“GMB Akash 1977 Bangladeş doğumlu genç bir fotoğrafçı. Fotoğrafla ilgilenmeye 1996 yılında başladı. 3 yıl boyunca World Press Photo’nun seminerlerine katıldı ve fotojurnalizm alanında bir lisans derecesi almış. Dünya çapında 35 uluslararası ödülün sahibi ve çalışmaları aralarında Time, Sunday Times, Newsweek, Geo, Stern, Der Spiegel, The Guardian, Marie Claire, Colors, The Economist, The New Internationalist, Kontinente, Amnesty Journal, Courier International, PDN, Die Zeit, Days Japan, ve Sunday Telegraph of London gibi bir çok uluslararası yayının bulunduğu 50 kadar dergide yayınlandı. 2002 yılında The World Press Photo Joop Swart Masterclass için seçilen ilk Bangladeş’li oldu. 2004 yılında Paris’te düzenlenen the Scope Photo Festival’de Genç Muhabir Ödülü’nü aldı. 2006 yılında World Press Photo ödülünü adlı ve ilk kitabı olan “First Light” ı çıkardı.

Akash, bu sene uluslararası GALA fotoğraf yarışmasının özel misafiri olarak jüride yer alacak ve yarışmanın galibi fotoğrafçıyı memleketi Bangladeş'te veya Nepal ya da Hindistan'da ağırlayarak bir proje gerçekleştirmesine yardım edecek.”
http://www.thegalaawards.com/jury.html

Akash’a yoğun çalışma programı arasında fotoğraf geçmişini ve fotoğrafa bakışını sorduk, o da olabildiğince öz bir şekilde yanıtlamaya çalıştı.

Tam olarak hatırlamıyorum ama Dhaka’da, toplumun kıyısında yaşayan insanlar kariyerimdeki en büyük ilham kaynağı olmuşlardır. Mesleğim ile uzaktan yakından alakası olmayan bir evde büyüdüm. Çocukluğum süresince fotoğrafçılara, onların çalışmalarına hatta bir fotoğraf makinesine bile erişme şansım yoktu. Fotoğraf benim için ne teoride ne pratikte mevcut değildi. Daha sonraları, bir on yıl kadar önce, babamın eski fotoğraf makinesini buldum ve hayatım farklı bir yöne girdi. Fotoğraf karesinde yakalanmış görüntüye olan hayranlığım ve her şeyin üstesinden geliyordu- deneyimsizliğimin bile. Ne yaptığımın ya da niye yaptığımın bilincinde olmadan, dikkatimi çeken ne varsa çekmek için heryere gittim.   Emin olduğum tek şey, fotoğrafını çektiğim konulardı; toplumun kıyısında yaşayan insanlar üzerine yoğunlaştım çünkü yüzleri, yaşamları ve yaşam koşulları ben de özel bir hayranlık uyandırıyordu. Birlikte geçirilen aylar sonrasında, onların deneyimlerinden bir şeyler öğrendim ve giderek yaşamlarının bir parçası oldum. Herşeyi fotoğraf filmine kaydetme arzum, beni başka türlü asla karşılaşamayacağım insanlarla tanışma ve mekanlara gitmeye itti. Her ziyaretim, insanlığın durumuna dair daha derin bir anlayış kazanmama yardımcı oldu.

Fotoğrafın insanın hayatında birçok değişiklik yaratacağına inanıyorum. Olumlu değişiklikler yaratabilir. Bugün, bir fotoğrafçı olduğum için kendimi şanslı kabul ediyorum. Sessiz yığınların deneyimlerini dile getirebilmek ve onların kimliklerini göz önüne çıkarabilmek hayatıma anlam ve amaç katıyor.

1998 yılında, Dhaka’da bir galeride AIDS kurbanlarına dair “Positive Lives” isimli bir fotoğraf sergisi gördüm. Ve ilk kez imgelerin toplumsal algıları nasıl etkileyebileceğini fark ettim. Sergideki fotoğraflari görünce ilk tepkim AIDS hastalarına dair sahip olduğum algıların tamamen değişmesi olmuştu. Toplumsal yanlış algılar yüzünden AIDS hastalarının topluma nasıl yabancılaştırıldığını ve aşağı görüldüğünü fark etmek beni çok etkiledi. Bir fotoğrafçı olarak bu yanlış algılamaları gidermek için yardımım dokunabileceğini fark ettim. İmgelerin üzerimizdeki gücünü keşfettim.

Sonraki günün sabahı genelevi ziyaret ettim ve Dhaka’nın en büyük genelevindeki hayat kadınlarının yaşamlarını gözlemlediğim bu ziyaretler bir yıllık içinde bir rituele dönüştü. Sonunda, bu insanların kazanılmış zaferlerle ve keyifle ve elbette kaçınılmaz üzüntüler ve hayal kırıklıkları ile dolu yaşamlarını sergileyen bir çalışma ortaya çıktı.

Projenin başlarında fotoğraf makinemi kullanmayı sevmiyorum. Her bir projem genellikle bir ya da iki yıl sürer ve yalnızca yaşamlarını fotoğraflayacağım insanların güvenini kazandıktan sonra fotoğraf makinemi kullanmaya başlarım. 

Bir topluluğu ya da yaşam tarzını betimlemek için öncelikle sizin onları iyi anlamanız gerektiğine inanırım. Aksi takdirde, fotoğraflar yapmacık olur ve ne siz ne de fotoğraflarınıza bakanlara bir şey ifade eder ya da duygularınızı harekete geçirir. Aslına bakarsanız, Dhaka’daki ufak travesti toplumuna yaptığım düzenli ziyaretlerde, fotoğraf çekmeye başlamak için bir yıllık bir sürenin geçmesini bekledim. Fotoğrafını çekeceğim insanlarla kaynaşmayı seviyorum, onları sadece fotoğrafı çekilecek kişiler olarak değil, birer insan olarak gördüğümü gösterebilmek için o insanları sık sık ziyaret eder ve kendi evime davet ederim.

Yaptığım iş ile ilgili olarak en muhteşem şey gözlerimi hayatın tüm o ufak keyifli anlarına açması oldu. Dünyanın hor gördüğü insanlarla tanışmanın, onlarla bir fincan çayı paylaşmanın ve hiç sevgi görmemiş olsalar da hala şefkat dolu olduklarını görmenin keyfi.

Son derece hassas ve duygusal bir fotoğrafçıyım. Çoğu zaman, toplumun kıyısına itilmiş olan insanlarla, çok zor koşullarda yaşayan insanlarla çalışıyorum. Bazen fotoğrafını çektiğim insanlar beni çok etkiliyor. Hayal kırıklığı yaşıyorum. Onlardan birisi oluyorum ve çoğu zaman tarafsız kalamıyorum. Sonra kendimi kontrol etmeye ve olayları tarafsız bir konumdan göstermeye çalışıyorum.

Üç yıldan bu yana travesti ve eşcinsel toplumu ile çalışıyorum. Onlarla birlikte oldukça çok vakit geçirdim. Bazen onlar için ağladım. Onları düşündüğümde birçok gece uyuyamadığım oldu. Bu toplumlar, Bangladeş de her zaman bir sorundur. Toplum onları kabul etmez, nefret eder ve yok sayar. Ben onları, travesti ya da eşcinsel olarak değil birer insan olarak gördüm.

Size bir hikaye anlatayım. İki yıl önce, kasırgadan çok kötü etkilenmiş bir köyde fotoğraf çekmeye gitmiştim. Üç gün boyunca, ne yemek, ne barınak ne de kimseden bir yardım geldi. İnsanları sokaklarda yemek için dilenirken gördüğümde çok etkilendim. O kadar kötü hissettim ki bu insanlardan bir çıkar sağladığımı düşündüm. Fotoğraflarını çekiyordum ve çektiğim fotoğraflar karşılığında ün ve para kazanacaktım. Ama onlar hiç bir şey elde etmeyeceklerdi. Fotoğraf çekmek yerine, onlar için evler inşa etmeli ve yiyecek getirmeliydim. İki gün boyunca hiç fotoğraf çekemedim. Hastalandım ve bunalıma girdim. Üçüncü günde, çektikleri acıların fotoğraflarını çekmek ve gazetede yayınlatmak zorunda olduğumu hissettim. Böylelikle, herkes durumdan haberdar olacak ve bu insanlar için daha çok yardım gelecekti. Orada olanları göstermenin görevim olduğunu hissettim. 

İnsanlar bazen ülkemle ilgili kötü şeyleri gösterdiğimi düşünüyorlar. Bu doğru değil. Beni ya da çalışmalarımı anlamıyorlar. Bir oğlunuz varsa ve yanlış yöne doğru gidiyorsa, onu sevdiğiniz için ona doğru yolu gösterirken biraz sert olmak zorundasınız. Bu sebeple, düzeltilmesi gereken şeyleri göstermek istiyorum.

Çalışmalarımı gördükten sonra, birçok insan ve organizasyon Bangladeş’teki çocuk işçilerin durumuna ya da diğer sorunlara yardımcı olmak ve bu sorunlar iyileştirmek için ilgi gösterdiler.

“Nepal’deki Yaşlılar Evi” başlıklı çalışmam bir Alman dergisinde basıldı. Çalışmanın dergide yer almasından sonra, birçok birey ve organizasyon bu insanlara yardım etmek için geldiler. Yaşlılar evi için çok para topladık. Evin durumu çok kötüydü ve içinde yaşayanlar günde üç öğün yemeği bile bulamıyorlardı.

Bugün, serbest çalışan bir muhabir olarak ayakta kalmak çok zor. Özellikle Bangladeş’te. AFP; Reuters, AP, EPA gibi büyük haber servisleri tüm pazarı ele geçirdiler. Olay yerinde ilk olarak hep onlar var ve çok güçlüler. Her yerde çalışanları var. Serbest çalışan bir muhabir olarak çalışmalarınızı bastırmanız çok zor. Bu büyük şirketler her yeri ele geçirmişler.

Aslına bakarsanız, her zaman diğer fotoğrafçıların işlerinden bir şeyler öğreniyorum. Neredeyse her gün diğer fotoğrafçıların işlerini görüyor ve onlardan bir ders çıkarıyorum. James Natchwey, Salgado, W.Eugene Smith, Donna Ferrato, Marcus Bleasdale gibi fotoğrafçıların fotoğrafları ve yaşamları hayatımda büyük bir ilham kaynağı.

Türkiye’den çok kişiyi tanımıyorum. Sadece Panos Pictures’da benimle birlikte çalışan bir fotoğrafçıyı biliyorum. İsmi Aytunç Akad.

Yakın zamanda çocuk işçileri projemle 7. Uluslararası Vevey Fotoğraf ödülünü kazandım. 15 bin dolar para ödülünün yanında, bireysel bir sergi düzenleyecekler ve çocuk işçiler projesine ait fotoğrafların olduğu bir kitap yayınlayacaklar.

http://www.images.ch/2010/en/concours.php

Çocuk işçiler projem üzerinde çalışmaya devam edeceğim. Bir yandan da, iklim değişikliği projem üzerinde çalışıyorum.