İFADE

Son yirmibeş yıldır profesyonel bir fotoğrafçı olarak hayatımı sürdürdüm.  Fotoğrafçılık dünyayı incelemek için anlayışlı bir yol sağladı. Hedeflerime daha yakından bakmamı ve fotoğraflarımda onların özlerini yakalamakta beni disipline etti. Organik dünyadan büyük zevk alırım ve o gündelik koşuşturmalarımızdan huzur aradığım yerdedir.Hayatın öğeleri basitleştirildiği zaman her şeyi daha açık bir gözle görebilirim hayat anlayışım ve ilişkiler daha derin anlam kazanır.

Bir kamera gereksiz detayları çıkartarak gerçekliği geliştirmeme izin veren harika bir alettir, böylece o anın sırrının üzerindeki örtüyü kaldıran bilgiyi göz önüne serer.  Şeylere bakarım ve bize neler öğretebilir ve onların güzelliklerini paylaşmak için onlardan hangi anlayışı özümseyebileceğimi anlamaya çalışırım.

Çevresel sabotajın uzakta beliren tehdidinin aciliyetinin  bilincini nakletmek için çalışmak isterim, doğayı korumaya ve değerini bilmeye ihtiyacımız olduğunu ve bize sunduğu hediyelerin enginliğini insanların fark etmesini sağlamak için.,doğal dünyamızın güzelliğinin ve gizeminin keşfini başlatacak ve dengenin gerekliliğini anlatacak bir çıkış noktası sağlamak isterim. Çevresel endişelerle gözlem saplantısının evliliği, bunu hayatımda daima önemli olacak bir proje haline getirdi ve hepimiz için çok önem taşıyan bir şeye yönelmek için bana bir ses verdi.   

STATEMENT

I have pursued the life of a professional photographer for the past twenty-five years. Photography provides me with an insightful way to investigate the world. It has disciplined me to look closely at my subjects and to capture their essence in my images. I get great pleasure from the organic world, and it is there that I go in search of peace from our everyday rat race. When life's elements are reduced to simple forms, I can see into things with a clearer eye, and my understanding of life and relationships takes on deeper meaning.

The camera is a wonderful tool that allows me to expand reality by stripping away superfluous details, thus revealing information that unveils the secret of the moment. I look at things and try to understand what they can teach us and what insights I can extract from them in order to share their beauty.

With the threat of environmental sabotage looming, I want the work to convey the sense of urgency; to make people realize that we need to protect and appreciate nature and the depth of the gifts it offers. I want to provide a point of departure from which the exploration into the beauty and mystery of our natural world can begin, and the necessity of balance understood. The marriage of environmental concern with an obsession for observation has made this a project that will always have significance in my life, and has given me a voice to address something of great importance to all of us.

EYLÜL 2005

Zihnim 20 yıl geriye, yaşadığım ve fotoğraf çektiğim New Orleans’a ve onu çevreleyen zengin, gür ve sağlıklı bitki örtüsüne gitti. Oldukça safça ve sadece güzelliğine dikkat çekerek başladım. Yüzeyin hemen altındaki karmaşıklığın her zaman farkında değildim.  Zamanla bölgenin derinliklerinden sızan gizemlerin ve gerilimlerin daha fazlasını anlamaya başladım. Şehir deniz seviyesi altındaki tehlikeli pozisyonu yüzünden sürekli bir tehlike içindeydi ve sahil kasırgalara ve diğer çevresel tehditlere karşı bilhassa hassastı.

Kameramı bu manzaraya çevirdim, bu mücadelenin yoğunluğunu yakalamaya çalışırken bir meşe ağacı doğanın öfkesiyle bir yay gibi kıvrılarak parçalandı, çürüyen bir bina bir kristal avizenin eşşiz güzelliğiyle dışarı doğru yıkıldı.  Bu sahneler , üretilen yeni resimli duvar örtüsü sebebiyle daha zorlayıcı bir hikaye yaratır. Bu ikiye bölünmüşlüğü her yerde görürüm ve bu gibi bölünmüş öğeler arasında mevcut olan empatiyi severek  büyüdüm.  Bu farklılıkların nüansları mahallemiz boyunca dolaştığım zaman bende açığa çıktı. 

Biz her zaman uçların ülkesi olduk: Afrika ve Avrupa, zengin ve fakir, arıtılmış ve gözden düşen. Sonuçta bizim şehrimiz, çeşitlilik bakımından zengindir. Her bir parça, kültürümüze değerli şeyler katar ve bu bizi canlandıran ve şaşırtan bir karışımdır. Bir bölge olarak bizi benzersiz yapan bileşimimizdeki maddeler , bizi parçalara ayıran özelliklerimizdir.

Ne yazık ki ;bir çok farklılığımız hem kayıtsızlık hem de düşmanlık üreten sürtüşmeye neden olur.Kendi tutumunda aşırıya kaçan, daha büyük iyilikler için uzlaşmakta isteksiz bir çok gruba sahibiz.  Sonuç olarak; ekonomi aşağı doğru giden bir sarmal ve biz toplum olarak en basit konuların üstesinden gelmekte bile zorluk çekiyoruz.. Bu, yıllar geçtikçe, agresif bir Amerikan pazarında rekabet için rekabetçi yeteneğimizin hissizleşmesine ek olarak bir nüfus kaybına sebep oldu.    Bununla beraber New Orleans bir çekicilik ve karakter sağlamanın yolunu bulur.

29 Ağustos 2005’de Katrina kasırgası eşiğimizin üstüne çöktü ve herkesin New Orleans dediği memleket için hayatı değiştiren olaylar da bir çözücü oldu.  Katrina’nın kültürümüzde ve ruhlarımızda bıraktığı yıkım ve izler çok feciydi. Özellikle fırtınayı takip eden olayların üstümüze yığılması bize dayanıklılık ve nezaket hakkında, açgözlülük  ve beceriksizlik hakkında dersler öğretti. Bu “rahat gidişi” daha fazla sürdüremeyeceğimizi öğrendik.  Varlığımız için mücadele etmeli ve çabalarımızın değeri olduğunu kanıtlamalıyız.. Küresel kamuoyu ilgisinin önünde her birimiz bölgenin eşitsizlikleri ve yetersizliği, beraberinde güzelliği ve ruhuyla yüz yüze gelmeye zorlandı.

Ne garip bir zamandı; her gün yeniden başlıyoruz, yeniden yapmayı deniyoruz, çalışmayı deniyoruz ve düşmemize neden olanla mücadele ediyoruz.. Çok kısa bir zaman dilimi içinde bilgi yoluyla sınıflandırma ve karar alma yıldırıcı görevlerdir.. Geriye kalan ve dönmek için mücadele eden bizler toplumun anlamını arıyoruz.  İşleri yoluna koymak için neye ihtiyacımız var? Hayatlarımıza anlam katan nedir?  Varlığının anlamını böyle bir açık sözlülükle hayatta ne sıklıkta sorgularsın ve sonra bir birim olarak gerçekleştirmek için ne kadar çalışırsın? Bu süreç inanılmaz derecede ilginç, kalbi ısıtan ve rahatsız edicidir. Birçok detayla uğraşılması gerektiğinden dolayı, ileriye doğru atılan her küçük adım en temel ihtiyaçlarla başlar: iletişim, elektrik, barınma ve eğitim.  Bunların herhangi biriyle başa çıkmanın çok uzağındayız.Ne kadar zaman alacak? Başarana kadar dayanabilir miyiz?

Bu düşünceler kim olduğumuzun özünü yakalamak için yeni bir aciliyet yaratarak hem hayallerime hem de günlüğüme önemli ölçüde süzüldü.. Bu projeyi zengin ve zorlayıcı hikayemizi paylaşarak bir araya getirmek aklıma takıldı.. Kasırga ve yeniden toparlanmamız hayatta kalmamızın destanı olacak ve şehrimiz için ihtiyaç duyulan her şeyi tamamlamayı çok istememize rağmen gereksinimler çok büyük ve ulusal katkı zorunludur. Ülkemiz de bütün düzeylerde insan hatasından kaynaklanan felaketlerin yoğunluğu abartılsa bile bu büyüklükte bir doğal felaketle asla karşılaşmadı . Öğrenmek ve gelişmek için bu yolculuğu kişisel olarak almalıyız. Ruhumuzu yakalayan fotoğrafları, envanterimi, dikkatle eleyerek bir portföyde topluyorum.  Benim mantram, iyi bir şeyler yaratma umuduyla bunu kişiselleştirmektir. Düşüncelerimi ve vizyonlarımı paylaşıyorum ve umarım kim olduğumuzu ve burayı niçin ev olarak adlandırmayı seçtiğimizi anlayacaksınız.

Günlüğüm; çirkin adamın aşk şarkısı , çocukça duygularıdır. Bunun için özür dilerim fakat takdir edersiniz ki o benim kişisel bakış açım ve kalbimden geliyor.

Çevirmenin Notu : Mantra Meditasyonu: Mantra'lar Sanskritçe heceler, kelimeler ya da cümlelerdir. Sesin yaydığı titreşim bir enerjidir ve kişi, bir mantranın tekrarıyla bu titreşimden faydalanıp daha yüksek bir bilince ulaşmayı hedefler. 
 

SEPTEMBER 2005

My mind has traveled far in the 20 years I have lived and photographed in New Orleans and its lush surroundings. I started out quite naively, spotlighting just its beauty. I was not always aware of the intricacies just below its surface. With time I began to incorporate more of the mysteries and tensions that percolate throughout the region’s depth. The city is in constant danger due to its precarious position below sea level, and the coast is particularly vulnerable to hurricanes and other environmental threats. I turn my camera toward this landscape, seeking to capture the intensity of the struggle, a majestic oak tree is twisted by the ravages of nature, a decaying building juxtaposing its crumbling exterior with the gracious beauty of a crystal chandelier. These scenes create a more compelling story because of the new tapestry they produce. I see this dichotomy everywhere, and I have grown to love the empathy that exists between such divergent elements. The nuances of these differences leap out at me as I ramble through our neighborhoods.

We have always been a land of extremes: African and European, rich and poor, refined and decadent. Thus our city is rich in diversity. Each segment contributes something valuable to our culture, and it is this mix that makes us both perplexing and stimulating. The ingredients that make us unique as a region are the characteristics that tear us apart.

Unfortunately our many differences cause strife, which generates an attitude of both apathy and hostility. We have many factions that are extreme in their stances, unwilling to compromise for the greater good. Resultantly, the economy is on a downward spiral, and we, as a community have difficulties accomplishing some of the simplest tasks. This has caused a loss of population over the years, as well as a numbing of our competitive ability to compete in an aggressive American market. Nevertheless, New Orleans manages to maintain a charm and character that is like no other.

On August 29, 2005 Hurricane Katrina crashed onto our doorstep and became the catalyst for life-changing events for all who call New Orleans home. Katrina’s destruction and the scar it has left on our culture and in our souls has been catastrophic. The avalanche of events, especially those that followed the storm, has taught us lessons about endurance and kindness, about greed and ineptitude. We have learned that we can no longer carry on our “relaxed ways”. We must fight for our existence and we must prove that we are worth the effort. In front of a global spotlight, each of us has been forced to face the region’s beauty and spirit along with its inequities and incompetence.

What a strange time this has been; each day we start anew, trying to rebuild, searching for what works and combating that which has added to our downfall. Sorting through information and making decisions in a minimal amount of time are daunting tasks. We who remain, and those who are fighting to return are searching for the significance of community. What do we need to thrive? What gives our lives meaning? How often in a life do you get to question with such frankness the meaning of existence and then work as a unit to bring it into fruition? This process is unbelievably interesting, heart-warming and frustrating. For every small step forward, many details have to be worked through, starting with the most basic of needs: communication, electricity, housing and education. We are far from coming to grips with any one of these; how long will it take? Can we endure until we succeed?

These thoughts have filtered dramatically into both my imagery and the journal that I keep, creating a new urgency to capture the essence of who we are. I am obsessed with putting this project together, with sharing our rich and compelling story. The hurricane and our recovery will become our epic of survival, and although we would love to accomplish all that is needed on our own, the requirements are too great, and national input is imperative. Never before has our country faced a natural disaster of this scope, brought to an even heightened intensity of destruction by man-made failures at all levels. In order to learn and grow, we must make this excursion personal. I sift through my inventory of local imagery compiling a portfolio that captures our spirit. My mantra, is to make this personal with the hope of creating something good. I share my thoughts and my visions, and I hope that you will see who we are, and why we choose to call this place home.

My journal is a love song full of warts and childish sentiments. I apologize for that, but know that it is my personal view and that it comes from the heart.