Her gün sokağa çıkıyorum. Hayatın her anına tanıklık etmeye çalışıyorum. Günlüğüme sığdırmaya çalıştıklarımı makinemle kaydediyorum. Sokağın aynı anda hem korkunç hem de mükemmel olan o dengesi benim fotoğrafta nefes almamı sağlıyor. Her yere gitmeye çalışıyorum, ulaştığım yerde görmem gereken daha çok yer olduğunu düşünüp tekrar yola koyuluyorum. Fakat her an bir öncekinin üstüne çıkıyor, adeta yok ediyor. En çok bu yok oluş, ötelenmişlik, yoksulluk ve öteki kavramları beni ilgilendiriyor. Bu kavramlar fotoğrafta varlık nedenim.

Bu nedenden dolayı İstanbul sokaklarını hiç bu kadar eskitememiştim. Bir aydır yollardayım. Bir aydır yakınından geçtiğimiz ya da yaklaşmaktan korktuğumuz hayatlara sizin için yaklaşıyorum. En çok da kendim için! Hayatta gizlenmeye çalışılmış, geride bırakılmış, yüzleşmekten kaçtığımız ne varsa, tanıklık ediyorum. Fotoğraflarımla günlüğüme not düşüyorum. Eğer günlüğüm ‘anlamaya’ dair korkmadan, kendimizle yüzleşerek biraz daha ‘ötekine’ yaklaşmamıza vesile olduysa ne mutlu tanıklığıma.”