Ukrayna maden ve madencileri projesi nedir?

Ukraynalı kömür madencilerini Ukrayna'da günlük yaşamlarında gerek çalışma yerinde gerekse aile yaşamlarında fotoğraflamak...

Projenin gerçekleştirildiği mekan neresi?

Madencilerin fotoğrafları Ukrayna`nın doğusunda Güney Donetsk'de Vuhledar şehrinde ve batısında Lviv`in kuzeyinde çekildi. İki ayrı şehirde Novovolensk ve Tchervonohrad'da...

İlk çekimlere Vuhledar'da başladım (2005 Kasım tarihli fotoğraflar). Orada, evlerinde onlarla birlikte bir hafta yaşadım. Daha sonra, madene indim, çalışma yerlerinin tam ortasına. Tüm bu insanları dışarıdaki yaşamlarında tanıyordum, ailelerini, çocuklarını. Bu madende gaz serbest ve her yerde dolaştığı için –yangın ve patlama riski nedeniyle- makine ve ekipmanimla inmeme izin verilmedi. Madenin içinde e galerilerde çekilen tüm fotoğraflar Novovolensk ve Tchervonohrad'da çekildi. Çekim tarihi Nisan 2006 olanlar... Hiç bir fotoğrafı kaçırmak, bozmak istemediğim için Ukrayna Sanayi Bakanlığı'na müracaat ettim ve bana içinde gazın serbest dolaşmadığı bir maden bulmalarını istedim, batıya gidişim o nedenleydi. Orada istediğim gibi fotoğraf çekebildim. İlk indiğimde flaşla çekim yapabildim (sevmediğim bir teknik olmasına rağmen). İkinci inişimde ise tripodumla indim ve daha başarılı ve sevdiğim fotoğrafları cekebildim.

Projenizin doğuşu nasıl oldu?

Kayınpederimin babası madenciydi ve bu beni çok etkiliyordu, daha sonra Ukrayna`ya fotoğraf çekmek için gidip geldikçe bir gün bunu gerçekleştirmek ve madene inip fotoğraf çekmeye karar verdim.

Projenin başlangıç ve bitiş tarihi nedir?

2005 – 2006 yılları arasında çalıştım.

Peki neden madenciler?

Yukarıda da bahsettiğim gibi kayınpederimin babası madenciydi ve bu beni çok etkiliyordu.

Foto-röportajınız kaç fotoğraftan oluşuyor?

Tam olarak bilmiyorum ama, tamamında doğu ile batı madencileri arasında, yaklaşık 2 haftalık bir çalışma idi... Bu tarz foto-röportaj çalışmalarında insanların arasına girmeyi, onlarla birlikte yaşamayı seviyorum. Benim için gidip bir otelde kalmak söz konusu bile değil ve genelde birçok kare ile geri dönmüş oluyorum.

Fotoğraflarınızda kurgu var mı?

Bu tarz fotoğraflarda hiç bir kurgu yok, en doğal hallerini fotoğraflıyorum ve hepsi anlık çekimler, ama elbette önceden neleri nasıl çekeceğimi de planlıyorum ve mümkün olduğunca da o senaryoya uymaya çalışıyorum. Ama genelde ve sıkça hiç tanımadığım bir dünyaya giriyor, girdikçe onu ve hiç hayal bile etmediğim sahneleri keşfediyorum.

Bu bir ekip çalışması mı kişisel bir proje mi?

Her zaman tek başıma çalışıyorum. Daha önce de dediğim gibi insanlara yakın olmak istiyorum, kalabalık veya birden fazla kişi ile olduğunuzda ister istemez bir mesafe oluşuyor. İşimde ben bir yalnız kovboyum ...

Projenizin bir sponsoru var mı?

Hayır bir sponsorum yok, tüm masraflarımı kendim karşılıyorum.

Çalışmanızı daha önce sergilediniz mi? Sergilediyseniz nerede ve ne zaman?

Madenciler henüz bir sergiye konu olmadı, ama düşünce halinde. Çıkarılan kömür tozlarından bir mürekkep yapıp onu da üzerine serpiştirerek siyah beyaz bir sergileme yapmak isterdim.

Son sergimi şu linkten izleyebilirsiniz: http://ybilak.free.fr/ukrainiens.htm

Ukrayna’daki Fransız sefaretinin bir siparişiydi. Sergi bu sene Lviv ve Kiev'de sergilendi. İki buçuk ay içinde 15.000 ziyaretçi ağırladı. Ziyaretçilerimden birisi de Ukrayna'nın bayan başkanıydı.
http://www.ukraine3000.org.ua/eng/news/5956.html

Çekim aşamasının en komik, en üzücü ve en unutulmaz anları neydi?

En üzücü olanı: Çekimlerden bir hafta sonra, benim de tanıdığım bir madencinin, madende geçirdiği bir kaza sonrası ölmesiydi.

En unutulmayanı: Madenden yukarı ilk çıkışımda Hennadij (rehberim olan madenci) bana duygularımı sordu. Ona; 800 metre aşağıya indiğim için çok heyecanlandığımı, madenin dibini gördüğüme çok mutlu olduğumu ve o cehennemden tekrar yukarı çıkabildiğime çok mutlu olduğumu söyledim. Sinirlendi, oranın bir cehennem olmadığını, kendisinin iş yeri olduğunu söyledi...

Bir başka unutamadığım anı ise o insanların sıcaklığıydı. Madenin içindeyken bana gösterdikleri – tıpkı bir baba gibi- korumacılık. Şimdi artık onlar benim arkadaşlarım ve ben her Ukrayna`ya gidişimde onları düzenli olarak arıyorum.

Bu çalışmanın, -birkaç cümle ile- öncesini, sürecini ve sonrasını nasıl anlatırdınız?

Onları düşünmeden geçirdiğim tek bir hafta yok... Bana gore onlar işçi değil birer kahraman.

Bu projenin amaç ve hedefi nedir?

Gazetelere satabileceğim bir foto-röportaj olması (ki henüz gerçekleştiremedim) ve sergileyebilmek (gerçekleştirme aşamasında).

Röportaj : Faika Berat PEHLİVAN

...

C` est quoi le projet de mines et mineurs Ukraniens?

Photographier des mineurs de charbon en Ukraine dans leur quotidien, aussi bien dans leur travail que dans leurs familles.

Quel est le lieu de travail?

Ces photos de mineurs ont été faites à l’est de l’Ukraine au sud de Donetsk dans la ville de Vuhledar ainsi qu’à l’ouest (au nord de Lviv) dans deux villes différentes Novovolensk et Tchervonohrad.

J’ai commencé à Vuhledar (les photos datent de novembre 2005), j’ai vécu une semaine avec les mineurs chez eux et ensuite, je suis descendu dans la mine au sein de leur brigade. Toutes ces personnes je les connaissais en dehors, je connais leurs familles, enfants. Dans ces mines il y a du gaz et l’on ne m’a pas autorisé à descendre avec mon appareil photo (risque d’étincelle). Toutes photos prisent au fond de la mine dans les galeries sont de Novovolensk et Tchervonohrad. Celles ci datent d’avril 2006. Comme je ne voulais pas rater des photos, je suis allé au ministère de l’industrie ukrainien et j’ai demandé qu’ils me trouvent une mine sans gaz, c’est pourquoi je suis allé ensuite à l’ouest. Là j’ai pu faire toutes les photos que je voulais. Je suis descendu une première fois en faisant les photos au flash, c’est une technique que je n’aime pas. La deuxième fois je suis descendu avec mon trépied et là c’est les photos que je préfère.

La naissance du projet, comment a–t-il ete realize?

J’ai voulu faire ce reportage car quand j’étais petit le père de mon beau père était mineur, cela m’impressionnait beaucoup, plus tard en allant en Ukraine pour photographié, je me suis dit qu’un jour, je ferai ce travail d’aller descendre dans les mines.

La date de commencement et la dure?

Voir plus haut

Pourquoi ce projet?

Voir plus haut

Combient de photos?

Je ne sais pas exactement, mais j’ai presque passé en tout deux semaines (entre l’ouest et l’est) avec les mineurs. Lorsque je fais un reportage de ce genre j’aime me glisser chez le gens, vivre avec eux. Pour moi il est hors de question d’aller vivre à l’hôtel. En général, je reviens avec beaucoup de matière.

Est ce qu` il y a des mis en scene?

Dans ce style de photo, il n’y a aucune mise en scène, je photographie le naturel. J’improvise tout le temps, bien que je fais un scénario à l’avance, des clichés que je tiens absolument à faire. Mais souvent je rentre dans un univers que je ne connais pas et je découvre chaque jour des scènes que je n’imaginais pas.

Est-ce que c` est un travail d` equipe ou individual?

Je travail tout le temps seul, comme je vous l’ai dit je veux être au plus près de gens. Si vous êtes plusieurs, une distance s’installe. Et puis dans le travail, je suis un solitaire.

Avez vous de(s) sponsor(s)? Si oui, qui est votre sponsor(s)?

Aucun sponsor, je finance tout

Avez vous deja expose votre projet, Si oui, ou et quand?

Les mineurs n’ont encore fait l’objet d’une exposition, mais c’est en projet. J’aimerai faire une exposition noir et blanc en utilisant des encres pigmentées au charbon afin de tourner en art le minerai qu’ils extraient.

Ma dernière expo se trouve à cette page:
http://ybilak.free.fr/ukrainiens.htm  

C’était une commande de l’ambassade de France en Ukraine. L’exposition à eu lieu cette année à Lviv et à Kiev. En deux mois et demi j’ai eu plus de quinze mille visiteurs dont la femme du président ukrainien :

http://www.ukraine3000.org.ua/eng/news/5956.html  

Durant la realisation :Quel est le plus comique, le plus triste moment du travail? Et le moment inoubliable ?

Le plus triste : une semaine après mon reportage à l’est un des mineurs que je connaissais est mort dans un éboulement.

Inoubliable : lorsque je suis remonté la première fois, Hennadij (le mineur qui était mon guide) me demande mes impressions, je lui réponds : “J’ai été très impressionné par cette descente (à 800 mètres de profondeur), je suis très content d’avoir vu comment c’était au fond mais je suis très heureux d’être sorti de cet enfer” il me dit “cet endroit n’est pas un enfer, c’est l’endroit où je travail”

Inoubliable également la chaleur de ces gens, la manière qu’ils m’ont protégé, ils étaient très paternaliste lorsque j’étais au fond. Maintenant ils sont devenu mes amis, je les appelle régulièrement lorsque je suis en Ukraine.

Pourriez vous nous dire en quelque mot l` avan, Durant et l` après de votre projet?

Il ne se passe pas une semaine sans que je pense à eux, pour moi ce n’est pas des travailleurs, c’est des héros.

Quel etait la raison et le but?

De faire un reportage pour le vendre à des journaux (ce qui n’est pas encore fait) et d’en faire une expo (c’est donc en prévision).

UKRAYNA MADENLERİ VE MADENCİLERİ :

BATI MADENLERİ:

Madenin dibinde adlı çalışmanın fotoğrafları Batı Ukrayna’da Tchervonohrad ve Novovolensk şehirlerinde çekildi. Rehberim tugay komutanı Sacha idi. Onunla birlikte madenin iki ayak kısmına, madencilerin tepelerinde 500 metreden de yüksek kayaların altında, dizleri üzerinde çalıştığı 70 cm yükseklikteki dehlize kadar indim.

DOĞU MADENLERİ:

Madenci portreleri ve madencilerin çalışmalarını gösteren fotoğraflar ise yine Ukrayna’da Donbass madenlerinde çekildi.

Buradaki rehberim de, yirmi beş seneden beri madende çalışan Hennadi idi. Vouhledar şehrinin (anlamı kömürün getirisi/ verdiği olan) Güney Donbass madenin tüm madencileri gibi 15 kişiden oluşan kara yüzlüler adlı tugaydandı. (madende 3000 kişi çalışıyor). Hennadi 3 gun boyunca günde 6 saat çalışıyor dördüncü gün dinleniyor. Maden 800 metre derinliğinde ve 90 km uzunluğunda bir galeriden oluşuyor.

Bir nolu ayaktan yeryüzüne çıktığımda Hennadi bana gördüklerim hakkında ne düşündüğümü sordu. Ona, Bana gore siz işçi değil, bu şartlar altında çalışabilmeniz için birer kahraman olmalısınız... Bir madeni ziyaret edebildiğim için mutluyum ama o cehennemden çıkabildiğim için daha çok mutluyum, dedim... Böyle diyince bana hiddetlendi ve “orası cehennem değil, benim çalışma yerim” dedi...

Hadi fotoğrafları izleyin, size yazmaya çalıştığım bu satırlardan çok daha fazla söyleyecekleri var... 
 

MINES ET MINEURS UKRAINIEN

MINES DE L'OUEST

Les photos de "Au fond de la mine", ont été réalisées dans l'ouest ukrainien (près des villes de Tchervonohrad et de Novovolensk). Guidé par Sacha un chef de brigade, je suis descendu au fond de deux puits de mines où des hommes travaillent à genoux sous une hauteur de soixante dix centimètres avec plus de cinq cents mètres de roches au dessus de leurs têtes.

MINES DE L'EST

Dans les galeries photo "Portraits de mineurs" et "Travail de mineurs", je me suis rendu dans le bassin minier du Donbass, situé à l'est de l'Ukraine.

J'ai eu comme guide Hennadi, mineur de fond depuis plus de vingt cinq ans. Comme tous les travailleurs de la mine "sud du Donbass" de la ville de Vouhledar (qui signifie : le don du charbon"), il fait partie d'une brigade de "gueules noires" d'une quinzaine de personnes (la mine emploie trois mille personnes). Hennadi travaille Six heures par jour pendant trois jours puis il a un jour de repos. La mine comporte plus de quatre vingt dix kilomètres de galeries et descend à près de huit cents mètres de profondeur.

Lorsque je suis remonté du puits numéro 1 Hennadi me demande : "Alors, qu'as tu pensé de ce que tu as vu ?"

Je lui réponds : "Pour moi vous n'êtes pas des travailleur, pour travailler dans ces conditions, vous êtes des héros. Je suis très content d'avoir pu visiter une mine, mais je suis encore plus content d'être sorti de cet enfer !"

Sur quoi il me rétorque : "Ce n'est pas l'enfer, c'est mon lieu de travail...!"

Allez voir les photos, elles parleront beaucoup plus que ces lignes que je peine à vous écrire.

Madenin dibinde :

Bu madenciler kendilerini 500 metre derinliğe indirecek asansörü bekliyorlar. Orada 6 saat boyunca çalışacaklar. Maden 24 saat ve haftanin 7 günü aralıksız çalışıyor...

Ces mineurs attendent l'ascenceur qui les descendra à une profondeur de cinq cents mètres. Ils y travailleront pendant six heures. La mine fonctionne 24/24 h 7/7 jours.

Arkadaki panoda, “Baba, eve geri dön!” yazıyor...  

Derrière, sur le panneau, il est écrit : "Papa, reviens à la maison" !  

 

Kafasının üstündeki denizanası görüntüsündeki torbalar yangını önleme/kesme mekanizması oluşturuyor. Plastik torbalar içinde 3 ton su var... Yangın anında plastik torbalar yanıyor. Madende sadece metan gazı değil (grizu) uçuşan kömür tozları da yangına sebep olabilir. Tutuştuğunda, yangın çok hızlı yayılıp madeni çökertebilir. Bu tür bir yangını etkisiz hale getirebilmek ya da söndürmek için benzeri en az üç barikat gereklidir. 10 Mart 1906’da, Fransa'da Courriere madeninde, bu alandaki bir yangın 1099 madencinin hayatına sebep olmuştu.

 
Les méduses au dessus de la tête de ce mineur constituent un système coupe-feu. Trois tonnes d'eau dans des sacs plastiques. En cas de feu le plastique brûle et l'eau tombe. Le grisou (gaz de méthane) n'est pas la seule cause d'incendie dans les mines, la poussière de charbon en suspension est très inflammable également. Lorsqu'elle s'embrase, le feu se propage à très grande vitesse et arrive à faire fondre le métal. Il faut environ trois "barrages" comme celui-ci pour arrêter un feu de ce type.  

En France, le 10 mars 1906 dans la mine de Courrières, un feu de cette espèce a coûté la vie a 1099 mineurs.

Çalışma mekanı yüksekliği 70 cm ve kafasının üstünde milyonlarca ton kaya...

Soixante dix centimètres de hauteur de travail et des millions de tonnes de roche au dessus de la tête.

 Sağ tarafta görülen makine kayaları deliyor. Bu fotoğrafı çekebilmek için tozların yere düşmesini beklemek zorunda kaldım. Görünen manzara çok etkileyiciydi. Benim gözümde bu insanlar bu mekanda, bu tehlike altında, bu gürültü, toz ve karanlıkta çalıştıkları için hepsi birer kahraman...

 

Sur la droite on distingue la haveuse (machine à extraire le charbon) qui ronge la roche. Pour faire cette photo il a fallu que j'attende que la poussière tombe. Par ailleurs le vacarme ambiant est très impressionnant. A mes yeux ces hommes sont des héros pour travailler dans ces conditions de danger, de bruit, d'obscurité et de poussière ! Espérance de vie : cinquante cinq ans.


 Bu madenciler kömürün elde edileceği galerilere götürecek ana galeriyi hazırlıyor (mekan diğer yerlere göre daha yüksek) İç kısımda kömür damarını gayet net görebiliyoruz.  

Ces mineurs forent une galerie principale qui mènera aux galeries (beaucoup moins hautes) d'exploitation du charbon. Ici on voit bien dans la partie inférieure la veine de charbon.  

 

Bu maden de domuzdamları bu yuvarlak odunlar ile yapılıyor. Madenciler çökmeden önce yıkılırken kırıldığında ses çıkaran bu malzemeyi kullanıyor/önemsiyor.  

Dans cette mine, l'étayage se fait à l'aide de rondins de bois. Les mineurs apprécient ce matériau qui craque (donc fait du bruit) avant de céder.

Bu kıymetli madeni işlemek için açılan bölgeye giriş çıkış da çok zor... Fotoğraf makinamla o delikten geçerken çok ızdırap çektim. 
 

Pour accéder et sortir de la zone où l'on extrait le precieux minerai, cet étranglement ! J'ai eu la plus grande peine à passer avec mon appareil photo.

Burada Nvovolensk madeninin en dibindeyiz. (Lviv’in kuzeyinde, Batı Ukrayna’da) Kömürü çıkarttıkları makine bu. 70 cm yüksekliği olan madenin bu bölümünde, Rouslan, günde 6 saat çalışıyor. Kafasının üstündeki 500 metre yükseklikteki kayaları da sadece bu çubuklar tutuyor...!  

Nous sommes ici au plus profond d'une des mines de Novovolensk (Ouest de l'Ukraine, au nord de Lviv). C'est cette machine (la haveuse) qui extrait le minerai. Dans cette partie de la mine, Rouslan travaille dans soixante dix centimètres de hauteur six heures par jour. Au dessus de sa tête 500 mètres de roche soutenues par... des "allumettes" !  

Batı Ukrayna`daki Lvivi şehrinin kuzeyindeki Novovlolensk madeninde, çıkarılan kömürün taşınması pil ile çalışan bir motorun çektiği bu vagonlar ile yapılıyor. Vagonu kullanan madencinin kafasının üstünde gördüğümüz yangına karşı koru(n)ma sistemi. Su ile doldurulmuş plastik torbalar. Yangın çıktığında o torbalar yanıyor ve suyu açığa çıkarıyor...

Dans cette mine de Novovlolensk (ouest de l'Ukraine au nord de la ville de Lviv), le charbon est transporté dans des wagonnets tirés par une motrice fonctionnant sur... batteries.

Au dessus de la tête du conducteur, un système anti-feu. Ce sont des sacs plastiques remplis d'eau. En cas de feu, les sacs brûlent libérant l'eau.

Madendeki tek kadın; madenin hemşiresi.  

La seule femme en fond de mine est l'infirmière de garde

 

 

Madenci portreleri :

Lambahanede Mariana ve Oksana, lambaların şarjlarını ve gaz maskelerin doğru çalışıp çalışmadığını kontrol ediyor.

Dans la lampisterie, Mariana et Oksana vérifient la charge des lampes et le bon fonctionnement des masques à gaz.

Bu madenci gömleğinin içinde, o gün yiyeceği yemeği taşıyor... Göreve başlar başlamaz o yemeği yiyecek ve sonrasında 6 saat boyunca çalışacak. Burada içerdeki görevliye numarasını taşıyan jetonu verdikten sonra karşılığında lambasını ve koruyucu maskesini alacak.

Sous sa chemise, ce mineur emporte son repas qu'il consommera en arrivant à son poste, ensuite il travaillera six heures durant. Ici après, avoir donné son "jeton" portant son numéro de matricule, on lui remettra sa lampe de mineur ainsi que son masque de secours.

 

 

 

Çalışma Yeri :

Serhij ve Hennadi, 25 yıllık madenciler, çalışma yerlerindeki ziyaretlerim sırasındaki iki harika rehberim. Şehir 1970’li yılların başında kurulmuştu, arkada muhteşem Sovyet mimarisi!  

Burada maden, okullar, hastane, spor merkezleri kurulmuş, tatil merkezi ise Karadeniz kıyısında yer alıyor.

Hennadi et Serhij, mineurs depuis vingt cinq ans, seront mes merveilleux guides durant ma visite sur leur "lieu de travail". La ville a été bâtie, au début des années 1970, pour loger les ouvriers. Belle construction soviétique !  

Ici la mine a construit : les écoles, l'hôpital, les centres sportifs, le centre de vacances situé sur les bords de la mer noire...

Güney Donbass madeninin bir numaralı kuyusu... İşçileri getiren servis, bazen 70 km uzaktan bile işçi taşıyor... Maden günde 24 saat haftanın 7 günü aralıksız açık. Her ekip günde 6 saat çalışıyor, 4 vardiya var. Madenciler 3 iş günü sonrası 1 gün dinleniyor... 
 

Le puits numéro 1 de la mine "Sud du Donbass". Des navettes amènent les ouvriers venant parfois de loin (soixante dix kilomètres). La mine fonctionne 24/24, 7 jours sur 7. Chaque équipe travaille six heures durant, donc quatre équipes se succèdent dans une journée.  

Les mineurs travaillent trois jours consécutifs puis disposent d'un jour de repos.  

 

Günlük kıyafetlerini bir odada bıraktıktan sonra, başka bir odaya geçiyorlar ve orada madenci kıyafetlerini giyiyorlar. Burada kömürün acı kokusu hakim...  

Après avoir laissé leurs tenues "civiles" dans une pièce, ils passent dans une autre pièce pour enfiler leurs vêtements de mineurs. Ici règne déjà une odeur âcre de charbon.

Botlarını giymeden önce ayaklarını bir ayakkabıdan çok daha dayanıklı ve sağlıklı / hijyenik olan bir parca bez ile sarıyorlar. Yıkama sırasında kaynatılıyor, bu da ayaklarında yara oluşmasını önlüyor... 

 

Avant de chausser leurs bottes, les mineurs enveloppent leurs pieds dans un morceau de tissu, beaucoup plus résistant et plus hygiénique qu'une paire de chaussettes. Au lavage, on peut les faire bouillir, ce qui leur évite des mycoses.

Ianoukovitch`in gözleri önünde kadınlar madencilerin lambalarını tamir ediyorlar. Metan gazı varsa, patlamayı önlemek için kadınların tamamıyla sızdırmazlığı çok iyi kontrol etmeleri gerekiyor... 

 Sous l'oeil de Ianoukovitch, les femmes réparent les lampes de mineurs. Elles doivent être totalement étanches pour prévenir tout risque d'explosion, pour le cas où il y aurait présence de gaz (méthane).

 

Lambahane: madencilerin lambalarının şarj edildiği yer. Burada hepsi pile takılmış halde duruyor. Hepsinin dikkatli bir şekilde sızdırmazlıklarının kontrol edilmiş olmaları gerekli... Bu madende gaz neredeyse her yere yayılmış durumda... En ufak kıvılcım ölümcül olabilir... 
 

La lampisterie : L'endroit où l'on recharge les lampes de mineurs. Actuellement elles sont toutes sur batterie. Le tout doit être rigoureusement étanche. Dans cette mine le gaz est omniprésent, la moindre étincelle peut être fatale.

Numaralarının yazılı olduğu alüminyum bir jeton karşılığında her madenci bir tepe lambası ve gaz maskesi alıyor.

En échange d'un badge en aluminium portant leur matricule, les mineurs reçoivent une lampe frontale et un masque à gaz .

 

 

Her madenci bu jetonu madene inmeden önce lambahaneye teslim ediyor. Bu bir madencinin o an madendeki varlığının göstergesi. Bu jeton üzerinde yazılı olan: Güney Donbass madeni, no.1, 33 numaralı madencinin lambası...

 

Jeton (badge) personnel à chaque mineur déposé à la lampisterie avant de descendre dans la mine. Cela témoigne de la présence du mineur dans la mine. Sur ce jeton est inscrit : "mine sud-Donbass N°1. Lampe du mineur N° 33".
 

Grizumetre, bu alet kokusuz metan (grizu) gazına karşı çok hassas olan kanarya ve farelerin yerini almış durumda. %6'nın altındaki gaz yangın etkisini,  % 6 ile 14 arasında olan patlama riskini, üzerindeki bir değerde orada oksijen olmadığının ve nefes alamama riskinin habercisi... Bu madende gaz neredeyse her yere yayılmış durumda, madende geçirdiğim iki saat sonrası bütün gün başım ağrıdı...

 

Le grisou-mètre, cet appareil a remplacé les canaris ou les rats, très sensibles à ce gaz inodore qu'est le méthane (grisou). En dessous de 6% de gaz il y a risque d'incendie, entre 6 et 14%, d'explosion, au-delà il n'y a pas assez d'oxygène permettant la combustion, mais le risque d'asphyxie est grand. Dans cette mine, le gaz est omniprésent. Après deux heures passées au fond de la mine, j'en ai gardé des maux de tête tout le reste de la journée.

 

Asansör iki kattan oluşmakta, her katta 26 madenci. Dibe doğru saniyede 6 metre iniyorlar. Madencilerin çalıştığı yere göre (galeri 90 km uzunluğunda), yaklaşık 45 dakikada çalışma yerlerine ulaşıyorlar ve orada 6 saat çalışıyorlar. İkinci bir asansör de sadece kömür ve malzemelere ayrılmış. 
 

L'ascenseur (la cage) possède deux étages, 26 mineurs par niveau. Il descend à 6 mètres par seconde. Selon l'endroit où les ouvriers travaillent dans la mine (90 km de galeries), il leur faut jusqu'à quarante cinq minutes pour se rendre sur le lieu où ils travailleront six heures durant. Un deuxième ascenseur est réservé exclusivement au charbon et au matériel.

 

---

 

Özgeçmiş Youry BILAK

 

1961 yılında, Ukraynalı bir aileden Fransa'da doğdu. Ve çok erken yaşlardan itibaren Ukrayna kültürü ile yoğruldu. Artist slav kanı kıpırdamaya başlamıştı bile ve dans tutkusu oluverdi. Slav –artist- kanı harekete geçtiği ve dans etmeye başladığında sadece yedi yaşındaydı. Ve sonunda dans onun için bir tutku haline geldi. Daha sonraları, klasik, modern jazz, pandomim, akrobasi ve Ukrayna ve ABD'de slav dansları gibi birçok eğitim evrelerinden geçerek sanatçı yanını daha da güçlendirdi.

İlk profesyonel anlaşmasını Kanada Toronto'da "Ukranian Caravan" (Ukrayna Karavanı) adlı bir kabare ile imzaladı. Daha sonra Jerome Savary ile karşılaştı, bu onun kariyerinde bir dönüm noktası oldu ve Müzikal Kabareye yönlenerek Avrupa'da 3 sene boyunca sahnelerde yer aldı.

90’lı yılların sonunda, Fransa'da birçok gösteri sonrası, yönetmen olunca görsel sanatlar tutkusu daha da arttı. Bu onun için, etrafını ve dünyasını çevreleyen insanların yaşamlarının farklı bir şekilde sahneye konmasıydı. Çağdaşlarının heyecan anlarını fotoğraflamayı seviyor…

 

2004 yılında, atalarının ülkesi üzerine etnografik bir fotoröportaj çalışmasına başladı. Fotoğrafları hala birçok insanın bilmediği, tanımadığı Ukrayna`yı anlatmakta. İnsanların, kişiliklerinin, sunduğu ve gösterdiği en derin, heyecanlı, sıradan anlarını fotoğraflamayı seviyor… Bunun da modeli ile kendisi arasında oluşan karşılıklı itimadın ve iç güzelliğinin bir meyvesi olduğunu düşünüyor…

 

Né en France en 1961 de parents ukrainiens, Youry est très tôt bercé par la culture ukrainienne. Dès sept ans, sa corde sensible d¹artiste slave commence à vibrer, la danse devient alors sa passion. Plus tard, il se perfectionne en suivant de nombreux stages de classique, modern¹jazz, mime, acrobatie et notamment de danse slave en Ukraine et aux Etats-Unis. Il signe son premier contrat professionnel au Canada (Toronto) pour le spectacle « Ukrainian Caravan ». Ensuite, sa rencontre avec Jérôme Savary marque un tournant décisif de sa carrière : celui-ci l¹engage dans sa comédie musicale « Cabaret » qui s¹est produite en Europe durant trois ans. Fin des années 90,après avoir sillonné la France avec des spectacles pour jeune public, il devient metteur en scène et se passionne pour l¹image. C¹est pour lui une autre façon de mettre en scène le monde et les gens qui l¹entourent. Il aime capter les moments d¹émotions de ses contemporains. En 2004, il commence un travail de reportage ethnographique sur le pays de ses ancêtres. Ses photos racontent une Ukraine encore méconnue du grand public. Il aime photographier des moments simples où les personnes s’ouvrent et livrent leurs émotions ainsi que le plus profond de leur personnalité. L¹émergence de cette beauté intérieure est le fruit du climat de confiance mutuelle qu¹il suscite entre son modèle et lui-même.

 

---

 

Tüm Hakları Saklıdır © All Rights Reserved

www.fotoritim.com Sitesinde Bulunan Yazılı ve Görsel Eserlerin Bütün Hakları ve Sorumluluğu Eser Sahiplerine Aittir.

All Images and Text Published in www.fotoritim.com are Copyright © Protected by The Author, All Rights Reserved.

Use By Author Permission Only.