ve got historic cities like Beijing, where they are bulldozing these ancient hutongs by the hour so they can build office towers, or the 2,000-year-old village of Gongtan in Chongqing that is going to be levelled this summer for a new power plant. I wrote an article about Gongtan for a local magazine but it was quickly quashed because the censorship bureau said “We don’t want to bring any attention to that place.” These contrasts in architecture appear in my book because I feel it is imperative to capture this last glimpse of China’s old slate rooftops before the skyline becomes pure steel and glass. CHINA: Portrait of a People will probably become a history book, something Chinese people will look at twenty years from now and say “Ah yes, I remember.”

It seems like everyone wants to know more about China these days. Do you see more people planning on visiting the country?

China will become the world’s largest tourism destination of the next decade, no doubt about it. The 2008 Beijing Olympics and Shanghai’s World Expo in 2010 are expected to attract between 50 to 100 million tourists annually. China’s doors were closed for so long that it’s only natural the world is curious about what’s behind them. What the pictures in Portrait of a People are doing is fuelling this curiosity by offering an intimate glimpse of humanity in China, and scenes of daily life that even publications like National Geographic overlook.

You’re something of an authority now on Chinese travel. Can you offer any tips for travellers?

Well, what China wants tourists to see is often at variance with what is actually marvellous about the country. You’ve got these highly-sheltered tour group packages that cover the Forbidden City in Beijing, the Terracotta Warriors in Shaanxi, a boat ride on the Yangtze and shopping in Shanghai [makes yawning noise]. Or you can remove yourself from the souvenir shops and luxury hotels, get a local street map and travel on word-of-mouth. Lonely Planet would go bankrupt if people actually took my travel advice, but you definitely see more of the real China my way.

Finally, what's next for someone who’s been everywhere in China?

My publisher and I have been talking about taking the "Portrait of a People" concept to other countries in the region. I would jump at the chance. So I have no idea where I’ll be this time next year.

Interview : http://www.blacksmithbooks.com/China_portrait_Q&A.htm 

Tom CARTER Hakında

2006 yılında fotıoğrafçı Tom Carter 2 yıllık tarihi bir seyahatler Çin’İn 33 eyaletini  gezdi ve Çin’İn 5.000 yıllık tarihinde bunu yapabilen ilk yabancı oldu. Sarı Deniz’den Himalayalara kadar 200’den fazla şehir ve köyü ziyaret etti, yaşamı ve insanlığı anlamaya ve analiz etmeye çalıştı. Bu sokak fotoğrafçılığı ‘ÇİN’ İnsan Portreleri, ‘ olarak adlarndırıldı ve çağdaş Çin hakkında tek bir yazar tarafından oluşturulan en  kapsamlı eseri oldu.

http://www.tomcarter.org


About Tom CARTER

In 2006, photojournalist Tom Carter embarked on a historic, 2-year journey that would take him throughout the 33 provinces of China, making him one of the first foreigners in China's 5,000 year history to do so.  From the Yellow Sea to the Himalayas, Tom visited well over 200 cities and villages in a determination to understand, and thoroughly record, life and humanity in today's People's Republic.  This definitive volume of street photography, entitled 'CHINA: Portrait of a People,' is the most comprehensive collection of imagery of contemporary China ever published by a single author.

http://www.tomcarter.org

Use By Author Permission Only.